Sinds dat ik ben overvallen door mijn lieve medelanders in juli 2013 heb ik heel wat te stellen met mij mijn herstel en alles wat er om heen hangt. Dit weekend lijkt er een doorbraak te zijn!

Quick recap voor wie de link miste of niet wilde aanklikken: tijdens die overval raakte ik mijn camera en alles kwijt en kreeg er een gebroken linkerarm voor terug. Ziekenhuis en operatie,  en daarna fysiotherapie. De spieren waren verkort en verstijfd en dus beperkt, en fysiotherapie moest dat oplossen. Uiteindelijk kan ik nu wel alles, maarrrr… met moeite. Krabben op de rug met links is een probleem. Hoog strekken om iets uit een kast te pakken met links is een probleem. Veel wat ik met rechts wel kan, is met links een probleem. De reden is dat de linkerarm niet in de schouderkom mee draait. Ik kan wel van alles met links, mits ik veel compenseer met de rug: om iets te kunnen pakken moet ik de rug naar achteren buigen om zo hoger te kunnen grijpen. Dat is niet de bedoeling. Zeker niet.

Mijn fysiotherapeute zegt dat die beperking mogelijk misschien altijd zo zal blijven. Grmmmppfff!

Eigenlijk wil ik gewoon dat links hetzelfde kan als rechts. Omdat de schouderkom het probleem is, richt ik me al een tijdje op dat gebied. Wat kan ik daarmee. Wat kan ik niet daarmee. Hoe doet de goede rechterschouderkom het? Dat is het ijkpunt.

Ik merkte al weken geleden op dat de linkerarm slecht draait. Ik ging vergelijken met de rechterarm.  Als ik mijn rechterarm strekte met de duim naar beneden, zag ik dat de biceps op zeg maar 7 uur bevonden. Draaide je vervolgens je hand met de klok mee, kwam je duim uiteindelijk op 270 graden uit, pal naar rechts en de biceps naar boven gericht.

Mijn linkerarm haalde dat niet. Ik kon mijn arm wel strekken en mijn duim naar beneden richten, maar maakte ik dan dezelfde beweging kwam ik niet verder dan zeg 240 graden en de duim op 10 uur gericht. De biceps stonden dan op 5 uur (want links en dus gespiegeld) en bleven daar ook. Daar zat geen beweging  in, ook de elleboog bewoog niet. Alle beweging kwam vanuit het spaakbeen en de ellepijp. Het werkte wel… maar het werkte niet. Niet zoals het moest.

Gisterochtend vroeg ik mijn lieve M dezelfde oefening te doen die mijn fysiotherapeute ook doet. Mijn fysiotherapeute is al een tijdje bezig om de spieren van de linkerarm op te rekken door de linkerarm langzaam en  voorzichtig plat te duwen langs mijn romp en daarna langs het hoofd. Met een gezonde arm is dat geen punt:  ga op de rug liggen en dan kan je de arm normaal naar onderen en naar boven draaien omdat hij dan in de kom draait. Links heeft dat niet.

Dus ik vroeg M dat ook eens te doen. Ze heeft zich van haar taak gekweten!  Ze slaagde erin om de arm net niet te forceren en hem wel plat langs de romp en daarna langs het hoofd te duwen. Ja, dat duwen deed wat pijn. Niet veel. Houdbaar. Ze hield dat een minuut vol totdat ik vroeg weer los te laten. Nog een keer. Weer een minuut volhouden.

Het was geen wedstrijd, dus ik liet het daarbij. Ik merkte al wel een verschil. De arm kan beter draaien! Het is losser! Ik bereik nu een draai van 270 graden, ik zie de elleboog meedraaien en de biceps draaien nu ook meer mee. Nog niet helemaal zoals met rechts, maar er is onmiskenbaar een verbetering! De kom kraakt en knakt wel met bepaalde bewegingen, en ik hoop dat dat mettertijd verdwijnt. Tegelijk is een bepaalde zeurende spierspanning goeddeels verdwenen.

Gisteravond weer hetzelfde gedaan.  Hetzelfde verhaal, en verder uitgebouwd. Nu bleek ik na de behandeling mijn arm zonder extra veel moeite plat te kunnen leggen naast mijn lichaam. Het gaat niet van harte en de schouder kraakt en knakt opnieuw als van een oude zak, dus ik ben er nog niet.

Maar zoveel voortgang in twee dagen heb ik nog niet meegemaakt. Wat een doorbraak!

 

Doorbraak in de fysiotherapie!
Getagd op:        

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Deze content is beveiligd tegen kopiëren!