En dat was dan 2013!

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Nou ja, bijna dan. Over twee weken is dit jaar 2013 afgelopen. Vorig jaar, op 20 december verzuchtte ik nog dat 2013 als-je-blieft een beetje rustiger kon worden. Het mocht niet zo zijn.

De klapper van het jaar was natuurlijk die vermaledijde beroving die mij op 4 juli 2013 ten deel viel, met aansluitend een half jaar fysiotherapie. Ja, inderdaad, die fysiotherapie heeft een half jaar geduurd en eigenlijk is het nóg niet klaar, want ik kan niet meer zo hoog grijpen als voorheen en de hand op de rug leggen is ook een probleem. Het kostte me ook allemaal bakken met geld, want de verzekering wilde wel de verschuldigde premie (die mocht ik wel ophoesten) maar beperkte de zorg en dus mocht ik de kosten van fysiotherapie grotendeels zelf betalen.

En dus zat ik in de zomer thuis, zonder camera en met een gebroken arm. In het voorjaar had ik nog het plan opgevat om iets met fata morgana’s te gaan doen. Ik ben nu eenmaal dol op lichtbreking en spiegeling. Voor fata morgana’s moest het dus heel warm zijn. Dat werd het ook. Eind juli was het ruim 30 graden, precies wat ik wilde. Ik zat echter thuis te herstellen. Kon niks. Omdat gespuis mijn spullen had geroofd. En omdat ik een gebroken arm had.

Die beroving heeft heel veel indruk achtergelaten. Ik heb sindsdien een straatfobie ontwikkeld – als ik een weekendje naar mijn lieve vriendin M in Purmerend ga, vertrek ik vrijdag overdag, als het licht is, en kom ik maandagmorgen terug, ook als het licht is. Ik kijk nu eerst de straat in of er geen gespuis rondhangt en houd me nu verre van het volk dat de lafheid niet is ontgroeid. Ik ben er klaar mee.

Ja, ik ben harder geworden. Veel harder geworden in mijn opvattingen. Nu volgt een stevige rant. Beware.
Een deel van Nederland is ontspoord en ik vind dat misdadigers – en dat kan dus iedereen zijn, ook Nederlanders, criterium is het plegen van een misdrijf, niet de afkomst – heropgevoed moeten worden in een mooi kamp ver weg op de hei, en net zo lang daar moeten blijven totdat ze succesvol geherprogrammeerd zijn dat ze van andere mensen en hun spullen afblijven. Drie grote misstappen betekent erin en als je erin zit is het mond houden behalve als je iets gevraagd wordt, anders is het een week extra. Geweldpleging in het kamp is een week extra. Excessief geweld is een maand extra. Beoordeling van de heropvoeding is een discretionaire bevoegdheid van de leiding waarop tijdelijk en bescheiden bezwaar mogelijk is, anders week extra. Ga zo maar door. Geen gelul. We moeten echt grip krijgen op dat criminele gespuis. Niet meer praten en overleggen. Die tijd is echt passé. Niet meer Haltbureaus. Geen taakstrafjes meer. Gewoon de taal spreken die ze snappen en de zweep erover. Wat mij betreft is de tijd van pappen en nathouden voorbij, want ik heb gezien wat daarvan komt. Ik zal ook echt elk initiatief in die richting steunen. Het moet maar.

Inmiddels hebben zaken zich genormaliseerd. Relatief gezien dan. De verzekering heeft de schade vergoed, minus eigen risico. Daarvan heb ik weer eenzelfde cameraset kunnen kopen. Ik heb er nu een tweede camera naast liggen, want ik wil niet meer in een positie komen dat ik alles kwijt raak en onthand ben. Maar de daders, dat gespuis, lopen nog steeds rond. Die hebben geleerd dat ze kunnen doen en laten wat ze willen. Ze worden toch niet gepakt, dus mensen wees gewaarschuwd!
Maar als ze gepakt worden ligt er een rekening klaar. Die loopt inmiddels tegen de € 1000 aan en deze ‘helden’ mogen dat allemaal lekker vergoeden. Ga ik ze binnen de grenzen van de wet helemaal uitschudden. Maar zullen ze gepakt worden? Wat denk je zelf?

Einde rant. Bent u er nog?

Okee.

Wat gebeurde er nog meer in 2013?
In het voorjaar besluiten we met de Partij voor de Dieren afdeling Utrecht mee te doen met de gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart 2014. Dat proces loopt, de aanmelding bij de gemeente is mij toevertrouwd en heb ik stevig onder controle. We hebben een mooie kandidatenlijst met een mooi team in elkaar gezet. Kijk eens op nummer 11? Daar sta ik. Nummer 11. Wie had dat een jaar geleden gedacht? Dus als je me lief vindt en je woont in Utrecht, maak dan op 19 maart 2014 het rondje voor mijn naam rood. 🙂 En ach, we hebben een topteam klaarstaan en dat komt echt wel in de raad. Dat is het belangrijkste.

In juni sloot ik het tweede jaar fotografie bij het UCK af, met een productie waar ik niet helemaal tevreden mee was. Ik had er niet zoveel tijd aan kunnen besteden als ik wilde, zoals ik deed in het eerste jaar. Ik was nogal bezig met de partij. Het werk van mijn collega cursisten vond ik, toegegeven, van een veel hoger niveau. Creatiever. Technisch beter.

In juli kreeg ik bovenstaande ellende over mij heen. In augustus overleed mijn schoonmoeder. Door mijn eigen ongemak in die maanden was ik niet helemaal in staat om mijn vriendin bij te staan in háár tijd van verlies. Dat spijt me wel. Mijn lieve vriendin M. had me in juli ook nodig, want het overlijden was niet onverwacht, het zat er aan te komen. Maar in plaats dat ik bij haar en haar moeder in Purmerend was, was M. vaker bij mij in Utrecht om mij te verzorgen en wat huishouden te doen. Daar ben ik echt dankbaar voor. Het kwam wel ongelegen.

Het najaar was een tijd van heropstarten, en inhalen en afwerken wat achterstand had. Nou ja, heropstarten. Ja dat wel, maar vooral fysiotherapie, fysiotherapie, fysiotherapie. Dat is echt een half jaar doorgegaan.Tussen alle bedrijven door moest ik ook maandenlang oefenen om de spieren in de bovenarm weer op te rekken en te activeren. Het is nu nog niet klaar, maar veel verbetering verwacht de fysiotherapeute niet meer, én vanaf januari loop je dan weer tegen een eigen risico aan, zodat je dan weer premie mag betalen en je eigen kosten mag dragen. Het is al duur genoeg geweest, dus daar zet ik een stop op.
Verder liepen en lopen de voorbereidingen voor de gemeenteraadsverkiezingen gewoon door. Dat gaat wél gewoon door en ik ben blij dat ik daar deel van kan uitmaken!

Nu is het 18 december 2013 en zit ik de balans op te maken. Het kan natuurlijk, dit is Utrecht per slot, maar ik verwacht geen heftige dingen meer. Het wás een heftig jaar. Ik herhaal de wens van vorig jaar: ik hoop dat 2014 een stuk rustiger wordt. Dat mag ik toch wel vragen?


Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *