Herfst!

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

En dan is het ineens herfst! Terwijl ik met mijn verstandelijke hoofd nog bij de zomer zit – warm, zonnig  en droog  (nou ja, behalve augustus dan) – zien mijn ogen dat de dagen korter worden en de regen toch wel vaker naar beneden komt suizen. Je weet dat het dieptepunt nog moet komen. Voor de datumfetisjisten: op 22 december 2014 hebben we de kortste dag. Om precies te zijn: om 00.03 staat de zon precies boven Steenbokskeerkring en begint de winter. De echte winter begint doorgaans ergens in januari en duurt dan tot halverwege februari. Uitzonderingen daargelaten duurt die echt niet zo lang. Áls die winter komt natuurlijk, want in 2014 had het overgrote deel van Nederland niet een sneeuwvlok. Alleen het noordoosten werd een paar dagen geraakt door een winterse kou.  Maar in reguliere winters duurt de echte winter iets van vijf weken, vanaf begin januari tot medio februari waarna de lente om de hoek komt kijken.

Maar nu. Je ziet het niet met de ogen, maar je merkt dat de zonkracht al heel veel zwakker is geworden.  Oh, op de huid voel ik de sterkte nog, maar fysiek en emotioneel kom ik alweer in de jaarlijkse winterdip.  Dat was in voorgaande jaren werkelijk een drama. Tot aan 2010 merkte ik in oktober een afname van vitaliteit en een algehele appeligheid, die je het liefst tot aan februari onder het dekbed deed kruipen. Ja, zo erg was dat. Tegenwoordig maak ik gebruik van St. Janskruid, waarover ik al eerder een blog schreef.

Wat moet je dan? Er was een tijd dat ik de herfst verfoeide. Er was in mijn beleving geen een seizoen die zo erg op mijn gemoed werkte, met die regen en kou, met die kleuren van dood en sterven, en de aftakeling van de natuur. Goh, dat was erg. Nu, in de fotografie kan ik de herfst beter waarderen. Sterker nog, de herfst is fotografisch wel mijn favoriete seizoen wegens de kleurenpracht en de lichtval. En daar had ik ook al weer een blog over geschreven. De herfst kenmerkt zich vooral door paddenstoelen en spinnen en meer dingen die de herfst laten zien.

_MG_0254
Dit moet een paddenstoel zijn, een zwam, maar het kan net zo goed een geplakte marshmallow aan een boom zijn. Gevonden in de bossen bij Hilversum.

Maar ja, dan moeten die er wel zijn! Zien jullie verse paddenstoelen? Ik niet. Ik zit er op te letten, maar behalve deze blob  (die ik toch behoorlijk vies vind), of deze inktzwam, die ik weer behoorlijk saai vind, is de oogst mager.  Of ben ik te vroeg?

_MG_0143
Een inktzwam. Gevonden aan de rand van Natuurpark Bloeyendael in Utrecht.

 

 

 

 

Oh, het is niet dat ik niets zie. Het aardigste is nog wel het werk Overvloeiende Seizoenen dat ik nu op Werk aan de Muur heb staan. Daar zijn zelf twee seizoenen, lente en herfst, in een beeld gevangen en dat vond ik wel een aardig toevalligheid. Verder heb ik nog niets opgemerkt waar ik warm van werd en wat mijn bloed deed stromen.

Nou ja, je kan niet elke week alles hebben. Laat ik maar wachten op de najaarsstormen. De slagregens. Het verkeer in de avond op de natte spiegelende wegen. Laat ik maar wachten op de eerste sneeuw.

En in de tussentijd maar St Janskruid slikken, om me scherp en alert te houden.

Gemerkt dat er zand tussen de letters zit?


Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *