In de webshop: Dansen op het water

Twee waterlelies in bloei. Klik voor groot.

Dit lijkt een beetje op de Indische Waterlelies in De Efteling. Je zou er zo dansende elfjes in verwachten, dansend op de muziek van Bert Kaempfert’s Afrikaan Beat.

Het zijn twee waterlelies in bloei. Deze waterlelies zijn van de soort James Brydon. Het zijn waterplanten: de bloemen en bladeren drijven op het water, maar de wortels houden de planten op hun plaats. Met zo’n zestig soorten is dit een kleine familie. De planten komen wereldwijd voor, buiten de poolstreken en de woestijnen.

In Vlaanderen en Nederland komen van nature de gele plomp (Nuphar lutea) en de witte waterlelie (Nymphaea alba) voor. Dit is roze variant.
De plant heeft zon nodig. Alleen in de volle zon openen de bloemen. ‘s Avonds sluiten de bloemen voor de nacht. De bloeitijd is van juni tot september en de plant is ongeveer 10-30 centimeter hoog. De plant heeft verder geen bijzondere verzorging nodig, die doet het zelf wel. En verder is James Brydon geschikt voor de vijver.

Dit was een beeld wat ik al een tijdje in gedachten had. Een close-up van een waterlelie, met in de achtergrond onscherp eenzelfde bloem om het visuele gat op te vullen. Ik zie waterlelies wel vaker drijven op het water, maar dan zijn ze te klein, of niet zo roze als deze, of te ver voor een goede foto, of de belichting is niet goed, of het perspectief laat te wensen over, of ik heb een kudde mensen om mijn heen die het niet op prijs stellen als ik de tijd zou nemen voor een foto. Kortom: vaak gezien, nooit echt kunnen fotograferen.

Ik vond deze waterlelies in de Botanische Tuinen in Utrecht. De omstandigheden waren goed en ik had de tijd, dus nu was het raak. En natuurlijk staat dit werk op Werk aan de Muur!

Wilt u meer weten over fotografie? Volg dan eens een workshop!

In de webshop: Felle zon!

De grote zomer van 2018 kan nu al (op 2 juli 2018) als bijzonder worden bestempeld. Warm, zonnig, en zeer droog. In dit beeld zag ik de warmte verbeeld door een werkelijk felle warme zon achter een parasol. Toen ik deze foto nam, was het “al” avond, maar niettemin nog bijzonder warm in de zon. En dus kwam de parasol erbij, en leverde dit plaatje op.

In de webshop: Torpedo’s van de Hosta

De bloemtrossen van de Hosta.

De bloemen van de Hosta, ook wel de Hartlelie. Het zijn meer nog de bloemknoppen, die er hier meer als jonge krokussen uitzien, en met een beetje fantasie gelanceerde torpedo’s. Ja, dat is mijn associatieve geest. De bloemen zijn trosvormig vanuit een lange bladloze stengel. Deze zijn nog net niet in bloei: in bloei vormen ze waaiers van bloemen, hele bossen bij elkaar. De bloeitijd is van juni tot eind augustus.

De Hosta komt oorspronkelijk uit Noordoost-Azië, uit China, Korea en Japan en wordt vanaf 1800 ook in Nederland gekweekt en ontwikkeld. Deze variant is volgens mij is dit de Hosta Sieboldiana Frances Williams.

Hartlelie

Een macro van de Hartlelie: trosvormige bloemen met een soort artisjok er op. Klik voor groot.

Dit is de Hartlelie, ook wel Hosta genoemd, en veel vroeger bekend onder de naam Funkia. Ik vond dit exemplaar in Purmerend, en wel aan de Wilhelminalaan. Oorspronkelijk komt de Hartlelie uit Noordoost-Azie, dus China, Korea en Japan en werd vanaf 1800 in Nederland ingevoerd, gekweekt en ontwikkeld.

Volgens mij is dit de Hosta Sieboldiana ‘Frances Williams’, maar dat is meer op basis van vergelijken en wegstrepen. Wie het zeker weet, laat het even weten in de comments hieronder.

Een week eerder zag ik de plant al staan en verwonderde mij over de vorm van de bloem. Ik had op dat moment echter geen macro-objectief op de camera zitten (slechts een 24-105 mm objectief, met een vergroting van 1:4, daar had je dus niks aan), dus na een week kwam ik volledig klaar weer terug. De plant was toen al iets verder ontwikkeld.

 

Oh wacht, even een verduidelijking: ik woon en werk dus in Utrecht, maar mijn vriendin in Purmerend. Do the math..

 

Bloem

Ik weet niet precies hoe ik de bloem moet lezen. Het zijn duidelijk trosvormige bloemen, waarvan de bloemen een krokusvorm hebben. Bovenop de tros zit weer een soort artisjok, wat natuurlijk geen artisjok is maar een rozet, maar wat de functie is… ik heb het nog niet kunnen vinden. De bloeitijd is van begin juni tot en met augustus. Dat heb ik wel gevonden.

Ik vind de bloem wel bijzonder en mooi apart. Daar val ik wel voor. Het heeft wel wat.
Een enkel bloempje op een steeltje en-niets-meer is ook wel mooi, maar daar ben ik snel op uitgekeken.

De Hartlelie is wel bijzonder gevoelig voor de taxuskever en de slak. Uit ervaring weet ik dat Purmerend een echte slakkenstad is. Zie deze slak die ik op mijn buik in Purmerend mocht fotograferen – na een regenbui moet je echt uitkijken en slalommen om ze niet dood te trappen. De bladeren van deze Hartlelie waren elk stuk voor stuk aangevreten en het kostte mij moeite die gaten buiten beeld te houden.

Natuurlijk staat deze Hartlelie op Werk aan de Muur!

Wilt u meer weten fotografie? Volg dan eens een workshop!

Waterjuffer op het riet

Een waterjuffer op een rietstengel. 1/60s, F/8,0, ISO 320

Deze waterjuffer vond ik ooit op een rietstengel in Heemtuin De Dwarsgouw in Purmerend. De Dwarsgouw is een natuurterrein waarin de natuur bewust de vrije hand wordt gelaten. Waterjuffers zijn een subspecies van libellen. Ze zijn kleiner en houden in rust hun vleugels strak tegen het lichaam, in tegenstelling tot libellen. Die spreiden hun vleugels om niet in hun eigen schaduw te zitten.

Ik was daar op jacht naar libellen – ja daar zijn ze weer – maar ik had toen iets van een rode broek aan en die libellen zagen mij daardoor al van verre aankomen. Tip: doe geen lawaaiige kleding aan. Geen knalkleuren zoals rood. Hou het beheerst en schrik de dieren niet af. Nou ja, in mijn geval kwam ik dus niet dichterbij, ze gingen alleen maar van je af. Ik gaf het toen op en ging op zoek naar wat anders. Mijn lieve vriendin wees mij op deze kleine waterjuffer op een rietstengel. Die had ik nog niet gezien, dus het is goed als je een extra paar ogen in de buurt hebt.

Het kostte mij nogal wat foto’s voordat dit werk eruit kwam. Er stond flink wat wind en daardoor bewogen de rietstengels nogal eens uit beeld of kwamen onscherp op de foto’s. Dan was de waterjuffer weer onscherp, dan weer een helft, dan weer de andere helft, soms was die helemaal niet te zien.

Met een macro-objectief vliegt alles zo uit het beeld!

Ik kreeg er wel handigheid in, want ik ging fotograferen op het ritme van de wind: de wind komt en gaat. Wind is geen ventilator die een voortdurende stroom lucht verplaatst. Het zijn vlagen en die hoor je aankomen en ook weer gaan. In een windvlaag kan je niet echt schieten, dus beperkte ik mijn foto’s tussen de vlagen door. Dat ging mij uiteindelijk behoorlijk goed af. Het leverde mij na dertig of zo foto’s deze foto op. Ik ben wel verbaasd dat het diertje mij niet uiteindelijk zat was en wegging. Zag hij mij eigenlijk wel? Maar ik had dus wel iets wat ik wilde hebben.

