Ouder spul

Als je met fotografie wilt beginnen, of je wilt uitbreiden, hoef je niet per se naar de nieuwwinkel te rennen om een nieuw toestel te kopen tegen nieuwe prijzen. Doe ik ook niet meer. Als het even kan koop ik tegenwoordig alleen maar ouder spul. Oudere hardware dus. Ik geef het gewoon toe. En dat is niet omdat ik zo armlastig ben dat ik geen nieuwe hardware kan veroorloven (wel hoor), maar ik vind dat ouder en tweedehands hardware dat verder normaal en goed functioneert, een tweede leven verdient en niet zomaar op de afvalberg moet verdwijnen. Een ideëel motief dus: Ik ben een groot voorstander van de circulaire economie. Hergebruik dus. Niet vervangen en weg mieteren, maar opnieuw inzetten. Het was ooit toch goed werkend spul? Als er geen gekke dingen mee is gebeurd, is het nu ook goed werkend spul.

En als je nieuwe hardware koopt is het over een of twee jaar ook een of twee jaar ouder. Maar je betaalt je wel scheel aan de nieuwprijs. Mijn 5D Mark 2 blijf ik gewoon houden en gebruiken, en mijn Nikon D3100 verlaat mijn huis ook niet. Goed spul. Wel op leeftijd. Maar goed spul.

Ik durf zelfs wel te zeggen dat ik er dol op ben. Het werkt goed en het kost een fractie van de winkelprijs, dus ik ben een dief van mijn eigen portemonnee als een winkel mij laat bloeden voor iets wat ik elders veel goedkoper kan krijgen. Maar het moet wel schoon zijn en het moet goed werken. Dat vereist een strengere selectie.

Als ik even nakijk wat ik ooit in de “ramsj” heb aangeschaft, is dat een 300 mm objectief in 2014, toen even niets en in 2017 twee Canon Speedlite 430 EX flitsers, twee Canon EF 50 mm f/1.8 objectieven, een schoonmaaksetje, en een Canon EF 28-80 mm f/3.5 kitlens. Die laatste vond ik op een rommelmarkt voor het luttele bedrag van 15 euro. Vijftien euro ja. Dat was dus het objectief, met een UV filter en lensdop.

Rommelmarkten

Nu laat ik objectieven op rommelmarkten altijd liggen. Ik kijk er niet eens naar, vanwege de onoordeelkundige behandeling die ze doorgaans hebben ondergaan. Ik vraag mij ook af wat er met die objectieven gebeurt. Liggen ze eerst jarenlang in een doos op zolder stof te vangen voordat ze meegegeven worden? Worden ze steeds weer in een doos gesmeten voor een volgende display op een andere markt? Je kunt er in elk geval geen foto’s mee maken. Er zit meestal een lading stof op het glaswerk. Ze staan ook gewoon rechtop op de kraam, soms met de front omhoog, soms met de kont. Er zitten soms krassen op. De buitenkant ziet er soms ook niet florissant uit. Rommelmarkten en objectieven is een eurokwijtraaksysteem waar niemand wijzer van wordt, behalve dan de kraamhouder die de argeloze bezoeker wat grijpstuivers afhandig maakt. NMP. Niet Mijn Probleem. Ik laat ze gewoon liggen. Overigens was ik op een rommelmarkt om lensdoppen te zoeken. Die vond ik ook wel maar de onverlate verkoper wilde mij daarvoor 2 euro per stuk laten bloeden en ik had 20 of 50 cent(!) per stuk in gedachten. Doorgelopen dus.

Een Canon EF 28-80 mm f/3.5. Niet wereldschokkend, maar schoon en met UV filter voor 15 euro op een rommelmarkt… mja okee, leuk voor de heb.

Maar dit objectiefje was anders. Het stond rechtop en er zat een lensdop op. Daaronder zat schoon glaswerk. De mount, de kont dus, had geen dop, maar was eveneens schoon. Het objectief was voorzien van autofocus en manuele focus, en bij het draaien hoorde en voelde ik niets wat duidde op frictie en defecten. Vijftien euro…. Twijfel of ik mijn principe zou laten varen. Ik heb hem aangeschaft als aardig hebbedingetje voor locaties, waar ik niet met al te duur spul wil rondstappen.

