Francesca Woodman (2)

In mijn vorige post vertelde ik over mijn bewondering voor Francesca Woodman. Zij ging gewoon haar eigen weg en deed haar dingen,  voornamelijk in haar eentje. Ze was nogal gesloten en legde moeilijk contact met anderen, dus wat is er makkelijker dan zelf maar voor de camera te staan. “Ik ben altijd beschikbaar”, zei ze. Nu lees ik op internet dat er om haar een cult-following is ontstaan, met fotografen die de dezelfde intensiteit in haar werk willen benaderen. Dat leek me wel wat. Deze foto’s zijn  er gisteren uit voortgekomen.

Francesca Woodman

Ze was niet gek. Wel excentriek met een stel bijzondere trekjes. Ik ontdekte Francesca Woodman toen Avro’s Close-up op 10 april 2012 een documentaire over deze fotografe en haar korte carrière uitzond. Ik was meteen geïntrigeerd door deze …. verschijning, ja dat zeg ik wel goed. Ik zeg bewust verschijning, want haar fotowerk omvat vooral zichzelf in alle standen, maar soms ook weer niet, of deels, of vaag door bewegingsonscherpte.Er zit vaak een twist in haar werken. Continue reading “Francesca Woodman”