Dit was een van de eerste echte foto’s die ik maakte met een 90 mm macro-objectief. Het mooie van deze foto vind ik de scherpte van het beestje en de bijna volledig vervaagde achtergrond. Ik herinner mij vooral veel harde rietstengels die mij in het gezicht zwiepten. Hier is het een neutrale groene achtergrond die niet afleidt.

Ik had deze foto als eens eerder online staan, maar die was nog bewerkt in het oudere en beperkte Photoshop Elements en frankly my dear, I didn’t give a damn. Die foto verdween dus weer (Kill Your Darlings), maar na een nieuwe bewerking in de ‘echte’ Photoshop kwam deze foto tevoorschijn.

 

En natuurlijk staat deze foto online op Werk aan de Muur!

Wilt u meer weten over fotografie? Volg dan eens een workshop!

Vakantie!

Een gewone boom met gewone blaadjes en een gewone schaduw in de zomer. Klik voor groot!

Nu het zomer is, komt ook de vakantie om de hoek piepen. Zomervakantie, dat is waar de meeste mensen naar uitkijken. Weg van de sores! Even geen loonslaaf zijn. Geen werk hoeven doen. Geen druk. Wel ontspanning. Naar buiten! Op reis! Andere regio’s, streken, landen, werelddelen, hmmmm  🙂

Ik heb het zomerse vrijheidsgevoel een beetje willen vangen in dit werk. Ja, er staat een boom op, maar tegelijk heb ik het niet zo op bomenfotografie. Ik houd wel van bomen, maar ik vind ze niet makkelijk om daar een foto van te maken. Al die takken die richtingloos alle kanten op vliegen. Geen duidelijke structuur. Er is ook geen invoegpunt – het punt waar het oog als eerste naar getrokken wordt. Waar moet je naar kijken? Er is geen duidelijk onderwerp, behalve dan die boom waarvan je denkt… “waarom is deze foto? Wat is de bedoeling?”

Desondanks ben ik wel blij met dit werk. Deze foto komt uit 2013, 7 juni 2013 om precies te zijn. Ondanks het onderwerp vond ik de lichtval wel mooi. Ik herinner mij dat ik spontaan mijn camera greep toen ik omhoog keek. De zon die door het lover en langs de tak heen piept, geeft aan dat het een mooie zonnige zomerdag is. Je kijkt er als eerste naar. Er is dus een invoegpunt. Het frisse lover laat zien dat het misschien nog net lente is, of al vroege zomer. Ook de manier waarop de zon straalt vind ik mooi. Precies zoals ik dat toen wilde hebben. Deze foto beeldt het vakantiegevoel uit, het gevoel dat je krijgt tijdens de picknick onder de boom, onder de schaduw langs het water. Er zit warmte in de foto.

Simpel? Ja, het hoeft niet altijd per se heel moeilijk en ingewikkeld te zijn. Dat hoort vakantie ook niet te zijn. Ik heb wel een beetje gefikst aan de foto: iets meer kleur, iets scherper gezet en de zon meer naar voren gehaald.

En natuurlijk staat deze foto op Werk aan de Muur!

Wilt u meer weten over fotografie? Volg dan eens een workshop!

 

 

Ga eens lekker op tuinsafari!

De Kogeldistel die zomaar in de tuin stond. Klik voor groot!

Als je mooie dingen in de natuur wilt fotograferen, hoef je niet per se naar de andere kant van de wereld. Je hoeft niet eens naar de andere kant van het land. Het gras bij de buren is niet altijd groener. Je kan het ook gewoon vinden in de eigen tuin. Ja, ik bedoel fotograferen in de eigen tuin, ofwel tuinsafari!

