2015: het jaar van de pornovraag

Het was dé vraag van 2015!

Zomer. 6 Juli.
De telefoon gaat.
“Ja hallo, schiet jij ook porno?”
Ik ben verbluft. “U zegt?”
“Schiet jij ook harde porno? We hebben elkaar gesproken in de tram een paar dagen geleden!”
Jeetje zeg. Dat klopt inderdaad. Een paar dagen eerder sprak ik een guur, of beter, onguur type in de tram. Spijkerjack en onder de tattoos, met een schuchter meisje ernaast dat niet eens zo raar was. En hij belt voor harde porno?? Nu ben ik altijd wel in voor ontwikkeling en nieuwe dingen – ja, ik speelde eerst met het idee van “u vraagt en wij draaien, als het maar betaalt”, maar de gedachte was wel gekoppeld aan de overweging dat dát milieu zeker niet goed zou staan op mijn CV. Eenmaal daarin kom je daar nooit meer uit. Bovendien kon het ook wel een ploy zijn, om mij op een verlaten locatie eens flink uit te schudden. Je houdt met alles rekening, zeker na mijn overval in 2013. Ik neigde er uiteindelijk sterk naar om vriendelijk nee te zeggen, maar hoe?
“Eehhhh… jeetje. Kost wel flink veel geld, hoor. Wat gaan jullie met die foto’s doen, want daar moet ik wel over nadenken.”
“Oh, maar het is vanavond al en als je wilt mag je ook meedoen!”

Waaahh!! WTF? Dat meen je niet! Ik dachutnietzeg! “Uhhh nee, laat dan maar zitten”, zeg ik nu met meer vertrouwen. Kom op zeg, raggende mannen en vrouwen fotograferen en dan ook nog meedoen als ik wil? Nee en nee dus. Raggen is trouwens toch al niet mijn ding, dus waarom zou ik mij daarmee inlaten? Ik sla het aanbod beleefd af. Beng! Hij gooit de telefoon er op, nog voordat ik mijn zin kon afmaken.  Ik check het nummer – dat was niet eens verborgen – en komt terecht bij een persoon en adres ergens in Oost, dus wat hij in de tram naar Nieuwegein/IJsselstein deed weet ik ook niet. Áls hij dat was, want dat weet je ook niet zeker. Later die avond vertel ik het verhaal aan mijn Marie Louise die het allemaal met ongeloof aanhoort en tevreden vaststelt dat ik mijn hersens erbij had gehouden in deze situatie. Ik heb die man nooit meer gehoord of gezien trouwens. Gelukkig maar.
Ja ja, je hebt fraaie exemplaren rondlopen.

Leuke anekdote hé? Dit overzicht van 2015 móest ik wel beginnen met deze insmijter. Je wilt de lezer wel grijpen met iets interessants. Ik had dit overzicht al een tijdje gepland, maar ja, als je met de Kerst bij je partner bent ga je niet teveel zitten bloggen of werken. Dan is het eten, visites doen en de Top 2000 luisteren. En verder het afbouwen naar de oliebollen. Dus nu, in de vroege dagen van januari het gebruikelijke overzicht. Daarbij put ik uit voorgaande blogs van het jaar. Per slot geven die een mooie weergave van het jaar en van de dingen die ik gedurende het jaar belangrijk vond. Je wordt vriendelijk verzocht naar die blogs door te klikken, want ik link ze gewoon door waar mogelijk.

