Het jaar 2014: allemaal leermomenten

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Het jaar 2014 was er wel een van leermomenten, zeg. In dit ene jaar is mij meer overkomen dan in eigenlijk alle jaren voorheen. Dat klinkt misschien sterk en overtrokken, zo ervaar ik dat wel.

Het grootste leermoment, en meteen jaarbepalend, was natuurlijk dat je nooit, nooit, nooit zomaar impliciete beloftes moet geloven. Van niemand. Ik heb nu geleerd dat afspraken altijd in steen gebeiteld moeten worden, anders gaan anderen ermee aan de haal en blijf je met lege handen achter. Waarom? Er was mij namelijk ooit, in 2013, impliciet een betaalde baan in het vooruitzicht gesteld, tenminste zo zag ik dat, en ik kan dat onderbouwen, maar raad eens… die baan ging in het voorjaar zomaar aan mijn neus voorbij. Het was een baan waar ik wel mijn zinnen op had gezet, en die ik ook wel aankon, en waar ik ook wel op vertrouwde. Het vooruitzicht gaf mij ook wat zekerheid. Een zekerheid die ik zo nodig heb. Het zou mij de ruimte geven om in alle rust mijn bedrijf verder uit te bouwen, zonder gedoe en stress. Dat die baan door mijn neus geboord werd was een gebeurtenis die 2014 ineens helemaal op zijn kop zette. Ik moest ineens alle zeilen bijzetten om die gaten op te vullen.

Ik besloot in het voorjaar daarom alle nevenactiviteiten (echt alle!) stop te zetten en mij 100% op rendement te richten. Al mijn beschikbare tijd ging voortaan op aan rendement. Moest daaraan opgaan. Geen kans op rendement? Geen actie. Vrijwilligerswerk doen? Nee, want dat levert niets op. Ik moest echt aan de slag.

Exit zekerheid. Enter stress. Stress is geen vriend van mij. Ik kan veel werk aan, mits ik de controle heb op wat er gebeurt. En dan moeten er ook geen onverwachte veranderingen plaatsvinden. De verandering van dit voorjaar ervoer ik als bedonderd. Ja, gewoon bedonderd, iets anders kan ik het niet noemen. Er was mij iets in het vooruitzicht gesteld, dat uiteindelijk niet werd ingelost. In de loop van 2014 had ik toenemende last van slapeloosheid, stress, hoge bloeddruk, hartkloppingen, en een stuk of vier depressies. And counting. Allemaal door stress.

Ach, misschien hoort bedonderen tot het standaard instrumentarium en dat je daarmee moet leren leven. Ik vind dat moeilijk. Bedonderen hoort namelijk niet tot míjn instrumentarium. Ik ben ervan overtuigd dat je veel goodwill kweekt als je consequent doet wat je zegt. Maar mensen bedonderen je als je ze daartoe de ruimte geeft. Die gaten moeten dus dicht.

Dat is óók een leermoment geweest.

Geldjacht

Ik heb in 2014 ook geleerd dat ik echt keihard kan werken. Als ik terugkijk op het jaar ben ik echt verbaasd over de productie. Ze kunnen niet zeggen dat ik niet stilgezeten heb. In 2014 ontwikkelde ik workshops fotografie, portretfotografie, dierfotografie, babyfotografie, ik ben zo nu en dan model voor wie maar wil – als het maar geld oplevert. En er zit meer in de pijplijn. Ideeën zat. Maar ja, het jaar is maar beperkt en sommige ideeën hebben tijd nodig. Die liggen op de plank te rijpen. En Werk aan de Muur? Soms verkoop ik wel eens via die site. Maar die site is nu even wat meer naar de achtergrond verschoven, want van peanuts alleen kan je niet leven. Mooi als dat iets verkoopt, maar de aandacht ligt nu op andere zaken met meer toekomst.