Is de Canon EF 28-80 mm f/3.5 een goed objectief? Gaat wel. Het was ooit een kitlens die meegeleverd wordt met een body. Verwacht er dus geen wonderen van. Simpel dingetje, die ik in privé heb gekocht en ook in privé zal gebruiken, want voor zakelijke opdrachten is het “te weinig”. Ik wil niet dat mijn klanten mij met dat dingetje aan de slag zien. Dat dan weer niet,  haha 🙂

 

Wees kritisch

Maar wil je eens iets met fotografie gaan doen, of je wilt uitbreiden, en je wilt niet te veel betalen, laat je licht dan eens schijnen op de occasions en de tweedehandsjes. En wees kritisch. Fotowinkels hebben in de loop van het voorjaar steeds meer occasions in de aanbieding: mensen willen op vakantie, gaan boeken en hé, zullen we ook een nieuwe camera kopen? En de goede oudere wordt dan ingeruild…. terwijl er niks mis mee is.  Sommige winkels hebben hele vitrines met occasions staan, met alle merken en types, body’s, flitsers, objectieven, statieven, filters, en wat al niet meer. Door eerdere gebruikers vervangen en klaar voor hergebruik. Als ik in een winkel ben, kijk ik altijd of een een occasionvitrine is, en zo ja, wat daar dan in staat.

Kijk anders ook online: Cameranu.nl heeft doorgaans een ruime collectie, net als Kamera-express.nl, of Cameraland.nl, Calumet, Konijnenberg.  Een snelle Google levert een berg online winkels op waar je goedkoop met garantie kunt shoppen. Alle bestellingen worden doorgaans de volgende werkdag aan huis geleverd.

Daar haal ik mijn spulletjes ook vandaan. Goedkoop en goed hergebruik. Zonder gedoe.

Voorsorteren!

De afgelopen weken keek ik met gemengde gevoelens en toenemend afgrijzen naar de Griekse financiële tragedie. Ja, dat is een tragedie. De kille EU-cijferfetisjisten laten nu hun ware aard zien. Onder het motto “Wie betaalt, bepaalt” duwt de EU een pakket hervormingsmaatregelen door de Griekse strot dat zeer zwaar ingrijpt in het leven en de cultuur van de gewone burger in de Griekse straat. En dit onderwerp haal ik alleen maar aan, omdat ik denk dat deze ware aard zich snel ook zal laten gelden in de Nederlandse, of Duitse of willekeurige andere straat. De EU doet het, dus mag het en dus zal je dit doorgeslagen economisme snel ook op lager niveau terugzien.  Ga voorsorteren dus! Hou je administratie op orde en ga geen gekke dingen doen die je je niet kan veroorloven. Eerst zelf verdienen voor je het zelf uitgeeft.

Europa
Europa

Die vette cursivering schrijf ik natuurlijk niet voor niets. Griekenland vs EU laat clear as day zien wat er gebeurt als je je zaken niet op orde hebt en je leningen aangaat om je zaken op orde te krijgen. Je wordt dan letterlijk gegijzeld. Money talks en de duimschroeven krijg je er gratis bij. De macht van het geld gaat voor op het belang van de bakermat van onze democratie.

Natuurlijk, de Grieken hebben er een potje van gemaakt. Ze hebben de EU bedrogen en bedonderd met een valse boekhouding. De Grieken wendden voor dat het allemaal koek en ei was in het land. De zon scheen, de ouzo werd geschonken, sirtaki ‘s avonds en morgen was er weer een dag. Dat spreek ik niet tegen. Maar deze blog is niet bedoeld als een macro-economisch ‘oh la la, wat erg’ commentaar, maar een waarschuwing dat het kille cijferfetisjisme van de EU als een voorbeeld gaat dienen op lager lokaal niveau en dat je gepakt zal worden als je jezelf financieel afhankelijk maakt van derden.

Juist vanwege bovenstaande overwegingen besloot ik al in 2012 om nooit, echt nooit een lening bij wie dan ook aan te gaan. Ik heb dan ook geen zakelijke leningen. Ik heb ook nergens crowdfundingsacties lopen, want ja, dat is ook een financiering die van buiten komt. Leningen maken je afhankelijk. Leningen zorgen ervoor dat alle beslissingen uiteindelijk niet meer bij jou liggen, maar elders worden genomen. Leningen gijzelen. Leningen maken een marionet van je. Leningen pakken je integriteit en je zelfbeschikkingsrecht af. Leningen zijn in feite anti-democratisch. De macht van geld is anti-democratisch. Vraag het de Grieken maar.

Dat overwoog ik al in 2012. En ik zie het nu gebeuren in Griekenland. En mijn standpunt is nu sterker dan ooit: ga voorsorteren!  Stoot alles af wat een risico kan zijn. Ga niets aan wat een risico kan vormen. Ga geen financiële verplichtingen aan die je kunnen gijzelen. En verdien je geld eerst zelf voordat je het uitgeeft. Het schip met geld zal dan waarschijnlijk wel wat later aanmeren, maar het is dan wel jouw schip met geld. Blijf onafhankelijk!

Want anders krijg je Griekse tragedies in de Nederlandse straten.  Mijn twee eurocenten.

 

Locatie, locatie, LOCATIE!

Locatie is alles! Daar ben ik nu wel achter.

Zaterdag was ik bij de opening van een kleine expositieruimte in speeltuin Noordse Park in Utrecht. Die ruimte was oorspronkelijk een oude stal die nu is gerenoveerd en omgebouwd. Ik moet zeggen, het ziet er goed uit. Nieuwe verf aangebracht aan muur en vloer. Alarmsysteem aangebracht. Beglazing hersteld. De organisatie had er echt veel werk van gemaakt en ik was graag bereid daar wat van mijn werken te exposeren. Ook het gegeven dat de organisatie een feestmiddag rond de opening had georganiseerd deed mij goed. Er was een officiële opening met een lintjeknipactie, en was er een DJ aan de gang, vier djembéspelers trommelden tegen elkaar op en het geheel zou dan toch wel anderhalf uur duren. Mooi! Dat bood perspectief.

de expoistieruimte
De expositie met wat ouder werk. Eerst even zien hoe het uitpakt.

Dit is de kleine expositie zoals ik die een dag eerder ophing. Het omvat zes kleine en oudere werkjes die op de omgeving zijn toegesneden. De expositieruimte is namelijk omgeven door een moestuin, waar kinderen en organisatie groenten verbouwen, dus ik richtte mij vooral op de natuur. Planten en dieren dus. Die zijn erg belangrijk en er kan nooit teveel aandacht zijn voor ons milieu. Daarvan hebben we er maar een, en besef van de waarde van de natuur is erg belangrijk. Planten en dieren dus.

Ik besloot verder tot een experiment. Vanwege de verwachte aanloop stelde ik voor in een aparte ruimte van het expositiegebouwtje een klein fotostudiootje neer te zetten. Dan zou ik daar mijn mobiele studio -twee softboxen op statief- neerzetten. Mooi achtergrondje ophangen. Dan zou ik ook een klein printertje neerzetten, zodat de jpegfoto -huh, voor de verandering eens in jpeg schieten, stel je voor- meteen uit de printer kon rollen om mee te geven tegen 4 euro, of anders met korting tegen 3 euro als de klant eerst een ijsje of zo in de kantine had gekocht. Verder geen bewerking, geen gedoe. Foto maken en meteen printen en verkopen. Dat was het idee. Het was ook allemaal in kannen en kruiken. De kantine had ook wat meer producten ingeslagen. Dat zag er ook ook goed uit!

Dan is de opening van de nieuwe expositieruimte. Kleine toespraak. Er wordt een vlag onthuld. De deur gaat open en ruimte stroomt vol. Echt vol. Alles wordt bekeken. Er is gedruis. Geroezemoes. Drukte. Een kotsende peuter ook nog. Het werd allemaal netjes opgeruimd.

De opening
De opening van de expositieruimte

En dan….. de massa vertrekt weer richting zon en warmte. Twintig meter verderop dus, waar de DJ draait en de djembéspelers aan de gang gaan. En waar de ijsjes, tosti’s en friet zijn. En ze komen daar nauwelijks meer vandaan. De expositieruimte is voornamelijk leeg.

En dan kom je in aanraking met een belangrijke regel, en ik denk dat het een erkende regel is, want hoe kan het anders zijn: zoek uit waar het centrum van activiteit is en posteer jezelf daarin! Ik kwam er ineens weer achter dat je wel iets kan aanbieden, ook tegen een heel lage prijs, maar als de goegemeente zich ergens anders bevindt, schiet je daar niks mee op. Het ligt zelfs zo voor de hand dat je er overheen kijkt.

Met wat trekken en duwen heb ik nog drie foto’s kunnen maken, waarvan een foto van een klein meisje dat bang was voor de felle flitsers. Die is flink ingepraat door de moeder die ook een foto wilde. Uiteindelijk wilde ze (het meisje dus) wel en ze vond het lang niet zo erg als eerst.

Drie foto’s. Drie. Dat is iets anders dan wat ik in gedachten had.
Dit is dus een leermoment voor als er ergens weer een opening is en je doet daar aan mee. Locatie! Locatie! Locatie! Vraag vooraf waar het gebeuren precies plaatsvindt. Onderzoek waar je jouw activiteiten hebt. Als die twee locaties van elkaar verschillen, probeer je jouw werk dan te verplaatsen naar het centrum van activiteit, of….. investeer niet zoveel in het gebeuren. Want als de goegemeente zich ergens anders bevindt, is het weggegooid geld, tijd en energie.

Overigens is de organisatie van het Noordse Park altijd van goede wil. Ik kreeg zaterdag alle en onvoorwaardelijke medewerking, en ze hielpen ook mee met duwen en trekken. De expositie van mij en anderen is te zien aan de Lagenoord 28a in Utrecht, en zal regelmatig worden vernieuwd.

Locatie! Locatie! Locatie! Logisch toch?

Marketing: de vraag- en aanbodeconomie

Ik leer mij al een tijdje wat marketing aan. Per slot heb je een product dat iets moet opleveren. Daar doe je het toch voor. Als je een product maakt dat je vervolgens op zolder legt, kun je het net zo goed laten. Marketing dus. Je maakt iets, probeer dus afzet te genereren.

Fast rewind naar de trein vanmorgen, op weg naar een fotoshoot in Driebergen. Ik kom de trein in en neem plaats. Schuin tegenover mij, aan de ander kant van het pad, zit een niet onaantrekkelijk jong meisje. Okee, het was gewoon een mooi meisje. Ongeveer 20 jaar denk ik. Ik ging niet loeren om geen onrust te wekken, maar ik zag in een flits wel schouderlang blond haar. Blauwe ogen. Lichtblauwe jeans. Witte sneakers, met daarin witte sokjes. Een kartonnen beker met Starbucks koffie in het schattige rechterhandje. Natuurlijk een smartphone in het schattige linkerhandje. Niks mis mee. Mijn eerste reactie was wel: “goh, die zou ik wel eens voor de lens willen hebben.”

