Vakantie!

Een gewone boom met gewone blaadjes en een gewone schaduw in de zomer. Klik voor groot!

Nu het zomer is, komt ook de vakantie om de hoek piepen. Zomervakantie, dat is waar de meeste mensen naar uitkijken. Weg van de sores! Even geen loonslaaf zijn. Geen werk hoeven doen. Geen druk. Wel ontspanning. Naar buiten! Op reis! Andere regio’s, streken, landen, werelddelen, hmmmm  🙂

Ik heb het zomerse vrijheidsgevoel een beetje willen vangen in dit werk. Ja, er staat een boom op, maar tegelijk heb ik het niet zo op bomenfotografie. Ik houd wel van bomen, maar ik vind ze niet makkelijk om daar een foto van te maken. Al die takken die richtingloos alle kanten op vliegen. Geen duidelijke structuur. Er is ook geen invoegpunt – het punt waar het oog als eerste naar getrokken wordt. Waar moet je naar kijken? Er is geen duidelijk onderwerp, behalve dan die boom waarvan je denkt… “waarom is deze foto? Wat is de bedoeling?”

Desondanks ben ik wel blij met dit werk. Deze foto komt uit 2013, 7 juni 2013 om precies te zijn. Ondanks het onderwerp vond ik de lichtval wel mooi. Ik herinner mij dat ik spontaan mijn camera greep toen ik omhoog keek. De zon die door het lover en langs de tak heen piept, geeft aan dat het een mooie zonnige zomerdag is. Je kijkt er als eerste naar. Er is dus een invoegpunt. Het frisse lover laat zien dat het misschien nog net lente is, of al vroege zomer. Ook de manier waarop de zon straalt vind ik mooi. Precies zoals ik dat toen wilde hebben. Deze foto beeldt het vakantiegevoel uit, het gevoel dat je krijgt tijdens de picknick onder de boom, onder de schaduw langs het water. Er zit warmte in de foto.

Simpel? Ja, het hoeft niet altijd per se heel moeilijk en ingewikkeld te zijn. Dat hoort vakantie ook niet te zijn. Ik heb wel een beetje gefikst aan de foto: iets meer kleur, iets scherper gezet en de zon meer naar voren gehaald.

En natuurlijk staat deze foto op Werk aan de Muur!

Wilt u meer weten over fotografie? Volg dan eens een workshop!

 

 

Ga eens lekker op tuinsafari!

De Kogeldistel die zomaar in de tuin stond. Klik voor groot!

Als je mooie dingen in de natuur wilt fotograferen, hoef je niet per se naar de andere kant van de wereld. Je hoeft niet eens naar de andere kant van het land. Het gras bij de buren is niet altijd groener. Je kan het ook gewoon vinden in de eigen tuin. Ja, ik bedoel fotograferen in de eigen tuin, ofwel tuinsafari!

Als je in de tuin bent en goed kijkt en oplet zie je vanzelf de onderwerpen opduiken. Voor diertjes betekent het dat je a. geen luide kleding moet dragen (rood is letterlijk een rode vlag, poef weg zijn ze!) en b. toch wel geduld moet kunnen opbrengen – als je je niet beweegt val je niet meer op en na vijf minuten onbeweeglijk wachten komen ze weer in beweging.

Voor bloemen is het anders. Die lopen niet weg en zijn gewillige onderwerpen.

Dit is de Echinops sphaerocephalus, een hele mond vol voor de Kogeldistel.  Deze trof ik in de tuin aan. Met een macro-objectief kroop ik er bovenop. Ik doe dat met veel dingen trouwens – soms heb ik al een beeld in gedachten en ga ik zien of ik dat kan creëren. Voor de Kogeldistel had ik niet echt een plan in gedachten. De plant en bloem vielen mij ineens op en ik ging gewoon fotograferen, alleen maar omdat ik die vrije minuten wat wilde fotograferen. Het was wel fel zonnig (niet zo goed) stond er allerlei struikerij omheen (ook niet zo goed) en stond een uitje op het programma en ik was in de aanloop mijn tijd aan het vullen (ook niet zo handig).

