Opkikker op het pad

Exifdata: iso 250, 1/250 seconde, f/9, 90 mm

Daar lig je dan. Op je buik, oog in oog met een kikker op een pad.

Flashback naar de lente van 2014. We fietsen lekker in de lentezon richting Edam-Volendam. Het is rustig, de zon schijnt en op die 5e april 2014 is het al behoorlijk lenterig en aangenaam. Het is nagenoeg windstil. Geen herrie. In de verre verte is wat verkeer te zien.

En dan moet je ineens uitwijken voor een kikker. Lag daar lekker op het pad van de zon te genieten en was blijkbaar niet van plan opzij te gaan. Oh, en in de verte zie ik wat verkeer aankomen. Auto’s zelfs.

Auto’s zijn geen goed nieuws. Zeker niet voor een kikker.
Die moest daar weg. En snel.


Maar ja, fotomoment, hé? Zoiets kom je niet altijd tegen.

We schatten afstand tot de auto’s in. Die zijn nog ver ver weg en rijden ook niet zo snel. Het is ook geen snelweg.

Ik gok het erop en besluit de kikker nog snel vast te leggen. Op de buik van voren. Hij moet mij gezien hebben. Maar bewegen, ho maar. Ik kreeg de kikkermiddelvinger. Deed net of hij mij niet zag.

Klik!
Nog even van de linkerkant.
Klik!

Ik sta weer op en zie dat de auto’s al een stuk nader zijn gekomen. Mijn vriendin Marie-Louise had mij al gewaarschuwd. Maar zo dichtbij… ik had dat niet echt in de gaten. Hoe kon dat ook. Ik lag met mijn buik plat op het pad. Marie-Louise grijpt het diertje vervolgens met een zakdoekje in een snelle beweging van het pad en dropt het beestje in de berm. Echt in een haal was het diertje van het pad getrokken. Tien seconden later komen wat auto’s voorbij zoeven. Inmiddels is de kikker verdwenen in de berm. Nooit meer terug gezien.

Resultaat

Exifdata: iso 250, 1/100e seconde, f/9.0, 90 mm

Op de foto’s zie ik later dat hij mij aankijkt. Daar lijkt het wel op. En vanaf de linkerkant zie ik mijn eigen postuur gespiegeld in het oog. Dat is wel een mooie bonus. Zou hij weten dat hij gered is van een bijna zekere dood?

Dat is het mooie van fotografie. Je ziet wat in je archief en je denkt “oh, jaa, dat was toen.” En je weet wat er gebeurde, en je weet wat je deed en je weet wie het heeft overleefd. Deze foto’s bracht bij mij weer dit verhaal naar boven.

En met foto’s kan je verhalen vertellen. Die verhalen hoeven niet enorm te zijn. Ze kunnen ook klein zijn, zoals dit verhaaltje. In dit verhaaltje voel ik de voldoening dat ik ondanks naderend gevaar voor de kikker nog even snel mijn ding kon doen, en daarna het diertje in de berm werd gemieterd voordat de wielen van de auto’s er mogelijk overheen gingen. Dat zou ik mijzelf nooit hebben kunnen vergeven.

Ja, dat geeft mij voldoening. En zonder deze foto’s zou ik dit allang weer vergeten zijn.

Beeldige verhalen met foto’s vertellen kan jij ook. Volg dan de link in de blurb hieronder. Daarna kan je mooi gebeurtenissen vastleggen en later weer ophalen voor een vertelling.

Als je durft.

Wil je meer weten?

Volg dan mijn online cursus basisfotografie. Je leert dan in twee uur om mooiere foto’s te maken, en je verdient de bewondering van jouw vrienden en kennissen. 👀 👍

TIP: download deze PDF in de zijbalk en zoek de kortingscode van 10% voor deze cursus.



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.