Waarom ik niet op Instagram zit

Ik loop nogal eens met een camera rond. Niet alleen om voor elke gelegenheid “aanwezig” te zijn, het is behoorlijk naar als er een fotomoment passeert en je hebt géén camera bij de hand. Dus liefst altijd camera meezeulen. Dan val je op en dan komt er doorgaans een blijkbaar belangrijke vraag voor velen:

“Zit je ook op Instagram?”

Ja, blijkbaar is Instagram voor veel mensen belangrijk en kunnen absoluut niet zonder, net zoals mensen ooit ook niet zonder Hyves, MSN, Facebook etc konden, hoewel ze voordien jarenlang zonder problemen konden functioneren. En is het is natuurlijk ondénkbaar dat anderen niet op Instagram zitten.

Maar ik zit niet op Instagram. En ik wil niet op Instagram. En ik ga niet op Instagram.

De reden is dat Instagram van het Facebookconcern is, en we weten allemaal wat er met Facebook mis is. Dat maakt Instagram gewoon verdacht. De Facebookvos heeft zijn streken en het kleinere broertje komt uit dezelfde familie… zal dus ook wel die streken hebben. Bovendien plaats je al je media-uitingen via een concern, dat a. volledig kan volgen wat je doet en wat je interesses zijn (en jouw data verkopen) en b. jouw accounts met een druk op de knop kan stoppen als de inhoud het niet bevalt. Je bent dus afhankelijk van de goodwill van een verder onbekend  bedrijf, dat overigens meer van jou weet dan jij van jezelf.
Dat alles wil je niet.

Risicospreiden

Je moet dus gaan risicospreiden. Dat betekent je uitingen spreiden over meerdere sociale media en correspondentie blijven doen via email en niet via Whatsapp dat overigens ook van Facebook is. Email is van niemand.. het is gewoon een protocol en niemand kan daar met een druk op de knop beslissen of je op het internet mag bestaan. Een nieuw emailadres is zo gemaakt.

Terug naar mijn verhaal.

Een andere reden dat ik niet op Instagram zit, is dat Instagram een verzamelplaats is voor copycats. Het is een tweede Facebook, vooral met plaatjes en veel plaatjes zijn onderling uitwisselbaar. Allemaal hetzelfde, en de software van Instagram laat blijkbaar alle foto’s er ook hetzelfde uitzien.

Instagram zou dus beter Eenheidsworst kunnen heten

Nou, dat is volgens mij wel een downgrade als je daar je werken gaat plaatsen.

Ja maar… je kan die eenheidsworst toch proberen te doorbreken met je werk? Eehh  ja, maar dan zit je je toch via een hetzelfde bedrijf afhankelijk te maken. Risicospreiding, weet je wel?

En dat zijn de redenen dat ik niet op Instagram zit. Risicospreiding en je wilt geen speld in een rare hooiberg zijn.

Elk product heeft een opkomst, een top en en een neergang. Facebook, die archaïsche site dus, was ooit de new kid on the block, maar is al lang over de top heen en gaat nu downhill. Dat gebeurt straks ook met eenheidsworst Instagram, en dan kun je beter risicospreiden en je eigen ding doen op je eigen sites, zonder duidelijke inmenging in hoe je werk eruit ziet en andere gedoe van obscure sociale media.

Mijn twee centen.

 

De vlog- en videohype

 

Een van de hypes van het moment is de vermeende noodzaak om het bewegend beeld als marketingtool in te zetten.  Het zou nu een “absolute noodzaak” zijn om te vloggen, en “essentieel” voor je verkoop om video in te zetten. Bloggen is passé, en echt waar, zonder vloggen en video red je het niet. Dan ben je al failliet zonder dat je het weet.

Nou weet je, ik geloof het allemaal niet zo, al was het alleen maar omdat die hijgerige “wij van WC-eend”-kretologie vooral afkomstig is van bedrijfjes die een zakelijk belang hebben bij video. Ja, dank je de koekoek. Die zullen echt niet zeggen dat ze zichzelf overbodig achten. Die pushen video als essentieel en verwachten dat niemand daar doorheen prikt.

De reden dat ik vlogs en video als een hype beschouw, is dat het maken van een video natuurlijk veel arbeidsintensiever is dan het aframmen van een stel letters in een blog, zoals deze. Ik kan mijn tijd wel beter gebruiken. Een andere reden is dat ik geen tijd heb om een video van een ander te gaan bekijken om de verwachte informatie en kennis op te halen. Ik denk namelijk dat het te vaak zal gebeuren om een video van zeg vier minuten te gaan bekijken en dat de gewenste informatie niet aanwezig is. Vier minuten weg en die komen echt niet terug.

Anders gezegd:
ik wil informatie toegankelijk en snel hebben. Dat kan met video niet. Ik wil een tekst kunnen snellezen en beoordelen op de inhoud voordat ik verder lees. Bij een video zit je maar te wachten en te wachten op wat je wil hebben en dan komt het pas. Of niet natuurlijk. Maar dat merk je pas aan het eind. Dat is de reden waarom ik geen vertrouwen heb ik vlogs en video. Te veel gedoe met een te groot risico van verspilde tijd.

En dan heb ik het nog niets eens over de lawaaigeluidjes die altijd vooraf, tussendoor, onder het beeld door en als afsluiting moet knallen. want hee… informatie zonder stoorgeluidjes, dat doen we niet hé. Maar ja, dan heb ik alweer afgehaakt. Te veel ruis in de boodschap.

Wie herinnert zich nog de DAT-recorder? Uitgebracht door Sony in 1987. De DAT-recorder was een digitale cassette recorder (Digital Audio Tape) die een tijdlang naast de CD bestond. Het was eigenlijk hetzelfde principe als de “gewone” cassetterecorder: cassette erin en de opname werd weggeschreven op de band, maar dan digitaal. Ook metadata zoals begintijden van muzieknummers werden weggeschreven.

Handig? Op het eerste gezicht wel. Het was digitaal. Maar als je een bepaald nummer zocht op een cassette, dan ging het apparaat spoelen en spoelen, om er aan het eind wel eens achter te komen dat het gezochte nummer er helemaal niet op stond. Die wachttijd had je ook aan iets anders kunnen besteden. De DAT-recorder stierf in 2005 een stille dood.

Dat verwacht ik ook van vlog en video. Je kan wel iets bekijken en verwachten dat de gewenste informatie ergens in de opname opduikt. Maar als dat te vaak niet gebeurt – en dat verwacht ik – haken mensen af. En dan is de vlog of video ook passé.

Het is leuk als een extra bezigheidje, maar ik ga mijn geld niet zetten op bewegend beeld.

Je website en de cyberwereld

Ik probeer op regelmatige wijze te bloggen, minstens een keer per week om de website een beetje actueel te houden. Nee, dat zeg ik verkeerd. Gemiddeld een keer per zeven dagen. De vorige blog was vorige week dinsdag geloof ik. Ik blog eigenlijk nooit zo vroeg in de week, maar ja, als je een ei hebt dat er per se uit moet, dan heeft het geen zin om te knijpen. Dan wordt er gewoon gelegd.

In de tussentijd viel mij wel op dat er van alles met je website gebeurt. Kijk maar eens in de backend van je website. Ik gebruik WordPress voor mijn site, die volgens mij verder helemaal afgeschermd en dichtgekit is. Ik ben degene die de content levert en bezoekers kunnen en mogen reageren en dat is het zo beetje. Ik, en ik alleen, doe de bijdragen cq. blogs, zodat ik grip heb op de inhoud en dat ik niet steeds alles moet afschuimen op onwelgevalligheid. Dat lukt prima.

En toch gebeurt er van alles vanuit de cyberwereld. In de backend zie ik heel de wereld voorbij trekken. Niet alleen worden de blogs gelezen (prima hoor), maar op tijdstippen als het hier nacht is zie ik nogal eens pogingen om in te loggen (maar die falen en worden geblokt), ik zie pogingen om scripts te uploaden (ook die falen en worden geblokt), ik zie het aanroepen van WP scripts in de hoop dat die er zijn (fail) en ook heel veel 404’s. Dat zijn aanroepen van niet bestaande pagina’s. Sommige heb ik geïdentificeerd als hacks en aanvallen en die IP’s zijn ook buiten de deur gezet.

Wat ik ook zie, is het voortdurend aanroepen van dezelfde pagina.  Niet vanaf een IP-adres, maar steeds andere IP-adressen, vanuit half Oost-Europa lijkt wel. Met een proxyserver kan je natuurlijk je herkomst verbergen, maar toch steeds weer dezelfde pagina. Er gebeurt niets op die pagina, er wordt niet gepield en gerommeld, alleen maar aangeroepen en opnieuw en opnieuw en opnieuw. De aanroepen lijken zich vooral te concentreren rond Kyivstar (Oekraïne), Quadranet (VS) en Poneytelecom (Europa), en daaromheen fladderen nog wat andere IP adresjes. Zo zie ik soms Japan voorbij komen.  Maar wel steeds die pagina.

Dat is niet nieuw, trouwens. Vorig jaar werd vooral deze pagina veel aangeroepen, nu is de interesse blijkbaar weg en kan deze pagina zich verheugen in een overmatige belangstelling. Steeds maar weer opnieuw.

Waarom. Geen idee. Wat is er zo bijzonder aan die pagina? Ik ben wel eens de referrers gaan volgen, gewoon om te zien waar vandaan aangeroepen werd. Dan krijg je zoiets als dit, een hoop Cyrillische abacadabra, in dit geval over interieurdecoratie, maar verder geen zichtbare link naar mijn pagina. Dus waar komen de bezoekers vandaan? En waarom? Wat hebben ze zo massaal te zoeken op een Nederlandse webpagina die verder niet relevant voor ze is? Ik weet het niet.

Zolang er niets onwelvoeglijks gebeurt, laat ik dat maar zitten. Ik kan wel als een Don Quichot alles en iedereen die iets anders doet dan alleen maar lezen (en zelfs dat weet ik niet zeker, er wordt immers alleen maar aangeroepen) blocken en eruit smijten, maar dat is een dagtaak zonder einde. Zolang de website niet kapot is, ga ik het niet repareren. Maar ik volg het wel, en verbaas mij.

Wet in UK legaliseert diefstal

Groot-Brittanië heeft op 25 april 2013 een wet aangenomen die het mogelijk maakt om beschermde werken -waar dus copyright op rust- vrij te geven voor commercieel gebruik, zonder dat de eigenaar daar zeggenschap over heeft. Deze wet is van toepassing op alle werken waar identificeerbare informatie aan ontbreekt en waarvan de eigenaar na onderzoek niet is te traceren. Deze wet, de Enterprise and Regulatory Reform (ERR) Act, kan dus iedereen wereldwijd betreffen, aangezien foto’s op internet vaak, zo niet meestal, geen metadata bezitten. The Register heeft er een interessant stuk over waarvan hieronder een samenvatting.

Waarom is dit belangrijk? Het kan er toe leiden dat jouw werk, mijn werk, onze werken, waar wij copyright en zeggenschap over bezitten, ineens ergens anders kunnen opduiken, omdat iemand het gebruik van ons werk financieel rendabel heeft beoordeeld, en met de UK wet in de hand aan het uitbaten is geslagen. Zonder toestemming en compensatie van de copyrighthouder.

Voorheen was het zo dat iemand voor de rechter kon worden gesleept als die een beschermd werk gebruikte  zonder toestemming en compensatie van de copyrighthouder. In de ERR zijn nu clausules ingebouwd die niet het copyright aantasten, maar wel het beschikkingsrecht van de copyrighthouder. Die clausules komen op het volgende neer:

1. Er komt nu wettelijke toestemming voor bedrijven om werken commercieel uit te baten zonder toestemming van de copyrighthouder, de”Extended Collective Licensing”

2. De werken moeten wel “Orphaned” zijn:  de eigenaar van de werken is niet identificeerbaar, wegens het ontbreken van metadata of andere kenmerken in het werk. De meeste werken op internet zijn echter orphaned. Immers: als je een werk op webformaat opslaat worden de metadata door het beeldbewerkingsprogramma verwijderd  en zijn dus orphaned. Kijk maar in de exifdata. Die zijn leeg. Staat niks in. Normale werken hebben wel exifdata, de kleine bestanden voor het web niet. Ga je die werken uploaden naar een website, is dat werk van jou niet identificeerbaar en dus vogelvrij. Er moet moet wel een ”diligent search” zijn uitgevoerd naar de herkomst van het werk. Wat een ‘diligent search’ is, wordt niet gedefinieerd.

Maak je dus maar klaar voor UK graaiers op het internet. Er zullen bedrijven opduiken -als die er al niet zijn-  die werken op het internet ontdoen van metadata en die dan vogelvrij verklaren.  De metadata is dan ineens foetsie en weg, het werk slingert vervolgens zomaar ergens op het internet, wordt dan ‘spontaan’ weer gevonden, en “hee, dat is mooi, en kijk eens er zit geen metadata bij,  we weten niet van wie dit is dus, de eigenaar niet te achterhalen, dus hebbes, we gaan dit uitbaten, want van de wet mogen we!”

Vinden we dit leuk? Nee, dat vinden we niet leuk. In Amerika is terecht een storm van protest opgestoken. Daar wordt nu al gedreigd met processen, tot aan het Europese Hof van de Rechten van de Mens in Straatburg wegens schending van het eigendomsrecht. Ook is de schending van de Conventie van Bern die stelt (vrij vertaald)  dat wetgeving van een lidstaat niet in de weg mag staan van een normaal gebruik van beschermd werk en dat de copyrighthouder niet onevenredig benadeeld mag worden.  Ook de Verenigde Naties heeft bepalingen van die strekking. De UK heeft alle drie de verdragen onderschreven.

De wet is aangenomen, maar niet in werking. Dat kan nog jaren duren en het is dus helemaal niet zeker of deze wet überhaupt in werking komt. En bedenk, het is een wet die het mogelijk maakt om aanvullende wetgeving met bovenstaande strekking in te voeren. Tot die tijd hou ik mijn werken op het internet echt ‘onbruikbaar’. Dat deed ik al, maar nu helemaal. Want nu is er ‘nog’ niets aan aan de hand, maar later misschien wel, en dan moeten er geen bruikbare werken van mij rondzwerven. Uploaden is dus nu al beperkt.

Onbruikbaar maken kan bijvoorbeeld door afbeeldingen klein en in een lage resolutie te uploaden. Een andere mogelijkheid is om een watermerk over het beeld heen te plaatsen, maar dat vind ik onwenselijk omdat dat de beleving van het beeld verstoort. Je kan ook een werk in een grotere setting plaatsen, zoals  hiernaast, waar een werk wel te bekijken is maar de setting een commercieel gebruik in de weg staat. Je weet wat de bedoeling is, maar je kan er verder niets mee.  Ja, misschien uitsnijden, maar met een lage resolutie krijg je rommel.

Bottom line: zorg dat je je werk beschermt tegen graaiers en andere steeldieven. 

En als die wet wel in werking treedt, ondanks alle verzet en juridische processen? Dat kan je echt spreken van gelegaliseerde diefstal. En misschien moeten we de UK wel economisch treffen. Even de handel opschorten. En werken ‘orphanen‘:  ja, dat kunnen wij ook, nietwaar?