Fotograferen is echter camera instellen, richten en kadreren en dan afdrukken. Per foto ben je daar maximaal een halve minuut mee bezig (ik wel), en wat er geschoten is zien we later wel weer 🙂 Uit die foto’s kwam deze foto naar voren: zwaar bewerkt natuurlijk, want de tuinige omgeving moest worden weggepoetst. Verder bijgepoetst en opgeleukt… en het halve vrije uurtje was met fotografie ook weer zinnig opgevuld.

Natuurlijk staat dit werk ook op Werk aan de Muur!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!

Strandgoesting

Strandvertier, precies zoals ik mij dat verbeeldde. Klik voor groot!

Als het zomer is, hebben mensen strandgoesting en vertrekken de meeste weer naar het strand. Mag ook wel na de winter, en de meestal nog wat koudere lente. Iedereen is vaak nog bleek als melk en dan heb je behoefte aan zon en warmte. Eerst een paar uur in de file naar het strand, en daarna hutjemutje bij elkaar zitten op het strand. Rondom elke opgang naar het strand zit alles opeengepakt tot het punt dat je niet fatsoenlijk kan lopen zonder iemand zand in het ijs, de friet of het gezicht te schieten. Daarna weer terug naar huis.

Tip: pak de trein. En stuif in sneltreinvaart de file verderop voorbij. Zwaai nog even en je bent in een mum van tijd op de plaats van bestemming. Je bent eerder dan de massa binnen, je kan ook op je gemak een plaatsje zoeken en je hebt nóg meer tijd om bij te kleuren.

Gezellig!!

Nog een tip: Als iedereen bij een opgang nu eens 100, 200 of 300 meter verder liep wordt de drukte allengs minder en kan je op je gemak van de zon genieten en, als je wilt, streeploos bijkleuren. Als ik op het strand ben, loop ik altijd eerst een meter of 500 door om de drukte te ontwijken. Die drukte hoef ik niet. Het is al druk genoeg overal. Dan ga ik het niet nog eens opzoeken.

Maar okee, zomer is strand, strand is fijn! Deze foto maakte ik in september  2012. Het was zonnig en warm en ik wilde de zomerse warmte vastleggen. Dat lukte wel, de warmte is goed opgeslagen in de foto en slaat mij wel in het gezicht! En de silhouetten van de twee wandelaars bleek een added bonus. De foto verbeeldt echt een vakantiegevoel. Precies waar ik naar zocht!

En natuurlijk staat deze foto op Werk aan de Muur!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!

 

Zomers onweer

Zomers onweer. Klik voor groot!

Soms worden de onderwerpen gewoon aan huis geleverd. Dit zomers onweer zag ik hangen boven Nieuwegein.. denk ik – schatten en localiseren is in dit geval een beetje moeilijk vanwege de grootte van de wolken en het ontbreken van referentiepunten. Hoe ver is iets verwijderd als je het niet kunt afzetten tegen een herkenbaar punt? En was het wel boven Nieuwegein? Voor hetzelfde geld hing dit net zo goed boven een weiland 🙂

Maar okee, in elk geval zag ik deze partij hangen en ik maakte mij, met camera en al, achter het raam op voor een mooie lichtshow. Het elektrisch metaalblauwige van de wolken zag er allemaal nogal dreigend uit, de felle schaduwpartijen verraadden dat de wolkenmassa zo dicht was dat er geen licht doorheen kwam, en als ik iets langer en nauwkeuriger keek zag ik ook van alles bewegen. Ik maakte mij dus klaar voor áls er iets zou gebeuren.

‘t ken vrieze, ‘ t ken dooie

Helaas zakte de verwachte bui tóch in. Ik denk dat de wolken de instraling van de zon te veel belemmerden, de thermiek viel daardoor weg, wolken klommen niet verder op naar boven en de bui ontwikkelde zich daarom niet verder. Ik ben namelijk geen meteoroloog, maar ik vind het wel interessant. Weer en klimaat vind ik een bijzonder boeiend onderwerp. Als je een beetje goed kijkt, kan je al veel voorspellen. En ja, vaak voorspel ik raak, en ongeveer even vaak sla ik finaal mis.

