Pijn. Steeds maar weer die pijn. Die vaak zeurende klaagpijn in de arm. Soms ook scherpe dreunpijn alsof er iemand met de combinatietang op het bot staat te knijpen, of zelf met een nijptang probeert af te knippen. Je wordt er gek van. Andere houding: verlichting voor een seconde. Even lopen: de pijn loopt met je mee. Pijnstiller: de pijn lijkt er soms niets van aan te trekken. Ik kan er geen peil op trekken.

Woensdag operatiedag in het ziekenhuis, omdat de botstukken niet goed helen. Met spanning in de maag erheen. Per slot is het een operatie. De laatste narcose die ik had was in 1968, toen mijn vijfjarige amandelen werden verwijderd. Daarna nooit meer.

Iedereen in het ziekenhuis is erg aardig en behulpzaam. Je kan natuurlijk erg cynisch doen over de zorg (zorg gaat niet over zorg, maar alleen over geld), maar dat betreft de bovenkant van de sector. De handen aan het bed, en daar heb ik mee te maken, werkt zich uit de naad, is altijd en overal bezig, is altijd vriendelijk en altijd zonder een spoortje van vermoeidheid. Respect! Ik zou het niet kunnen.

Tien uur. Ik word naar de OK gereden. Daar gaat het professioneel. Vanuit het bed moet ik overkruipen op een operatietafel. Klein tafeltje en dat zelf overkruipen vind ik wel wat merkwaardig. Je dondert er zo langs, denk ik. Nou ja. De medewerkers stellen zich voor en leggen uit wat ze gaan doen. Ik word  met de rechterarm aangekoppeld. Via een infuus sturen ze narcosevloeistof het lichaam in, die je binnen 30 seconden knockout moet slaan. Dat is ook zo! Ik merk ineens dat mijn zicht raar doet. “Hé zijn we al begonnen?””Ja, het gaat er nu in.” Instinctief verzet ik me: ik verlies nooit graag de controle en ik wil erbij blijven. Tevergeefs. Ik merk het niet eens. Het volgende moment word ik wakker in een vreemde ruimte. De digitale klok aan de muur geeft 12.02 aan. Er is zomaar een gat van twee uur geslagen. In die twee uur zijn ze met mij bezig geweest, zonder dat ik iets merk. Ik moest op mijn zij zijn gelegd. Ik werd natuurlijk geopend, bot werd uitgelijnd en een metalen plaat werd aangebracht. Dichtgemaakt. Het feit dat ik weer in een bed lig, betekent dat ze me zelf hebben teruggelegd. Niets gemerkt van dat alles.

Trouwens: als zo’n narcose – de val in een zwart gat – te vergelijken is met het sterven, teken ik daarvoor. Als de laatste maten wegsterven en het gordijn zich sluit en het bewustzijn zich niet bewust is van het einde… dan mag dat zo van mij.

Ik ben nog een nachtje ter observatie gebleven.

Nu ben ik thuis. Soms doet het pijn. Vannacht deed het zelfs erg pijn, en pijnstillers leken niet werken. Positieveranderingen en rondkuieren hielpen niet. Pas na een tijdje voelde ik wat verlichting. Nu, de volgende ochtend, terwijl ik dit typ, voel ik niet veel. Mijn arm houdt zich rustig, is wel aanwezig, en ligt te slapen in mijn schoot. Ik zie aan mijn linkerhand dat al dat vocht in de arm naar beneden loopt. De hand ziet er wat obese uit.

Fysiotherapie staat op het programma. Ik heb een serie oefeningen meegekregen, die de gewrichten moeten trainen en stijfheid moeten tegengaan. Ik wacht op terugkoppeling van de therapeut hier vlakbij. Die had ik vanochtend gebeld, maar kreeg het antwoordapparaat. Anders moet ik er straks maar even heen.

Die arm moet echt weer in bedrijf! Gisteren geprobeerd iets te maken met een lichte Nikon D3100. Lukt niet. Je hebt echt twee handen nodig. Rechts om de camera op te houden en te richten, links om te ondersteunen, te kadreren en scherp te stellen. Okee, dat laatste kan ook met autofocus, maar ik ben niet altijd tevreden met autofocus. Die zit er nogal eens naast en ik doe het liever handmatig. Dus twee handen. Lukt niet. Met geen mogelijkheid.

Waaruit volgt dat het wel heel moeilijk wordt om echt foto’s te maken als mijn linkerarm het niet meer doet. Dan kan ik wel inpakken.

Die altijd aanwezige pijn
Getagd op:        

3 gedachten over “Die altijd aanwezige pijn

  • 19 juli 2013 om 15:23
    Permalink

    Jan ik leef echt wel met je mee hoor…pijn is zo moeilijk te verdragen.
    Wat je schrijft over de narcose, ik geloof erin dat de dood net zo gaat dan valt het helemaal mee, ook al heb je daarvoor een lijdensweg gehad de dood is een verlossing, maar daar wachten we nog maar een poosje mee hoor, ik heb nog niet veel zin om dit aardse leven te verlaten. ik hoop wel dat je vanaf morgen pijnloos verder kan gaan met je arm en dan zal je zien het fotograferen komt snel genoeg weer, wacht even op een nieuwe camera met makkelijk statief.
    Veel beterschap Jan
    lieve groet, El

    Beantwoorden
  • 24 juli 2013 om 14:45
    Permalink

    Hallo Jan, terwijl ik zat te genieten in het zuiden van Frankrijk had jij een erg moeilijke tijd. Het lijkt allemaal niet eerlijk maar over een tijd kan jij het waarschijnlijk ook weer wat relativeren en zal je misschien ontdekken dat deze rottige periode je ook weer veel heeft geleerd, en het meeste denk ik over jezelf. Natuurlijk wil niemand zoiets meemaken, maar als je kunt observeren hoe je nu zelf op het gebeurde reageert zonder gevoelens van boosheid of erger nog, haat naar de veroorzakers, kan het zijn dat je later ontdekt dat je er persoonlijk door bent gegroeid. Denk daar nu maar vast aan want dat kan het leed enigszins verzachten.
    Nu denk je waarschijnlijk, wat een flauwekul, maar helaas kan ik spreken uit ervaring. Ik wens je veel wijsheid de komende tijd. En, die foto’s komen wel weer, en zeker nog mooier dan wat je al maakte.
    Ik leef met je mee,
    welgemeende groet,
    Peter

    Beantwoorden
  • 25 juli 2013 om 10:23
    Permalink

    Dank je wel Peter. Toegegeven, het valt me soms moeilijk om niet die hele groep op een hoop te gooien, maar mijn verstand zegt dat elke groep wat rotte appels heeft (en sommige groepen wat meer), en dat ik anderen niet kan verwijten als een van hun appels ligt te rotten. Rotte appels moeten wel uit de mand worden gehaald, voordat ze andere aantasten. Ik vind het geen flauwekul wat je zegt. Wel een intrigerende tussenzin: “maar helaas kan ik spreken uit ervaring.” Jij ook slachtoffer?

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Deze content is beveiligd tegen kopiëren!