Soms stootte ik ook mijn neus. Jawel. In het voorjaar was ik op bezoek bij een voormalige klasgenoot waar ik ooit nogal dol op was. Ik maakte ook wat foto’s van haar, maar ze was niet gelukkig met die kiekjes – het waren echt gewoon kiekjes, die wel buiten in de schaduw waren genomen – maar zonder echte noemenswaardige bewerking, want ik had geen ervaring met portretfotografie. Die foto’s zagen er dus niet uit. Ik leerde mij dus portretfotografie aan, en verbeterde haar foto’s want dat was ik wel aan haar en mij verplicht. En die zeperd heb ik in mijn voordeel kunnen beslechten. Een failed succes dus.

Weggeefcultuur

Een ander leermoment is de ontdekking dat mensen er zomaar vanuit gaan dat fotografen hun werk zomaar met plezier weggeven alsof het niets kost. Dat gegeven stoort mij mateloos! Ik heb daar al een aantal blogs aan gewijd, zoals hier en hier, en ik denk dat het in 2015 daar niet bij zal blijven. Sterker nog, ik was die notie van  “gratis willen hebben” in november zo ongelooflijk zat dat ik daar mijn Algemene Voorwaarden daarop heb aangepast: er staan nu bepalingen in die moeten voorkomen dat anderen met succes een beroep gaan doen op welwillendheid, en die mij de positie geven dat ik, en ik alleen, besluit of een gratis klus gerechtvaardigd is. Ik ben geen charitatieve instelling! Trouwens, nu ik dit schrijf besef ik dat is deze aanpassing van mijn algemene voorwaarden geheel in lijn met wat ik aan het begin van deze blog schreef: alles voortaan in steen beitelen zodat er geen misverstanden kunnen bestaan.

Piramidespel

Ander leermoment: hou altijd je hersens erbij!
In oktober en november werd ik door sommigen vergeefs bewerkt om mee te doen aan wat leek op een piramidespel met voedingssupplementen. Het was een systeem waarbij je dan de producten moest afzetten aan je nieuwe medewerkers die het dan ook weer afzetten, “zodat je eeuwig veel geld ontvangt zonder er iets voor te doen.” Ik kon ook nog naar een voorlichtingsbijeenkomst, waar alles gezellig en gratis was, inclusief, koffie, lunch en broodjes. Die bijeenkomst heb ik dus nooit gedaan, ik voelde al snel aan mijn water dat dit niet koosjer was. Die kosten moesten ergens van betaald worden, dus waar komt dat geld dan wel vandaan? Het leek mij toch echt een piramidespel, zei ik later aan de telefoon, want ik werd nogal hijgerig gebeld  (“nee, het is geen piramidespel, want dat is verboden!”) maar ja, als je een drol een taartje noemt, smaakt ie echt niet anders, het was wat mij betreft een piramidespel en kapte ik dat alles af. Moraal van dit verhaal: als het te mooi lijkt om waar te zijn, is het waarschijnlijk te mooi om waar te zijn. Geen gekte aan mijn hoofd.

Netwerken

Zo hobbelde ik van actie naar actie. Nieuwe website, deze dus. Nieuwe visitekaartjes gemaakt. Werkplek gehuurd. Acquisitiecursus gestart.
Oh en netwerken. Netwerken! NETWERKEN! Vooral netwerken. Dat is wel een heel belangrijk inzicht. Als je niemand kent, kennen zij jou en je product niet. ‘Nuff said.

En nu?
De agenda voor januari zit redelijk vol. Acquisitie voor februari en later gaat gewoon door. Het is een trein die rolt. Een jaar geleden stond ik aan de start van een hectisch en roerig jaar waarbij ik niet wist waar de weg lag die ik moest volgen. Nu weet ik dat wel. En dat ik die weg zelf moet aanleggen, en beschermen, want voor je het weet word je bedonderd en slopen anderen die weg voor je neus weg en kan je weer overnieuw beginnen.

Daar heb ik echt geen zin meer in.


Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *