Hét verschil tussen Photoshop en zijn kleine broertje Elements

Al een flink tijdje werk ik met Photoshop CC en ik moet zeggen: dat bevalt heel goed. De mogelijkheden voor fotobewerking zijn voor het gevoel oneindig – echt, elke week ontdek ik wel weer een nieuwe functie of toepassing die ik toevoeg aan mijn vaardigheden. Photoshop heeft echt heel veel in huis.

Daarvóór maakte ik gebruik van Photoshop Elements. Als beginnend fotograafje koos ik toen (2011 alweer) voor Elements, omdat a. in de naam Photoshop stond en b. de prijs betaalbaar was. De toenmalige Photoshop Suite kostte destijds in de winkel meer dan 1000 foppen en dat was geen muizig prijsje voor een armlastig fotograafje. Ik keek dus naar Elements, reviews spraken van een kleiner broertje met nagenoeg dezelfde mogelijkheden, maar wel voor slecht 100 foppen of zo.

De keuze was snel gemaakt, want toen zag ik het verschil dat die prijzen rechtvaardigde niet zo. Nu wel natuurlijk, maar toen ontging het mij een beetje. Een gelijkwaardige tool voor eentiende van de  prijs van het grotere broertje… what’s the catch??

Toen kwam Photoshop CC op de markt met een abonnement van € 12,09 per maand. Ik nam de sprong en ik abonneerde mij. En ik kon gaan vergelijken. Wat heeft Photoshop CC wat Elements niet heeft. Nou duh…. het grootste verschil zit hem uiteraard in de beperking van Elements! Photoshop Elements kan foto’s voornamelijk in 8-bit bewerken. Dat zie en besef je niet meteen, maar in Elements zijn de meeste functies in 8-bit. Wat betekent dat?

Even een klein stukje techniek

Je kan hier even doorheen razen als je dit niet boeit. Ik geef het wel aan als deze technobabbel klaar is.

Digitale foto’s worden opgeslagen in bits. Een bit is een informatiegegeven die óf aan óf uit is: zeg maar wit of zwart. Hoe meer bits een foto heeft, des te hoger is de kwaliteit van de foto. Een foto van 2 bit betekent dat elke pixel óf wit óf zwart is. Ik heb zo’n foto nooit gezien, maar ik denk dat het totaal beeld dan grijs is. Hoe meer bits een foto heeft, des te meer informatie er in een foto kan zitten.

Een camera maakt RAW bestanden (en wat RAW is vind je hier) van 16-bit. Een beeldelement wordt dan weggeschreven als 2x2x2x2x2x2x2x2x2x2x2x2x2x2x2x2 (2 tot de macht 16e dus) = 65536 mogelijkheden. Een kleur als rood heeft dan 65536 mogelijke tinten, zet daar dan groen en blauw naast dan heb 65536 x 65536 x 65536 = 281474976710656 mogelijkheden. Goh, dat is wel zo ongeveer de grootte van een RAW-bestand dat vers uit de camera komt.

Een RAW-bestand is in 16-bit opgebouwd en alle beeldinformatie zit daarin verpakt.

Einde klein stukje techniek. Je kan weer verder lezen. 🙂

Als je een 16-bit Raw-bestand inlaadt in Photoshop Elements en opent, krijg je de Raw Converter. Die opent automatisch met een Raw-bestand. In die Raw Converter kan je al de meest voorkomende bewerkingen uitvoeren die je in Elements ook kan. Elements heeft gewoon wat meer toeters en bellen, maar als je foto al klaar is in de Raw Converter, en je bent er tevreden over, sla je hem op. En als je voor opslag jpg kiest, en dat kiezen de meesten, gebeurt dat in 8-bit want jpg (lees hier de wiki) is nu eenmaal een formaat in 8-bit. Dan heb je al beeldverlies en is op dit punt geen aangebrachte beperking door de softwaremaker.

Wil je jouw foto echter verder bewerken in Elements loop je tegen verdere beperkingen op. Het Raw-bestand wordt dan verder geopend in Elements waar veel functies slechts in 8-bit bewerken. Dat is wél een aangebrachte beperking door de softwaremaker.

Beeldverlies

Kortom: je verliest dus beeldinformatie in Elements!

Nu is dat niet zo erg, want, zoals gezegd, als de foto klaar is en je slaat hem op naar een jpg, verlies je sowieso beeld-informatie. Een jpg is namelijk een 8-bit beeldformaat, dus wat voor mooie kunsten je ook uithaalt in Elements, de jpg die er uit voortkomt is altijd in 8-bit. En dat is niet anders in het grotere Photoshop CC, de jpg’s die je daarmee maakt zijn ook in 8-bit, want jpg… is onafhankelijk van de tool nu eenmaal een 8-bit beeldformaat.

