De laatste week van Joppe

 

Hieronder staan de verslagen van de laatste levensweek van Joppe, die ik die week dagelijks bijhield op mijn Facebookpagina. Deze stukken werden gedurende die week massaal gevolgd, beantwoord en geliket. Het zijn 1-op-1 kopieën van Facebook, inclusief de foto’s, precies zoals alles toen geplaatst is. Iedereen die de posts toen volgde zal ze herkennen. Ik plaats die stukken nu hier, want ze staan nu nog op een externe facebookserver en je weet nooit wat er mee gebeurt. Straks zijn die stukken weg en onvindbaar en eigenlijk vind ik ze zo goed en intiem geschreven dat ik ze niet wil verliezen. Het is niet eng. Wel ontroerend vind ik, en in stilte ben ik er trots op. En blij dat ik dit heb mogen doen. Joppe is 19 jaar en 4 maanden geworden.

 



Donderdag 3 augustus, om 11.27 uur

Zojuist vernomen dat ons Joppe in zijn laatste weken zit. Hij ging al zienderogen achteruit, werd smaller en magerder, slaapt nu meer en ademt moeilijker. Dierenarts zei vanmorgen tegen Marie Louise dat hij het nu niet bijzonder moeilijk heeft, maar als hij met het bekje open gaat ademen wij moeten ingrijpen. Dat is nu niet het geval. Hij eet en drinkt nog goed, gaat via het open raam naar buiten en binnen en neemt de trap nog redelijk gewoon. Vooralsnog gaan we uit van de status quo en leiden wij ons leven, al houden we hem natuurlijk wel in de gaten. 
Joppe heeft nu 19 jaar en 3 maanden gehaald. Op 9 augustus wordt hij 19 jaar en 4 maanden. We weten niet hoe lang het nog duurt. We zijn er ook op voorbereid. Toch komt het hard binnen.
Bij de selectie van een foto zag ik de achteruitgang sinds 1 januari 2017. Toen een tamelijk volvette kat is hij nu een velletje over been. Deze foto is van 23 juli 2017.

 

 

 

 

 


Maandag 7 augustus, 9.30 uur
Tegen de planning in ben ik een dag langer in Purmerend. Ik pas op Joppe terwijl Marie Louise vandaag werkt. Gelukkig heb ik mijn laptop en alles bij me.
Joppe zit in de laatste fase denken we. Hij slaapt nu veel en eet bijna niet meer. Vanmorgen at hij nog een hapje, waarna hij even door zijn achterpootjes zakte. Ademt moeilijker, maar niet in die mate dat hij lijdt. Ik pas nu op hem en sla alarm als er grote veranderingen zijn. Tussendoor probeer ik wat te werken.
Joppe slaapt nu.

 

 

 

 


 

Dinsdag 8 augustus, 10.10 uur
Ons Joppe heeft de nacht overleefd. Hij ziet er zelfs behoorlijk vief uit. En is kieskeurig. Meneer wil niet meer eten, maar biologische tartaar wolft ie naar binnen. Gisteren anderhalf stuk tartaar naar binnen gewerkt. Het is vast niet goed voor hem wegens zout, maar de dierenarts zei tegen Marie Louise om hem maar te verwennen. Krijgt ie dat maar. Kopen wij vegetariërs ook eens tartaar. Zo houden we de bedrijfstak ook in stand helaas. Maar het is voor Joppe, die er nu verzot op is. Die kan je geen groenteburger voorzetten. Deze foto is van 30 juli 2017.
Morgen wordt hij 19 jaar en 4 maanden… als het goed gaat.

 

 

 

 



Woensdag 9 augustus, 8.14 uur

Weinig nieuws van het Joppefront.
Joppe is vandaag precies 19 jaar en vier maanden oud. Hij stapt nu moeizaam rond; lijkt wel stijf en traplopen gaat ook niet van harte, zagen Marie Louise en ik. Ademhaling gaat ook nog steeds in verhoogd tempo, maar niet met bekje open. Ik heb niet het idee dat hij lijdt.
Zorgelijker is dat hij nu alle medicijnen weigert. Hij heeft een medicijn tegen nierfalen, een voor zijn hart en een tegen een verhoogde schildklierwerking. Hij weigert nu al deze medicijnen. Wel wil hij tartaar. Alleen maar tartaar. Vanochtend heeft hij weer wat naar binnen gewerkt. Daarna naar buiten.
De foto is van 7 augustus 2017.

 

 


Woensdag 9 augustus, 18.31 uur
Het gaat niet goed met Joppe.
Hij houdt zich afzijdig en ligt vaak gestrekt op de buik. Stelt aandacht wel op prijs, maar wil verder niet lastig gevallen worden.
Zojuist een gesprek gehad met Marie Louise. We concluderen dat er nu nog geen lijden is, maar wel ongemak door vocht om de longen. We willen niet dat hij een goed leven moet afsluiten met een week lijden.
We proberen nog met medicijnen dat vocht te laten afscheiden, dan kunnen er twee dingen gebeuren. Of er wordt vocht afgescheiden en dan gaat het relatief beter met minder hijgen, of er gebeurt niets en dan gaat het langzaam bergaf. We gaan medicijnen vermengen met tartaar. Daar is hij nu gek op. Roomkaas gaat eruit, wegens lactose en andere rommel.
Terwijl ik dit schrijf is Joppe vertrokken naar de keuken. Ik hoor dat hij tartaar met medicijnen heeft gegeten.
Maar het einde komt eraan denk ik. We moeten een beslissing nemen.
Foto is van woensdag 9 augustus, 18.01 uur. Ligt voor pampus.

 

 


Donderdag 10 augustus, 9.44 uur
Joppe is in zijn reservetijd die snel afloopt.
De beslissing om “het” te laten doen is vooralsnog gevallen voor vrijdag. Er zijn wat afspraken voor vandaag die niet meer kosteloos kunnen worden afgezegd.
Joppe lijkt in de morgen frisser en actiever dan ‘s middags. Vannacht en vanmorgen is hij drie keer de trap opgekomen. Vanmorgen ging hij naar buiten en zowaar de tuin uit. Omdat wij hem niet meer zonder supervisie laten – hij kan andere katten tegenkomen en zich niet meer verdedigen of hij kan zich ergens verstoppen om te sterven – gaan we mee. In het parkje lijkt hij zich doelloos te begeven, ligt na elke 10 meter op de grond, maar gaat uiteindelijk richting de straat. Dat is niet de bedoeling. Marie Louise en ik nemen hem weer mee. Thuis eet hij wat tartaar met medicijn en ligt hij vooral bij de achterdeur.
Dit is een aflopende zaak. Dat is duidelijk.
We hebben discussies.
We hebben tranen.
We hebben eenheid.
We ontwikkelen vrede met de beslissing. Dat doet pijn.
Maar ons lijden is ondergeschikt aan dat van hem.
Ondertussen gaat Joppe via het raam naar buiten. Dat dan weer wel.
De foto’s zijn van vanmorgen 10 augustus 2017. Ze zijn onder niveau. Ik grijp de kans om nog foto’s te maken, zonder na te denken over uitlichting en kleur.

 


 

Donderdag 10 augustus, 18.35 uur
Het is voorbij

 


 