Maakte ook niet zoveel uit. Ik had wat leuke foto’s kunnen maken. Na bewerking (ja, ik heb wel wat geaccentueerd, ik ben geen persfotograaf!) kwam deze foto als winnaar naar voren. Ik had deze foto ook naar wat wedstrijden ingestuurd, maar de foto viel niet in de prijzen. En ergens vond ik dat wel jammer. Dit is een van mijn foto’s die ik wel een kans had gegeven, tussen al die andere prachtige werken van de concullega’s.

Daarom heb ik hem zelf maar weer online gezet, als mijn eigen prijsfoto!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!

 

 

Rozemarijn – Goed op de foto en goed in de pan

Een van de lekkerste dingen in het eten zijn kruiden. En dan bedoel ik met name Rozemarijn. Alleen de naam al.

Rozemarijn.

Rozemarijn in het volle daglicht. Eat me! Eat me! Eat me!! Klik voor groot!

Lief en smakelijk. Geen gedoe. Sappig en geurig. Toch wel een favoriete ingrediënt.

In de tuin van mijn lieve vriendin staat al jaren een enorme struik  Rozemarijn. En dan bedoel ik ook enorm! Hij is nu wel een stuk bijgesnoeid, omdat de struik een beetje te enorm werd. Hij werd iets van 130 centimeter hoog en 150 centimeter breed. De struik ging de omgeving een beetje verdrukken. Je moest op een gegeven moment met een bocht er om heen lopen om naar de schuur te kunnen. Blijkbaar vind de struik het daar fijn, zo daar op de hoek, in de zon en met geregeld regen op de kop!

 

Voor de duidelijkheid: Rozemarijn is een winterharde groenblijvende heester. Staat mooi in de tuin, met blauwviolette en soms witte bloemen. De blaadjes van de rozemarijn zijn echter sterk aromatisch, kunnen gegeten worden en hebben een sterke aardse smaak. De plant komt wijdverbreid voor in Nederland, maar komt oorspronkelijk uit Zuid-Europa en Klein-Azië.

En Rozemarijn is een doorlopende bron van vreugde! Elke avond kan je een takje afknippen en afspoelen, en dan de blaadjes over de aardappels in de pan doen. Alleen al de geur doet het water in de mond lopen. En dan de smaak… Verserder dan dat krijg je het niet!!

Fotografie

Tegelijk vond ik Rozemarijn een mooi object om mee te experimenteren. Wat krijg je in beeld met een macro-objectief?  Daar kwam deze foto uit. Pal van boven genomen, in de felle zomerzon, met een groot diafragma en dus een kleine scherptediepte. Ik vind het heel erg mooi!

Dus: ga ook iets doen met Rozemarijn! Als was het alleen maar om te eten… 😉

Het echte werk is hier te vinden!

Wilt u trouwens een workshop fotografie, om later hetzelfde te kunnen doen? Hierrr is de oplossing!!

Raak!

Dit is een nieuw abstract werk dat ik zomaar even maakte, op basis van een foto die ik ook zomaar even maakte in Openbare Bibliotheek in Amsterdam.

Ja, wat het is, laat ik even in het midden. Per slot ligt het zo voor de hand als je je ogen ophoudt en de camera in de aanslag. In elk geval is de basis iets wat wij allemaal elke dag zien en elke dag gebruiken. Alleen het lichtpunt waar de twee lijnen elkaar raken heb ik ingevoegd.

Raak! is gewoon te bestellen. Klik op de foto!

Weggever is natuurlijk dat ik de foto maakte in de Openbare Bibliotheek in Amsterdam. In maart 2016 zag ik deze fotolocatie – en ik maakte toen al een foto in afwachting van mijn gast – maar die foto bleek uiteindelijk niet echt geschikt voor wat ik in gedachten had. In augustus kon ik de foto opnieuw maken.