Nee, het grote verschil wordt duidelijk als je je noeste arbeid in Elements wilt opslaan naar een psd bestand, het werkbestand dat ontstaat tijdens het bewerken en alle verrichte handelingen bevat. Zo’n psd kan ook een klepper van een bestand worden, tot wel een paar honderd MB groot.

Photoshop Elements slaat zo’n psd-bestand op in 8-bit. En dat betekent dat het uiteindelijk werkbestand een substantieel dataverlies ondergaat als je je werk opslaat. Je kan het zien als je een 8-bit psd opslaat. Dat gaat veel sneller dan een 16-bit psd-bestand. Photoshop CC slaat een psd op in 16-bit.

Het verschil

En dat is het verschil! De jpg mag dan wel 8-bit zijn (dan ben je eigenlijk al de sjaak), maar het opgeslagen werkbestand van Elements is ook 8-bit. En als je daar later op terugvalt, kom je die beperking weer gewoon tegen.

Dat maakt Photoshop Elements het kleinere broertje van Photoshop CC. Je kan er nagenoeg alles mee, maar functionaliteit is beperkt tot 8-bit.
Het Raw-bestand uit de camera is 16-bit ->
Opening in de Raw Converter is 16-bit ->
Opening in Photoshop Elements is nog steeds 16-bit, maar veel functionaliteit (niet alle) is beperkt tot 8-bit en opslaan in psd maakt een 8-bit bestand. En poef -> daar zit beeldverlies dat je nooit meer terugkrijgt.

En dat is de catch! Die beperking vind ik nog wel veel belangrijker dan een 8-bit jpg waar iedereen mee te maken heeft. Het verklaart waarom Photoshop Elements maar eentiende van de prijs van Photoshop kost. Elements is daardoor meer bedoeld voor de bewerkende hobbyïst voor wie de eisen lager liggen.

Maar als je jezelf serieus wilt nemen, neem je Photoshop CC met all-round 16-bit mogelijkheden.

Wilt u meer weten over fotografie? Volg dan eens een workshop!!

Over de brug

 

Als je als fotograaf gebruik gaat maken van Adobe Creative Cloud Suite kom je waarschijnlijk terecht in een heel ander milieu dan je gewend was. Dat was tenminste mijn ervaring. Tot aan 2017 maakte ik gebruik van Photoshop Elements 10. Ja, dat is wel een heel oude versie, maar ik kon er nog mee werken, hoewel ik steeds meer tegen de grenzen van mijn mogelijkheden aanliep – Ik wilde namelijk steeds meer dingen kunnen doen, dingen die ik niet kon vinden in Elements. Bovendien had Elements technische beperkingen waarvan bewerken in 8 bit wel de grootste was. Lees hier voor een korte uitleg over het verschil tussen 8 en 16 bit.

Ik ging dus kijken naar het grote broertje Photoshop. Dat is via een abonnementsysteem via Adobe op maandbasis te huren. Overigens keek ik al sinds 2014 of zo, maar ik wilde wegens internetveiligheid geen creditcard gebruiken of Paypal. Uiteindelijk ging ik over de brug, nadat ik Paypal toch als veilig had beoordeeld. Het abo-systeem is een breeze. Als je eenmaal akkoord bent gegaan, heb je voor € 12,09 per maand inclusief BTW de beschikking over Photoshop en Lightroom en aantal tools voor op de tablet.

Maar dan? Photoshop Elements had de beschikking over een fijne Organizer, waarover ik hier al schreef. Photoshop (de grote dus) heeft die niet, en ik vond dat die er wel moest zijn.

Enter Bridge. Bridge is een gratis bestandsbeheerder binnen de Adobe suite, waarmee je je fotobestanden kunt beheren en organiseren. Je kunt er alles mee. Je kan ook in Windows Verkenner of de Mac Finder iets verwijderen of verplaatsen, en dat zie je dan wel gewoon terug in Bridge.. maar waarom zou je? Binnen Bridge kan je alles regelen.

Maar waar is Bridge?

Als je een abonnement neemt op Adobe CC krijg je de beschikking over Photoshop en Lightroom. Die worden automatisch geïnstalleerd en je kan dan meteen aan de slag. Bridge zit daar nog niet bij. Ja, ik kan dat ook niet verklaren. Je zou verwachten dat die ook meteen zou worden geïnstalleerd, maar dat is niet zo. Ik miste een organizer in Photoshop (waarissie?) en ontdekte dat die via de Creative Cloud krakeling (rechtsboven in de menubalk) gratis beschikbaar is. Het is blijkbaar een keuze. Je hoeft het niet te gebruiken, maar het wel bijzonder handig.

Installatie

Het scherm van Bridge

Krakeling aanklikken -> Start en dan Bridge aanklikken. Installeren. Starten. Je krijgt dit scherm  te zien. Dit is natuurlijk een scherm dat al gewoon door mij in gebruik is. Links zie je de datummappen met foto’s van die datum. Ik zet dat even cursief want ik kom hieronder er op  terug. In het midden staat de foto die je momenteel bekijkt, en dat is iets anders dan de geselecteerde foto die je rechtsboven ziet staan. In dit geval bekijk ik de geselecteerde foto. Rechts staan twee tabblaadjes: een met de exifdata van de geselecteerde foto, en een tweede met de trefwoorden.

Je kan er voor kiezen dat Bridge de Adobe Photo Downloader automatisch start als je een camera aan de computer hangt. Ga dan naar Adobe Bridge CC <jaartal> ->  Voorkeuren -> Algemeen en vink de bovenste optie aan. De Downloader zal dan voortaan automatisch starten.

De downloader van Bridge

Je krijgt dan dit. Het grijze vlak toont de foto’s die op de camera zijn aangetroffen en waaruit je desgewenst een selectie kan maken. Rechts staan de opties. Bovenaan die opties staat dus iets bijzonders. Je kan een pad instellen waar de foto’s terecht moeten komen, afgesloten met een submap. Die submap betreft de datum die in de exifdata van de foto staat. Een foto met datum 1 januari 2017 (de datum waarop de foto genomen is, mits de camera goed is afgericht), komt dan in het mapje 20170101 terecht (het naamformat van een mapje kan je trouwens aanpassen. Dat kan direct onder het aangegeven pad). Bestaat die map niet, dan wordt die aangemaakt. Je hebt er dus geen omkijken naar. Het importeren kan bij grote aantallen een tijdje duren.  Ga in die tijd maar iets anders doen. Het importeren is klaar als de Downloader verdwijnt. Er is of zijn dan aan de linkerkant mapjes verschenen met daarin de geïmporteerde foto’s.

Taggen

Je kan dan de foto’s taggen.  In de eerste foto zie je twee clowns staan. Die traden op tijdens het Reuring festival in Purmerend op 24 juni 2017. Je ziet links dan ook het mapje met die datum geselecteerd. Toevallig zie je een foto in beeld, maar met het schuifje rechtsonder kan je uitzoomen en alle foto’s in beeld brengen. Al die foto’s – ruim 250 in totaal – selecteerde ik met Cmd-A (voor Windows is dat Ctrl-A) en gaf die de tags Reuring en Purmerend mee. Dat zie je ook gebeuren linksonder, Bridge zal dan brrrrr… die geselecteerde foto’s langslopen en taggen. Overigens ben ik geen held in taggen, ik vind het niet leuk en ik weet ook niet eens of ik dat wel goed doe. Ik heb ook geen zin om voor elke foto de indentificerende persoonsnaam of groepsnaam op te snorren en in te voeren. Ik heb ook nog andere dingen te doen. Datum, evenement en plaats vind ik wel genoeg.

Aan de slag. Echt aan de slag

Daarna kan je eindelijk aan de slag. Als je dubbelklikt op een foto wordt die automagisch met de tags doorgelust naar Photoshop. Je kan de foto ook openen in Lightroom, maar die optie is er juist weer niet. Daarvoor moet je echt Lightroom zelf opstarten, dan jezelf naar de bewuste map klikken, en de inhoud eerst ook weer in Lightroom importeren(!), waarna je in Lightroom verder kan. Photoshop en Lightroom vallen nu buiten de scope van deze blog en komen later wel aan de orde.

Meerwaarde

Dat is eigenlijk de essentie van Bridge: een Finder (Mac) of Verkenner (Windows) binnen de Adobe Cloud Suite. Dit zijn de basics die ik dagelijks gebruik. Maar wat is nu de meerwaarde van Bridge? Je kan natuurlijk je foto’s zoeken in de echte Finder van Mac of de Verkenner van Windows. Maar dat is doorgaans een hooiberg. Probeer maar eens snel een specifieke foto te vinden, waarvan je alleen maar weet hoe die er ongeveer uit zag.

“Dat was in 2011 geloof ik, of 2012? Of 2010? In elk geval was dat een concert ergens waar een noodweer iedereen de tent in dreef en vanuit de tent de spelende band buiten in de regen gadesloeg.”

Dat werkt dus niet, met zoveel onbekende variabelen.
Bridge slaat alles op datum op, en als je je foto’s juist tagt kan je alles in no-time terugvinden in het zoekvenster rechtsboven. Dát is de meerwaarde van Bridge.