Meteen daarop volgde een train of thoughts. Ik vroeg mij wat er zou gebeuren als je dat haar zou vragen. De meest waarschijnlijke reactie zou zijn dat ze geen behoefte aan foto’s had. Natuurlijk. Als ze die behoefte wél had, had ze daarin al lang voorzien door die te laten maken. Dus die vraag zou afketsen. Geen vraag van haar kant.

vraag en aanbod
Vraag en aanbod

Ik peinsde daarover door. Ik heb een aanbod en een product, maar zij heeft dan geen vraag, dus die match is er dan niet. Ik ben geen econoom gelukkig, maar ik weet nog van school dat er twee verschillende visies, twee fundamenteel verschillende benaderingen, zijn in de economie. Een benadering is dat je kan wachten tot iemand met een bepaalde behoefte zich meldt die jouw product wil hebben. Een economie gebaseerd op vraag. Iemand wil iets wat jij kan leveren. Een andere visie is dat je de potentiële klant gaat bewerken met reclame en aanbiedingen en die geest gaat framen om een behoefte te creëren (“je hebt dit nodig want anders ben je een sukkel”). Die behoefte ontstaat dan niet uit zichzelf (mijn koffiezetter is kapot, dus ik moet een andere kopen), maar wordt opgewekt door prikkels zodat je een nieuwe gaat aanschaffen ook al heb je feitelijk geen nieuwe nodig (je hebt een prima koffiezetter, maar de nieuwe rode versie is nog sneller en nog beter, en nog lekkerder, helemaal waanzinnig, dus die moet je hebben want anders is je leven niet compleet). Dat is dan de aanbodeconomie, die gewoon een product verzint en maakt, en dan de behoefte en markt met marketing erbij creëert. Vraageconomie versus aanbodeconomie. Ik laat het aan de lezer om te beoordelen wat het beste is.

Toen realiseerde ik mij dat in de marketingcursussen die ik volg, de vraageconomie nagenoeg geen rol speelt. De vraag of een behoefte bij de potentiële klant al uit zichzelf ontstaat, komt helemaal niet aan de orde. Nee, er wordt nogal eens gepord om koude acquisitie te doen. Dat is gewoon bellen om je product onder de aandacht te brengen. Maar dat wil ik niet, omdat ik vind dat de telefoon ongeveer het laatste medium is waar je niet wordt lastig gevallen door verkopers. Het is ook niet voor niets dat 75% van de Nederlanders in het bel-me-niet register staat. In een eerdere blog schreef ik daar al over. Er is ook een overheersende nadruk op presentatie, op beweging, op taal, op houding, alles is gericht op het framen van de potentiële klant om een behoefte op te wekken. Niet om een al bestaande behoefte te vervullen, nee, alleen om die op te wekken en die daarna te vervullen. Anders gezegd, je bent dan vooral bezig om iemand op te zadelen met iets wat hij misschien eigenlijk niet nodig heeft, maar waar hij later wel mee zit opgescheept. Je bent vooral met jezelf bezig, niet met die persoon. Opnieuw, ik laat het aan de lezer om te beoordelen wat het beste is.

Ik heb die eenzijdigheid wel eens aangekaart. En de reactie daarop? Onbegrip. Grote glazige ogen, alsof je iets in een vreemde taal zegt. Het concept van een vraageconomie, het idee van het vervullen  van een reeds bestaande behoefte, de notie van het vrijwillig achterwege laten van marketingtechnieken om de burger met rust te laten, is blijkbaar zo wereldvreemd (geworden) dat het idee alleen al volkomen aan de marketeers voorbij gaat, laat staan dat de achterliggende motivering goed landt. Die marketeers denken vooral en alleen aan het maken en pushen van een product zonder enig besef dat iemand wel eens géén potentiële klant wil zijn. Dat zo iemand doorgaans gewoon met rust wil worden gelaten, is voor marketeers een brug te ver.

Natuurlijk wil je wat verdienen met je product. Daar doe je het voor. Ik ben echter niet van plan om iedereen die ik tegenkom vogelvrij te verklaren en mentaal te bespringen om mijn product aan te prijzen. Net zoals ik vaak met rust wil worden gelaten, verwacht ik dat anderen doorgaans ook met rust willen worden gelaten. En daarom richt ik mij vooral op het detecteren van een ontwikkelde behoefte en niet op het genereren van een behoefte. Ja, dat heeft financiële consequenties, maar geeft wel heel veel meer voldoening.

En nee, ik heb niet dat meisje in de trein besprongen om een fotoshoot aan te prijzen.