Als je in de tuin bent en goed kijkt en oplet zie je vanzelf de onderwerpen opduiken. Voor diertjes betekent het dat je a. geen luide kleding moet dragen (rood is letterlijk een rode vlag, poef weg zijn ze!) en b. toch wel geduld moet kunnen opbrengen – als je je niet beweegt val je niet meer op en na vijf minuten onbeweeglijk wachten komen ze weer in beweging.

Voor bloemen is het anders. Die lopen niet weg en zijn gewillige onderwerpen.

Dit is de Echinops sphaerocephalus, een hele mond vol voor de Kogeldistel.  Deze trof ik in de tuin aan. Met een macro-objectief kroop ik er bovenop. Ik doe dat met veel dingen trouwens – soms heb ik al een beeld in gedachten en ga ik zien of ik dat kan creëren. Voor de Kogeldistel had ik niet echt een plan in gedachten. De plant en bloem vielen mij ineens op en ik ging gewoon fotograferen, alleen maar omdat ik die vrije minuten wat wilde fotograferen. Het was wel fel zonnig (niet zo goed) stond er allerlei struikerij omheen (ook niet zo goed) en stond een uitje op het programma en ik was in de aanloop mijn tijd aan het vullen (ook niet zo handig).

Fotograferen is echter camera instellen, richten en kadreren en dan afdrukken. Per foto ben je daar maximaal een halve minuut mee bezig (ik wel), en wat er geschoten is zien we later wel weer 🙂 Uit die foto’s kwam deze foto naar voren: zwaar bewerkt natuurlijk, want de tuinige omgeving moest worden weggepoetst. Verder bijgepoetst en opgeleukt… en het halve vrije uurtje was met fotografie ook weer zinnig opgevuld.

Natuurlijk staat dit werk ook op Werk aan de Muur!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!

Strandgoesting

Strandvertier, precies zoals ik mij dat verbeeldde. Klik voor groot!

Als het zomer is, hebben mensen strandgoesting en vertrekken de meeste weer naar het strand. Mag ook wel na de winter, en de meestal nog wat koudere lente. Iedereen is vaak nog bleek als melk en dan heb je behoefte aan zon en warmte. Eerst een paar uur in de file naar het strand, en daarna hutjemutje bij elkaar zitten op het strand. Rondom elke opgang naar het strand zit alles opeengepakt tot het punt dat je niet fatsoenlijk kan lopen zonder iemand zand in het ijs, de friet of het gezicht te schieten. Daarna weer terug naar huis.

Tip: pak de trein. En stuif in sneltreinvaart de file verderop voorbij. Zwaai nog even en je bent in een mum van tijd op de plaats van bestemming. Je bent eerder dan de massa binnen, je kan ook op je gemak een plaatsje zoeken en je hebt nóg meer tijd om bij te kleuren.

Gezellig!!

Nog een tip: Als iedereen bij een opgang nu eens 100, 200 of 300 meter verder liep wordt de drukte allengs minder en kan je op je gemak van de zon genieten en, als je wilt, streeploos bijkleuren. Als ik op het strand ben, loop ik altijd eerst een meter of 500 door om de drukte te ontwijken. Die drukte hoef ik niet. Het is al druk genoeg overal. Dan ga ik het niet nog eens opzoeken.

Maar okee, zomer is strand, strand is fijn! Deze foto maakte ik in september  2012. Het was zonnig en warm en ik wilde de zomerse warmte vastleggen. Dat lukte wel, de warmte is goed opgeslagen in de foto en slaat mij wel in het gezicht! En de silhouetten van de twee wandelaars bleek een added bonus. De foto verbeeldt echt een vakantiegevoel. Precies waar ik naar zocht!

En natuurlijk staat deze foto op Werk aan de Muur!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!

 

Zomers onweer

Zomers onweer. Klik voor groot!

Soms worden de onderwerpen gewoon aan huis geleverd. Dit zomers onweer zag ik hangen boven Nieuwegein.. denk ik – schatten en localiseren is in dit geval een beetje moeilijk vanwege de grootte van de wolken en het ontbreken van referentiepunten. Hoe ver is iets verwijderd als je het niet kunt afzetten tegen een herkenbaar punt? En was het wel boven Nieuwegein? Voor hetzelfde geld hing dit net zo goed boven een weiland 🙂

Maar okee, in elk geval zag ik deze partij hangen en ik maakte mij, met camera en al, achter het raam op voor een mooie lichtshow. Het elektrisch metaalblauwige van de wolken zag er allemaal nogal dreigend uit, de felle schaduwpartijen verraadden dat de wolkenmassa zo dicht was dat er geen licht doorheen kwam, en als ik iets langer en nauwkeuriger keek zag ik ook van alles bewegen. Ik maakte mij dus klaar voor áls er iets zou gebeuren.

‘t ken vrieze, ‘ t ken dooie

Helaas zakte de verwachte bui tóch in. Ik denk dat de wolken de instraling van de zon te veel belemmerden, de thermiek viel daardoor weg, wolken klommen niet verder op naar boven en de bui ontwikkelde zich daarom niet verder. Ik ben namelijk geen meteoroloog, maar ik vind het wel interessant. Weer en klimaat vind ik een bijzonder boeiend onderwerp. Als je een beetje goed kijkt, kan je al veel voorspellen. En ja, vaak voorspel ik raak, en ongeveer even vaak sla ik finaal mis.

Maakte ook niet zoveel uit. Ik had wat leuke foto’s kunnen maken. Na bewerking (ja, ik heb wel wat geaccentueerd, ik ben geen persfotograaf!) kwam deze foto als winnaar naar voren. Ik had deze foto ook naar wat wedstrijden ingestuurd, maar de foto viel niet in de prijzen. En ergens vond ik dat wel jammer. Dit is een van mijn foto’s die ik wel een kans had gegeven, tussen al die andere prachtige werken van de concullega’s.

Daarom heb ik hem zelf maar weer online gezet, als mijn eigen prijsfoto!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!

 

 

Rozemarijn – Goed op de foto en goed in de pan

Een van de lekkerste dingen in het eten zijn kruiden. En dan bedoel ik met name Rozemarijn. Alleen de naam al.

Rozemarijn.

Rozemarijn in het volle daglicht. Eat me! Eat me! Eat me!! Klik voor groot!

Lief en smakelijk. Geen gedoe. Sappig en geurig. Toch wel een favoriete ingrediënt.

In de tuin van mijn lieve vriendin staat al jaren een enorme struik  Rozemarijn. En dan bedoel ik ook enorm! Hij is nu wel een stuk bijgesnoeid, omdat de struik een beetje te enorm werd. Hij werd iets van 130 centimeter hoog en 150 centimeter breed. De struik ging de omgeving een beetje verdrukken. Je moest op een gegeven moment met een bocht er om heen lopen om naar de schuur te kunnen. Blijkbaar vind de struik het daar fijn, zo daar op de hoek, in de zon en met geregeld regen op de kop!

 

Voor de duidelijkheid: Rozemarijn is een winterharde groenblijvende heester. Staat mooi in de tuin, met blauwviolette en soms witte bloemen. De blaadjes van de rozemarijn zijn echter sterk aromatisch, kunnen gegeten worden en hebben een sterke aardse smaak. De plant komt wijdverbreid voor in Nederland, maar komt oorspronkelijk uit Zuid-Europa en Klein-Azië.

En Rozemarijn is een doorlopende bron van vreugde! Elke avond kan je een takje afknippen en afspoelen, en dan de blaadjes over de aardappels in de pan doen. Alleen al de geur doet het water in de mond lopen. En dan de smaak… Verserder dan dat krijg je het niet!!

Fotografie

Tegelijk vond ik Rozemarijn een mooi object om mee te experimenteren. Wat krijg je in beeld met een macro-objectief?  Daar kwam deze foto uit. Pal van boven genomen, in de felle zomerzon, met een groot diafragma en dus een kleine scherptediepte. Ik vind het heel erg mooi!

Dus: ga ook iets doen met Rozemarijn! Als was het alleen maar om te eten… 😉

Het echte werk is hier te vinden!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!