Vrijdag 11 augustus, 9,27 uur
Het is vreemd wakker worden, de volgende dag na die van gisteren.
Joppe is er niet meer. Ik ben er op ingesteld dat ik beneden altijd word besprongen en dat Joppe mijn enkels belikt. Ja, dat deed hij altijd. Niet iets waar ik ik vrolijk van werd, nogal vies, maar ik kreeg het er nooit uit. Nu… stilte. Niemand. Geen ” Hee Joppe, goeiemorgen!” welkom. Geen aai geven. Geen eten geven. Geen achterdeur openen zodat hij naar buiten kan.
Stilte. Wat een gemis.
Gisteren was een heftige dag. Marie Louise en ik hadden na lang dubben besloten “het” op vrijdag te laten doen, maar in de loop van de dag zagen we dat dit onhaalbaar was. Joppe sliep veel en hijgde altijd. ‘s Ochtends was hij wel actiever en fitter en ondernam hij nog wel wat, maar we zagen al in de dagen ervoor dat hij wegzakte naar de middag. Gisterochtend was hij nog de hort op en leek hij op weg naar een stil plaatsje. Hij probeerde dat een paar keer in de loop van de dag. Steeds hetzelfde. Hij had blijkbaar een doel en steeds brachten we hem terug naar huis. En dan weer slapen. En voortdurend hijgen. Met pijn in het hart besloten we de afspraak te vervroegen naar donderdag half 6. En telden af. Nog vijf uur. Vier. Drie. En ondertussen hijgde Joppe. Voortdurend. En de spanning bij ons steeg.
Tegen vijf uur maken wij ons klaar. Joppe heeft geen idee. We verwennen hem ook wel met van alles. Hij was inmiddels gek op tartaar. Dat was het enige wat hij nog wilde. Al het andere liet hij liggen. Om 17.12 krijgt hij tartaar wat hij naar binnen wolft. Om 17.15 maak ik echt de allerlaatste foto van hem. Die voeg ik hier bij. Het is geen goede foto. Ik wil geen flitser gebruiken om hem niet te laten schrikken.
Joppe wil niet de reismand in. Die kent hij en hij verzet zich.
Op weg naar de dierenarts. Gemiauw. Hij wil niet. Logisch. Dierenarts spells bad news.
Bij de dierenarts worden we in een apart kamertje geleid. We willen een laatste beoordeling van zijn conditie. Voor de zekerheid. Per slot heeft hij zoveel tartaar naar binnen gewerkt, misschien verandert dat het oordeel. Maar de dierenarts zegt meteen dat hij er nog veel slechter aan toe is dan vorige week. Als wij nu niets doen, zal Joppe nog een, misschien twee weken leven en dan stikken in zijn eigen vocht in de longen. We willen dat niet. Een mooi leven laten eindigen in een à twee weken leed is geen optie. We besluiten door te zetten. Joppe heeft geen idee.
De dierenarts legt de procedure uit. Joppe krijgt een prikje in zijn zij. Daarvan valt hij eerst in slaap waarna alles uitschakelt. Duurt een paar minuten. Ze past het middel toe en trekt zich daarna terug.
Dan: aarzeling bij Joppe, alsof hij zich afvraagt wat er gebeurt. Hij draait wat. Kijkt naar zijn zij. Dan kijkt hij met grote ogen even naar mij – ik verzin het niet – ogen die zeggen “Wat? Wat doen jullie nu??” Heel even, maar ik zag het. Kijkt dan ook even naar Marie Louise om daarna zijn kopje in de hoek van de bak te duwen en er niet meer uit te komen. Ademhaling wordt snel minder en stil. Het is voorbij. Al die tijd aaien we hem. Hij is niet alleen. 
Na een paar minuten die eeuwig duren komt de dierenarts terug. Ze controleert de hartslag. Hoort niets. Ze zegt dat het afgelopen is, hoewel misschien nog wat reflexjes kunnen optreden.
Terug naar huis. In stilte.
Thuis nemen we wat vacht af, ter herinnering. Op een onopvallende plaats zodat er geen rare kale plek zichtbaar is. In 1985 deed ik dat met ons Didas, in 2012 deden we dat met Filarski, nu doen we dat met Joppe. In de tuin begraven we Joppe. Later zeg ik tegen Marie Louise dat dat veel te snel is gebeurd. Om 17.15 krijgt Joppe nog tartaar, om 18.30 is hij al begraven. Achteraf vind ik dat veel te snel gegaan. Tijd voor echte afscheid hebben wij ons niet gegeven. Daar heb ik moeite mee.
‘s Avonds halen we bedrukt herinneringen op. Joppe kwam in november 2012 over van de moeder van Marie Louise die er niet meer voor kon zorgen. Joppe was toen een happertje, een bijtertje, en een krabbertje; misschien was er heel vroeger wat gebeurd dat hij mensen op afstand hield. Maar in de jaren vanaf 2012 ontwikkelde Joppe zich tot een heel aanhankelijke en knuffelige kater die ons vertrouwde. En daarom vind ik die laatste blik bij de dierenarts wel.. naar. Alsof we verraad pleegden.
We deden dit voor jouw bestwil Joppe. Ik hoop dat je dit snapt.
Nu is het stil. Joppe zocht vaak oogcontact met ons en vaak knipoogde hij. Ik kijk straks naar de sterren en stel mij voor dat een van die knipogende sterren Joppe is. Knipogend naar ons. Zeggend dat het goed is.

 

Bijgevoegd een foto van Marie Louise en Joppe in betere tijden. Marie Louise vind het goed dat ik die plaats. Die foto is van 5 augustus 2017. De andere foto van hem is de echt allerlaatste foto, van gistermiddag 17.15 uur. Ruim een uur later hebben we hem begraven. Damn.


 

Vrijdag 11 augustus, 17.11 uur. Een bijdrage van Marie Louise, gepubliceerd met toestemming
Joppe is niet meer. 19 jaar en 4 maanden is hij geworden. Op 10 augustus 2017 hebben Jan en ik hem moeten laten inslapen. Het was de kat van mijn moeder, in 2012 heb ik hem geërfd. Mijn moeder stierf ook op 10 augustus, in 2013. Joppe heeft een geweldig kattenleven gehad. We hebben van hem gehouden.

 

Ik zag vandaag voor het laatst mijn kat.
Hij lag gestrekt, hij bewoog niet.
IJs was in mijn hart gedrongen,
ik zag mijn kat, hij lag daar stil,
hij was zo mooi, hij was zo kat en
altijd om mij heen.

Copyright Marie-Louise


 

Zondag 13 augustus, 14.00 uur
Dag 3 van de nieuwe tijd.
Soms kom je in huis achtergelaten stukjes Joppe tegen. Zo vond ik een nageltje op een kleedje waar hij graag op sliep. Normaal denk je “iew, goor, weg ermee”, nu gaat het in de verzameling, een envelopje met daarin al wat vacht van Joppe, gevouwen in wat wc-papier. Het nageltje gaat in een aparte vouw.

Zelf hebben we nu vrede met zijn afwezigheid. Voor Marie Louise kan ik niets zeggen, maar zelf zie ik Joppe nog liggen en lopen en doen, en besef ik hoezeer zijn aanwezigheid was verweven met die van ons. Alles moest op elkaar afgestemd worden, want ja, dagelijkse medicijnen betekende dagelijks thuis zijn. Naar buiten willen. Naar binnen willen. En dat dan soms vier keer achter elkaar. Eten geven. Kattenbak doen. Enzovoort. Dat is nu weggevallen en wat weg is laat een gat achter. En door gaten komen tranen. Ook nu nog.
Vanavond ga ik weer terug naar Utrecht, want ‘ob-la-di, ob-la-da, live goes on bra’, het normale leven gaat door.

 


 

Daar eindigen de verslagen. Op zondag 13 augustus was het echt afgelopen. Wat wij nu hebben zijn foto’s en herinneringen. Ik ben sindsdien de foto’s van de afgelopen jaren gaan indexeren en bewerken. Ik zie dan de volvette gezonde kater die we kregen in 2012, in de loop van 2016 langzaam verouderen. Pas in juli en augustus 2017 vermagerde Joppe sterk. Dat is een teken. Het kan binnen een week afgelopen zijn. Dat was met Joppe ook zo.

Lieve Joppe. Lieve, lieve Joppe. We missen je. Het ga je goed.