Pitch

Porno dus. Wat heb ik nog meer bijzonders beleefd in 2015? Ik deed mijn reguliere shoots natuurlijk. Die gingen gedurende het jaar gewoon door. En enerzijds raakte mijn bedrijf in rustiger vaarwater, anderzijds werd het een woelig jaar met steeds meer opdrachten die stuk voor stuk meer van mij vroegen door veranderende omstandigheden. Door mijn verbeterde pitch – ik volg een marketingworkshop bij Talective‘s Sander van der Meer (dank!!) -, merkte ik in de loop van het jaar een toenemende vraag en kreeg ik meer opdrachten binnen. Met een pitch – kort voor elevator pitch, een presentatie in de tijd die een lift nodig heeft om naar de bovenste etage te gaan, zeg 40 seconden – breng je je bedrijf kort voor het voetlicht. Toen ik dat concept eenmaal goed in de smiezen kreeg en mijn pitch panklaar had (en dat is een heel andere denkwijze), merkte ik dat de aandacht van de potentiële klant groter werd en bleef en dat ik die klanten ook ging aantrekken. Klanten gingen mij zoeken en vinden en het moeten jagen werd minder. Niet dat dat stopt hoor, acquisitie blijft gewoon doorgaan, maar het gevoel van roepende in de woestijn is een stuk minder geworden en daar ben ik wel blij om. In april werd mij bijvoorbeeld gevraagd om officiële pasfoto’s te maken voor iemand van dik in de 80 in een Utrecht verpleeghuis. Die was bedlegerig en kon dus ook niet naar een studio toe. Dus ik ging met mijn studio op locatie en maakte voor haar ter plaatse pasfoto’s, geheel volgens de officiële richtlijnen. Die klant kwam dus naar mij toe, en niet andersom.
En op 3 oktober stond ik met mijn mobiele studio bij een dierenkliniek in Naarden-Bussum. Dat was een gouden dag! De kliniek had mij gevraagd; ze hadden mij gevonden via Google toen ik een Adwords campagne had. Studio met printer neergezet en de klanten stonden met hun huisdieren in de rij. Dat vind ik fijn! Daar houd ik van! En dat wil ik meer.

Leermomenten

Het jaar 2015 werd weer een jaar van leermomenten en inzichten. In mei besefte ik de noodzaak van een eigen niche. Het heeft namelijk geen zin om met zijn allen een vijver leeg te vissen en dan te kijken naar je dobber waar geen vis naar hapt. Dat levert niks op; alleen een paar gevestigde namen vangen wat incidentele vis en worden daar wijzer van, maar de rest niet. Dus ik ging keuzes maken en maakte bijvoorbeeld de keuze om gewoon geen huwelijksfotografie te doen. Niets mee doen,  die markt is verzadigd (iedereen lijkt dat te doen) en zoek vooral onontgonnen markten. Dat ligt erg voor de hand, maar vind er maar eens een.
In juni kreeg ik het aanbod van een kleine expositie in Utrecht. De locatie was gratis, de ruimte was gratis, en zo kon ik wat van mijn werk laten zien. Als er mensen zouden komen! Ik besefte namelijk dat een expositie wel heel leuk was, maar als het centrum van de activiteit elders was… komt er nagenoeg niemand. En dat besef blogde ik hier. Vanaf oktober kreeg ik echter weer een echte expositie in instelling Molentocht in Purmerend. Met echte bezoekers. Die expositie is na drie maanden overigens alweer afgelopen, maar die werken kunnen natuurlijk altijd weer ergens anders opgehangen worden. Die hoef ik niet nog eens te laten maken.
Eind juli kreeg ook ik te maken met de regel “Met vrienden moet je wandelen, niet handelen” toen een toenmalige vriendin op Facebook mij wilde hebben voor een fotoshoot en op basis van die vriendschap allerlei privileges verlangde en zich vrijheden veroorloofde die ze bij anderen niet zou kunnen verantwoorden. Dat nare incident, want dat was het, was voor mij de reden om een stop te zetten op betaalde klussen voor personen die mij nader staan en ook wel eens bij mij aan de keukentafel zouden kunnen zitten. Ik zie die persoon nog een enkele keer in het voorbijgaan. Ze durft mij niet aan te spreken, want ze weet dat ze dan wordt geknipt en geschoren.
Een ander leermoment: denk goed na over een Adwordscampagne. Reclame maken via Google. Bereid het goed voor. En denk dan nog een keer na. Ik heb het een half jaar gedaan en dat kostte mij € 200 ex BTW per maand. Die campagne heeft mij echter slechts € 200 ex BTW opgeleverd, dus onder de streep stond uiteindelijk een rood bedrag van € -1000. Die Adwordscampagne  heeft er dus flink ingehakt. Zonde. Heeft mij niet gebracht wat ik ervan verwachtte.

Structuur

In het najaar ging ik mij meer richten op structurele en terugkomende opdrachten. Enkelvoudige klussen blijf  ik natuurlijk doen, maar ik sprokkel nu meer terugkerende klussen van opdrachtgevers die eens in het kwartaal een klusje voor mij kunnen hebben. Dat lijkt mij verstandiger en bestendiger dan het vlinderen en fladderen van hot naar haar op verschillende plekken. Wie die organisaties zijn? Ach, zal ik dat antwoord in het midden laten? Ik heb een goeie relatie met ze en straks hebben andere fotografen dan ook een goeie relatie met ze haha 🙂
En in december vond ik misschien een nieuwe niche; ik kreeg zomaar een aanvraag van een persoon die voor haar aanstaande huwelijk een lingerieshoot wilde doen. Ze sprak mij aan na een netwerkbijeenkomst, we bespraken haar vraag en wensen, mijn mogelijkheden en vaardigheden kwamen aan bod, die twee bleken te matchen en wij kwamen een shoot overeen medio december. Die shoot heb ik gedaan en die fotosessie is uiteindelijk uitgelopen op een heel decente naaktfotografiesessie, zo ontspannen en prettig relaxed dat ik serieus overweeg om mij daarin verder te ontwikkelen.

En die fotosessie was toch zo heel anders dan de boertige vraag aan het begin van deze blog, waarvoor ik niet wist hoe snel ik daarvan moest weglopen. Zulke telefoontjes hoef ik niet te hebben, maar verder is voor mij alles mogelijk!

Laat ik er in elk geval naar streven, en er naar werken dat 2016 net zo goed jaar wordt als 2015. Maar liever nog beter, met nog meer klussen en zekerheid. Ik wens iedereen een goed en succesvol 2016!

Het jaar 2014: allemaal leermomenten

Het jaar 2014 was er wel een van leermomenten, zeg. In dit ene jaar is mij meer overkomen dan in eigenlijk alle jaren voorheen. Dat klinkt misschien sterk en overtrokken, zo ervaar ik dat wel.

Het grootste leermoment, en meteen jaarbepalend, was natuurlijk dat je nooit, nooit, nooit zomaar impliciete beloftes moet geloven. Van niemand. Ik heb nu geleerd dat afspraken altijd in steen gebeiteld moeten worden, anders gaan anderen ermee aan de haal en blijf je met lege handen achter. Waarom? Er was mij namelijk ooit, in 2013, impliciet een betaalde baan in het vooruitzicht gesteld, tenminste zo zag ik dat, en ik kan dat onderbouwen, maar raad eens… die baan ging in het voorjaar zomaar aan mijn neus voorbij. Het was een baan waar ik wel mijn zinnen op had gezet, en die ik ook wel aankon, en waar ik ook wel op vertrouwde. Het vooruitzicht gaf mij ook wat zekerheid. Een zekerheid die ik zo nodig heb. Het zou mij de ruimte geven om in alle rust mijn bedrijf verder uit te bouwen, zonder gedoe en stress. Dat die baan door mijn neus geboord werd was een gebeurtenis die 2014 ineens helemaal op zijn kop zette. Ik moest ineens alle zeilen bijzetten om die gaten op te vullen.

Ik besloot in het voorjaar daarom alle nevenactiviteiten (echt alle!) stop te zetten en mij 100% op rendement te richten. Al mijn beschikbare tijd ging voortaan op aan rendement. Moest daaraan opgaan. Geen kans op rendement? Geen actie. Vrijwilligerswerk doen? Nee, want dat levert niets op. Ik moest echt aan de slag.