Ik ben er best tevreden over! Het doet mij denken aan iets wat een oppervlak raakt, een laserstraal, een CD- of DVD speler, een of misschien wel een raket. Je kunt het zelf invullen.

Maar wat is het?
In werkelijkheid is dit de onderkant van een trap die over de gehele lengte van een lichtstrip is voorzien. Het licht van die lichtstrip valt vervolgens op de houten vloer, die door het profiel met een rimpeling spiegelt. Het enige wat ik heb toegevoegd is de lichtstip op de plaats waar de strepen elkaar kruisen.

Ik vind dit werk erg geslaagd! En natuurlijk is het via Werk aan de Muur te koop!

Hemelpoort

De Koepelkerk van Purmerend tegen de ondergaande zon. Klik op de foto voor meer informatie.

Tijdens het Reuringfestival in Purmerend, dat liep van 22 tot en met 26 juni 2016, kwam ik er andermaal achter dat werkelijk alles kan worden gefotografeerd, mits je je ogen openhoudt. Zo kwam ik op dit werk Hemelpoort.

Ik zat te wachten op de aanvang van de openingsvoorstelling van de Burnt Out Punks op 22 juni. Die voorstelling zou beginnen na zonsondergang, dus tegen half 11 ‘s avonds. Het was immers een voorstelling met vuur en vuurwerk, knallen, rook en flink vertoon, en daarvoor moest het donker zijn, of tenminste al flink schemeren. Ik was er al veel eerder om de locatie te beoordelen en om mij van een mooi plaatsje te verzekeren.

In afwachting van die voorstelling zie ik tegen half 10 ineens het wolkendek boven de Koepelkerk breken en een puist licht over de toren heen stralen. Dan moet je wel opspringen voor een foto, want dit beeld komt nooit meer terug! Foto’s gemaakt. De zon ging al snel onder en dit beeld zou niet lang bestaan. Uit de omringende foto’s die ik nog heb zie ik ook een dichter wolkendek en een valer lichtschijnsel. Ik beoordeelde deze foto dus als de beste. Ik sneed wel een vervelende straatlantaarn links in het beeld weg, verhoogde het contrast, pompte de kleuren van het zonlicht wat op (een beetje meer geel om het effect te benadrukken) en daar kwam uiteindelijk dit werk uit.

Een silhouet van de Koepelkerk en de toren, met daarboven de hemel die zich opent. Heel simpel en toch veelzeggend en aansprekend.

Nu ben ik zeker niet bijbels aangelegd. Mijn kerk is de wetenschap en de natuurwetten maken een godsbeeld voor mij onwaarschijnlijk. Dit beeld kwam mij echter oud-christelijk en bijbels over en ik ben blij dat ik dit werk in mijn collectie heb!

Jaguar XK 120

 

 

De foto zoals die op Werk aan de Muur staat, natuurlijk zonder creditvermelding. Klik voor meer informatie!

Dit is een werk waar ik echt heel trots op ben! Dit is het dashboard van een Jaguar XK 120, die 120 mijl per uur kan (195 kpu). De auto dus. Deze auto werd gemaakt tussen 1948 en 1954 en volgens Wikipedia zijn er slechts 12055 exemplaren van gemaakt.

En dan vind je zomaar zo’n oldtimer, zo’n naoorlogse klepper van een auto geparkeerd achter hotel De Rijper Eilanden in het Noord-Hollandse De Rijp. Tussen de oudere bussen staat daar in mint conditie, opgepoetst en met volle banden zo’n glanzende prachtauto, klaar om weg te rijden. Op de foto hierboven is zelfs nog de moderne autoradio te zien. Deze dakloze is dus nog gewoon op de weg te vinden.

