De THT van blogs

Even een klein blogje aframmen, want dat is ineens nodig! Al ruim zes jaar blog ik op deze site. Dat is volgens mij al een flinke tijd. Eerst was het meer vrijblijvend: persoonlijke zaken en andersoortig hobbyïsme kwamen aan bod en oh ja, fotografie kwam ook wel eens voorbij. Ik stond nu eenmaal aan het begin van alles, blanc et blue, mijn middelen waren beperkt, mijn kennis van bloggen was beperkt en ik deed maar wat. Later verwijderde ik de meeste niet-relevante blogs en beperkte ik mij vooral tot fotografie. Ik werd flink wat puntiger. Een flink aantal van die ‘niet-relevante” blogs verplaatste ik overigens naar Ware Koeien dat ik speciaal daarvoor ik het leven riep. Daar kan ik mijn andere eieren kwijt.

Nu had ik vorig jaar wat autoposters geplaatst op deze website. Ik deed dat omdat Buffer de gratis versie van hun autopostingtool zo ver had uitgekleed dat analyse was verwijderd, en ook de simpele knop tot rebuffering had weggehaald. Je moest die tool echt veel meer gaan onderhouden en na een etmaal was die ook weer leeggelopen. Daar had je niet veel meer aan. En eigenlijk kon je niet op vakantie als je zichtbaar wilde blijven haha :).

Nu ben ik niet bang voor hard werken, maar ik houd nog veel meer van efficiënt werken!

Ik ging dus mijn posts met die autoposters automatiseren. Op Twitter en LinkedIn. En als je het wil weten: Facebook niet. Facebook maakt het je moeilijk en daar zijn vooral poezenfilmpjes. Instagram doe ik niks mee.
En die autoposters werken goed. Elke twee uur komt er een blog op Twitter en elke dag een op LinkedIn. Dan is mijn zichtbaarheid ook gegarandeerd.

Uiterste houdbaarheid

Maar ik zie ze nu voorbij komen en steeds vaker moet ik denken aan een gerecht dat je uit de vriezer haalt en waarvan je denkt “Dat heb ik misschien te lang bewaard.” Verouderd, niet vers, smaakt niet zo goed. En als ik dat denk, zullen anderen dat ook wel denken. Ik merk vaker dat een blog over de uiterste houdbaarheidsdatum is. En wat doe je als je iets ouds uit de vriezer haalt? Dat moet je weggooien.

Dat ga ik dus doen. Ik ga saneren. Ik moet saneren.

Waaruit volgt dat je oudere blogs op termijn steeds moet gaan vervangen, updaten of gewoon verwijderen als ze niet meer relevant zijn, of als ze door voortschrijdend inzicht zijn ingehaald.

 

Aandacht verdelen

In een eerdere blog luchtte ik mijn hart over de hoeveelheid spammail die ongevraagd over je uitgestort wordt en gaf ik wat tips hoe je dat kan tegengaan. Ik kom daar even op terug. Want behalve de ongevraagde spam heb je ook te maken met gevraagde berichten die je aandacht willen hebben. Ik denk dan aan nieuwsbrieven, blogs, aankondigingen, links naar webinars, kortom alle gewenste berichten van relaties die je ook interessant vindt maar die niet meteen een winst- en handelsoogmerk hebben. Ja ja, ik weet het. Mensen sturen iets niet zomaar, maar ik zie toch echt een verschil tussen een nieuwsbrief of een blog, en spammail. Spammail komt van roeptoeters die ongevraagd hun waren komen aanprijzen. Maar allemaal vragen ze aandacht en allemaal willen ze boven de ander uitkomen.

afvalscheiding

Waarom kom ik hier nu op terug? Ik merkte dat mijn hoofdemailadres info@nullcandela-fotografie.nl in de loop der tijd steeds meer belast werd met inkomende mails die eigenlijk niets met gewone correspondentie te maken hadden. Naast mijn normale correspondentie kreeg ik steeds meer spammails en ja, ook berichten over blogs en aankondigingen. Alles door elkaar. Dat is natuurlijk mijn eigen schuld (als je al van een schuld kan spreken), want ik gaf te vaak mijn hoofdemailadres aan iedereen die ik dat gunde. Dan loopt dat adres natuurlijk vol. De meeste spammail vang ik nu wel weg met een filter dat alles in een mapje Ongewenst plaatst, maar desondanks ben ik toch elke dag gedwongen om alle ingekomen mails die niet worden afgevangen, te bekijken en eventueel handmatig alsnog weg te doen. Daar kost toch tijd die ik beter kan en wil besteden. Wat heb je aan een filter als je toch alles moet gaan doorvlooien? Niets.

Er was dus weer ingrijpen vereist. Ik wilde mijn hoofdemail weer meer gaan gebruiken waar hij voor bedoeld was, namelijk correspondentie. Ik ging inkomende berichten beter splitsen. Mijn filter stelde ik daarom wat scherper af, zodat leftovers die ontsnapten alsnog werden afgevangen, of ik klikte de wettelijk verplichte knop Afmelden als ik geen prijs meer stelde op hun geïnspireerde bijdragen.

Maar ook, en hier komt het, en misschien is het wel een handige tip: ik pakte een beproefd recept uit mijn privéleven op, waar ik een onderscheid maak tussen (1) ‘echte’ privécorrespondentie, (2) correspondentie met ideële organisaties en (3) correspondentie met commerciële bedrijven. Voor elke groep heb ik een apart emailadres. Vrienden en kennissen komen dan in (1) terecht, goede doelen in (2) en al het andere in (3). Dat werkt goed, mails in de privésfeer heb ik goed in de hand.

Met dat in gedachten, heb ik nu een soortgelijk zakelijk adres aangemaakt voor alle berichten van relaties die ik ook interessant vind maar die niet meteen een winst- en handelsoogmerk hebben, en move ik die aanmeldingen naar dat nieuwe adres. Zo zet ik met een filter een betere stop op de spam in mijn hoofdadres en krijgen andere, wel relevante, relaties een eigen emailadres waar ze naar hartelust hun berichten naar toe kunnen sturen, en die ik met plezier lees. Dan is het voor mij ook gewoon te behappen, kost al dat doornemen mij veel minder tijd, en kan ik mijn aandacht ook beter verdelen.

En daar wil ik uiteindelijk naar toe. Gewoon splitsen en een stop op de vervuiling.

Logisch toch?