Exit zekerheid. Enter stress. Stress is geen vriend van mij. Ik kan veel werk aan, mits ik de controle heb op wat er gebeurt. En dan moeten er ook geen onverwachte veranderingen plaatsvinden. De verandering van dit voorjaar ervoer ik als bedonderd. Ja, gewoon bedonderd, iets anders kan ik het niet noemen. Er was mij iets in het vooruitzicht gesteld, dat uiteindelijk niet werd ingelost. In de loop van 2014 had ik toenemende last van slapeloosheid, stress, hoge bloeddruk, hartkloppingen, en een stuk of vier depressies. And counting. Allemaal door stress.

Ach, misschien hoort bedonderen tot het standaard instrumentarium en dat je daarmee moet leren leven. Ik vind dat moeilijk. Bedonderen hoort namelijk niet tot míjn instrumentarium. Ik ben ervan overtuigd dat je veel goodwill kweekt als je consequent doet wat je zegt. Maar mensen bedonderen je als je ze daartoe de ruimte geeft. Die gaten moeten dus dicht.

Dat is óók een leermoment geweest.

Geldjacht

Ik heb in 2014 ook geleerd dat ik echt keihard kan werken. Als ik terugkijk op het jaar ben ik echt verbaasd over de productie. Ze kunnen niet zeggen dat ik niet stilgezeten heb. In 2014 ontwikkelde ik workshops fotografie, portretfotografie, dierfotografie, babyfotografie, ik ben zo nu en dan model voor wie maar wil – als het maar geld oplevert. En er zit meer in de pijplijn. Ideeën zat. Maar ja, het jaar is maar beperkt en sommige ideeën hebben tijd nodig. Die liggen op de plank te rijpen. En Werk aan de Muur? Soms verkoop ik wel eens via die site. Maar die site is nu even wat meer naar de achtergrond verschoven, want van peanuts alleen kan je niet leven. Mooi als dat iets verkoopt, maar de aandacht ligt nu op andere zaken met meer toekomst.

Soms stootte ik ook mijn neus. Jawel. In het voorjaar was ik op bezoek bij een voormalige klasgenoot waar ik ooit nogal dol op was. Ik maakte ook wat foto’s van haar, maar ze was niet gelukkig met die kiekjes – het waren echt gewoon kiekjes, die wel buiten in de schaduw waren genomen – maar zonder echte noemenswaardige bewerking, want ik had geen ervaring met portretfotografie. Die foto’s zagen er dus niet uit. Ik leerde mij dus portretfotografie aan, en verbeterde haar foto’s want dat was ik wel aan haar en mij verplicht. En die zeperd heb ik in mijn voordeel kunnen beslechten. Een failed succes dus.

Weggeefcultuur

Een ander leermoment is de ontdekking dat mensen er zomaar vanuit gaan dat fotografen hun werk zomaar met plezier weggeven alsof het niets kost. Dat gegeven stoort mij mateloos! Ik heb daar al een aantal blogs aan gewijd, zoals hier en hier, en ik denk dat het in 2015 daar niet bij zal blijven. Sterker nog, ik was die notie van  “gratis willen hebben” in november zo ongelooflijk zat dat ik daar mijn Algemene Voorwaarden daarop heb aangepast: er staan nu bepalingen in die moeten voorkomen dat anderen met succes een beroep gaan doen op welwillendheid, en die mij de positie geven dat ik, en ik alleen, besluit of een gratis klus gerechtvaardigd is. Ik ben geen charitatieve instelling! Trouwens, nu ik dit schrijf besef ik dat is deze aanpassing van mijn algemene voorwaarden geheel in lijn met wat ik aan het begin van deze blog schreef: alles voortaan in steen beitelen zodat er geen misverstanden kunnen bestaan.

Piramidespel

Ander leermoment: hou altijd je hersens erbij!
In oktober en november werd ik door sommigen vergeefs bewerkt om mee te doen aan wat leek op een piramidespel met voedingssupplementen. Het was een systeem waarbij je dan de producten moest afzetten aan je nieuwe medewerkers die het dan ook weer afzetten, “zodat je eeuwig veel geld ontvangt zonder er iets voor te doen.” Ik kon ook nog naar een voorlichtingsbijeenkomst, waar alles gezellig en gratis was, inclusief, koffie, lunch en broodjes. Die bijeenkomst heb ik dus nooit gedaan, ik voelde al snel aan mijn water dat dit niet koosjer was. Die kosten moesten ergens van betaald worden, dus waar komt dat geld dan wel vandaan? Het leek mij toch echt een piramidespel, zei ik later aan de telefoon, want ik werd nogal hijgerig gebeld  (“nee, het is geen piramidespel, want dat is verboden!”) maar ja, als je een drol een taartje noemt, smaakt ie echt niet anders, het was wat mij betreft een piramidespel en kapte ik dat alles af. Moraal van dit verhaal: als het te mooi lijkt om waar te zijn, is het waarschijnlijk te mooi om waar te zijn. Geen gekte aan mijn hoofd.

Netwerken

Zo hobbelde ik van actie naar actie. Nieuwe website, deze dus. Nieuwe visitekaartjes gemaakt. Werkplek gehuurd. Acquisitiecursus gestart.
Oh en netwerken. Netwerken! NETWERKEN! Vooral netwerken. Dat is wel een heel belangrijk inzicht. Als je niemand kent, kennen zij jou en je product niet. ‘Nuff said.

En nu?
De agenda voor januari zit redelijk vol. Acquisitie voor februari en later gaat gewoon door. Het is een trein die rolt. Een jaar geleden stond ik aan de start van een hectisch en roerig jaar waarbij ik niet wist waar de weg lag die ik moest volgen. Nu weet ik dat wel. En dat ik die weg zelf moet aanleggen, en beschermen, want voor je het weet word je bedonderd en slopen anderen die weg voor je neus weg en kan je weer overnieuw beginnen.

Daar heb ik echt geen zin meer in.

2012: Die gezellige maand december

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar die gezellige maand december trekt wel een flinke wissel op mij.  Normaal hoort december een maand van afbouw te zijn, een tijd van afronden, wat meer privé-zaken, Sinterklaas, Kerstmis, kaarsjes en hier en daar een boom. Lopende zaken wegwerken zodat je met een gerust hart de laatste twee weken kan doorkomen. Maya’s of niet, volgend jaar is weer een jaar om met frisse zin te pieken.

Maar nu, december 2012 is tot vandaag, het is nu de 19e, een maand van jachten en jagen. Wegwerken en afsluiten lukt wel, maar wat ik aan de bovenkant afvink, komt er aan de onderkant weer bij. Is dat goed? Nee, dat lijkt me niet goed.

Zo zit ik met de afronding van een woekerpolisaffaire, ik ben nu penningmeester van de Partij voor de Dieren in Utrecht (maar dat vind ik errug fijn, als je daaraan zou twijfelen!), ik heb drie foto-opdrachten lopen die allemaal om voorrang strijden, ik heb natuurlijk mijn eigen website die ik moet onderhouden en in de gaten moet houden (er schijnt een grote crackeraanval op WordPress sites aan de gang te zijn!), dan heb je inderdaad Kerstmis, kaarten moeten verzonden worden maar dat lijstje moet ik nog maken, kerstdiners moeten geattendeerd worden, familiebezoek, je hebt natuurlijk je eigen huishouden want de was wast zich niet vanzelf, en dan moet je ook nog ontspannen en slapen. Ohhhh… ook dat nog! Maar vooral dat laatste, slapen,  is een probleem want slapen doe ik niet meer. Nou ja, weinig.

December is dus een voortzetting van wat 2012 was. Een druk jaar, met heel veel wendingen en veranderingen. In januari hielp ik M, mijn lieve partner, met de afronding van haar studie Kattengedragstherapie. Ja, dat diploma is in de zak. Dat heeft ze goed gedaan! In maart stierf onze kat Filarski van bijna 21 jaar, waar we erg veel van hielden, maar zijn tijd was op. In april begon de kermis toen ik besloot mijn eigen foto’s te gaan verkopen – dat is dus een estafette van zaken die geregeld moeten worden; inschrijven Kvk, en dan is de fiscus ook je vriend, je moet een administratie opzetten, je moet een urencriterium nastreven, je moet netwerken, je moet ineens een website bouwen, visitekaartjes maken, een zakelijke rekening openen, elk kwartaal aangifte doen. Je moet, je moet, je moet…

Dat gaat dus het hele jaar door. In juni had ik mijn eerste foto-expositietje over autisme, wat ook nogal spannend was vanwege een full frontal zelfportret. In december 2011 kreeg ik een diagnose Asperger, en vanaf dat moment kon het me eigenlijk ook niet meer boeien wat anderen over mij dachten en zeiden. Die expo was wel een hoogtepuntje, vandaar dat ik een paar foto’s daarvan hieronder plaats. Ik had daarvoor ook een boekje over autisme geschreven. Net als seks blijft de eerste keer je altijd bij. Mijn lieve M kon niet bij de opening van de expositie zijn, want zij verdween in juni, juli en september/oktober in het ziekenhuis met een enge kwaal, die alleen met een operatie kon worden opgelost. In september en oktober zat ik dus in haar huis in Purmerend, zat ik daar een tweede huishouden te bestieren en ging twee keer per dag naar het ziekenhuis om daar haar hand vast te houden en haar te entertainen. Mijn spullen, laptop en camera had ik wel meeverhuisd dus ik kon daar in de tussentijd wel wat werken. Maar toch.. ik wil M’s verblijf in het ziekenhuis zeker niet bagatelliseren, ze was nu eenmaal een wrak geworden die medische aandacht behoefde, het werd voor mij ook een belasting, zeker als je een paar keer naar Utrecht moet karren omdat je daar óók afspraken hebt lopen.

Vakantie? Nee, niet gedaan. We wilden wel even weg, maar met M in het ziekenhuis ging dat niet door. Tussendoor was M wel eens ontslagen en dan hadden we het Reuring festival, de Parade, de Uitmarkt, de Uitfeesten, theater De Verbeelding en nog allerhande andere culturele uitspattingen waar we per se heen wilden om niet helemaal dood te slaan. En daar waren natuurlijk ook de verkiezingen. Hoe kan ik die vergeten. Vanaf augustus was het flyeren, posters plakken, weer flyeren, nóg een keer een posterplakronde doen, heel veel achter Marianne Thieme en Esther Ouwehand aan. Mooie tijden waren dat. Oh ja. Maar wel vermoeiend.

Toen M eenmaal hersteld was en ik echt naar Utrecht terug kon, nam ik mijn hectiek gewoon mee. Welja, waarom niet? In oktober meldde iemand me dat ik een woekerpolis zou hebben (oh ja?) die echt opgelost moet worden… dat is bijna achter de rug. Denk ik. Hoop ik. Een tweede bank bekende ook mij een beetje geflest te hebben met veel te hoge kosten – ze kwamen dus allemaal uit hun holletje en betaalden mij een vergoeding voor de geleden schade. In november besloot ik mijn website he-le-maal om te gooien, want wat er stond was echt niet om aan te gluren. Ik was echt heel veel aan het herbouwen,  alles eigenlijk, was ik echt heel veel mee bezig, maar die website is dus deze website die u nu open hebt staan. En ineens was daar ook zoiets als Twitter, dat vergankelijke 140-tekens-per-bericht medium, waar je heel compact je boertjes en scheetjes kan laten zonder dat iemand daar echt hinder van heeft.

Ook in november werd ik gevraagd om penningmeester te worden van de Partij voor de Dieren in Utrecht. Dat vond en vind ik een teken van vertrouwen, waar ik heel veel inspiratie uit put. Dat aanbod heb ik aanvaard en sinds 9 november 2012 heb ik zitting in het PvdD-bestuur in Utrecht. Dat is geen slurpie in tegenstelling tot eerdere gebeurtenissen van 2012. Dit geeft dit mij energie en voldoening.  Ik ben daar heel blij mee.

En dan is het december en ben ik terug bij het begin van deze blog. Voor de rest is het jakkeren en jagen. Ik hoop dat 2013 een stuk rustiger wordt. Zo niet, laat dan de Mayakalender zich maar gelden.