Dakloze op de weg
Jaguar XK 120

Nu heb ik vrijwel altijd mijn camera bij mij. Behalve bij het douchen en slapen ligt het ding voor het grijpen, want er kan wel eens iets voor je lens komen en als je dat moment niet kan grijpen… dan is dat moment voorbij. Als ik ergens ben, loop ik dus altijd te loeren naar iets moois om toch vooral niets te missen. Dus ik draaide wat om deze auto heen, bekeek het beeld wat ik zag,  en vond hem nu a. te groot voor mijn lens en b. niet passen met de achtergrond (maar daar kon ik later nog wat  aan doen).

Ik bekeek daarna het interieur en fotografeerde dit dashboard. Door bewerking maakte ik een mooi, stijlvol, vintage portret, schuin vanachter het stuur van de auto. Het leek mij mooier om dit werk in lijn te laten met de stijl van Jaguar: klassiek jaren 50 zwartwit. En dat vinden mijn bezoekers ook, want de naturel versie op Werk aan de Muur bleef echt achter in bezoek dan deze versie.

Nieuw dus op Werk aan de Muur! Ja, hier ben ik echt heel blij mee. Mooi, strak, klassiek, vintage… echte wederopbouwkwaliteit!

anders dan anderen

Een eigenzinnige Rubik’s Kubus. Klik voor groot!

Nieuw op Werk aan de Muur: Anders dan anderen. Dit is een werk waar ik zo heel erg tevreden over ben, dat ik deze meteen maar bovenaan zet, en niet in een klein plaatje ergens in de tekst.

Ik liep al een tijdje met een idee om een abstract werk te maken, dat autisme en asperger verbeeldt. Van die laatste heb ik een diagnose, niet echt merkbaar, maar wel voor mij en dus komt dat element nogal eens terug in mijn werken.  Zo ook hier. Enige maanden geleden kwam ik op het idee om een simpele Rubik’s cube te gebruiken. Zo lang geleden alweer ja, maar ik liet dat idee rustig groeien en rijpen tot een volwaardig beeld in mijn hoofd en deze week was het zover.

Waarom nu juist zo’n ding? Begin jaren 80 was ik echt verslaafd aan die kubus. Op televisie waren veelal bebrilde jongens te zien, die met een onwaarschijnlijke vingervlugheid in zeg 16 seconden(!) alle kleuren bij elkaar draaiden. Hele wedstrijden werden gehouden. Ik wilde dat ook kunnen. Nou, echt niet! De eerste twee lagen kon ik nog wel bij elkaar draaien, maar de laatste laag kostte mij letterlijk twee weken  (dat is geen grap, in een zomervakantie heb ik echt twee weken elke dag gedraaid aan zo’n ding om ook de laatste laag compleet te krijgen) voordat ik een schroevendraaier in het kreng zette, dat ding uit elkaar haalde en de stukjes weer goed op zijn plaats zette. Dat was tevens het moment dat ik besefte dat een verkeerd teruggeplaatst stukje nooit tot een goed opgeloste kubus kan leiden. Dat besef heeft sindsdien altijd door mijn hoofd gespeeld.

Nee, dat was geen fijne tijd. Ik was blijkbaar niet genoeg wiskundig onderlegd om een kubus goed op te lossen, laat staan in 16 seconden. Ook met zo’n handig formuleboekje dat ik had rondslingeren, lukte het niet. Heel soms loste ik een kubus wel op. Met de schroevendraaier, dat wel. Totdat het ding kapot ging.

Terug naar dit werk. Ik bedacht dus ineens, als je zo’n kubus hebt en je plaatst een zo’n hoekstukje verkeerd om, heeft dat wel een symbolische waarde. Je bent hetzelfde, maar toch wat anders, en je draait toch mee met de andere blokjes in de maatschappij. Ik wilde echter geen schroevendraaier zetten in de nieuw aangeschafte kubus. Enter Photoshop. Met Photoshop zette ik wat kleurtjes om en maakte de foto af zoals ik die in gedachten zag en wilde hebben. Ja, dit zag ik echt in mijn hoofd en dit is er ook uitgekomen.

Dus ik ben hier erg trots op en dit werk is nu ook te vinden Werk aan de Muur!