Telemarke-tering

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Telemarke-tering, ja. Een voorbeeld uit de categorie van ‘telemarketing, hoe het niet moet’ kreeg ik vanmiddag aan de telefoon. Om de zoveel dagen krijg ik wel eens telefoon van een organisatie die mij iets wil aanbieden. Doorgaans ga ik daar niet op in aan de telefoon, omdat ik daar op mijn gemak over wil denken, wil kunnen nalezen en nazoeken. Dat is het stramien.

Ik kreeg een zo te horen jonge jongen te spreken met een aanbieding voor advertentieruimte in een tijdschrift. Welk tijdschrift is niet zo van belang. De organisatie die het tijdschrift uitgeeft is wél groot en betrouwbaar en de aanbieding was echt niet zo duur, dus mijn interesse was gewekt en aanwezig.

Nu is het zo dat ik nooit, en ook echt nooit toezeggingen doe aan de telefoon. Voordat je het weet zit je ergens aan vast zonder goede research. Ik wil dus altijd de aanbieding op de mail hebben. Ik weet dan waar het vandaag komt, ik heb dan ook een terugkoppeladres en het geheel is dan wat transparanter. Dan doen ze maar moeite, zodat ik alles kan nalezen, en nakijken, en overdenken, zonder dat ik omvergeluld word met veel te veel informatie ineens. Dus ik stel de vraag “Kunt u dat even op de mail zetten?”.

Deadline

“Oh ja, dat is een probleem. Want weet je ” (de jongen ging me ineens tutoyeren alsof ik zijn vriend was, dat deed hij eerst niet) “we zitten namelijk tegen het einde van het jaar en we hebben deadlines en dan kunnen we geen mails gaan schrijven met deze aanbieding.”

“Oh, dat kan toch wel?” Ondertussen is mijn interesse omgeslagen in argwaan. Dat gaat snel. Onder druk zetten met deadlines is niet best. Het is jullie probleem, niet het mijne.

“Nee, want we hebben een heleboel klanten, wel tienduizend, en als we die allemaal nog eens een mail moeten gaan sturen dan redden we het niet meer. We zitten namelijk tegen een deadline  … ”

Ik onderbreek hem, ik ging ook maar tutoyeren: “Okee,  weet je, jullie hebben dus een deadline en het is dus druk, maar als je nou vorige week had gebeld, of zelfs gisteren, dan had ik er nog wel even naar kunnen kijken. Maar ik ga niet zomaar aan de telefoon een toezegging doen omdat jullie een deadline hebben te halen. Zo werkt dat niet. Dan ben je gewoon te laat en had je beter moeten plannen.”

<…> Stilte. Dan besluit de jongen opnieuw zijn verhaal van voorheen af te steken, hoe goed de aanbieding wel niet is. Blijkbaar heeft hij wel tijd.

Dwingend

Ik onderbreek hem weer. “Kijk, in de tijd die jij nu besteedt om het verhaal opnieuw te doen had je ook even een mail kunnen schrijven zodat ik er op mijn gemak naar kan kijken.” “Ja, maar daar hebben we geen tijd voor want we hebben een deadline, maar aangezien u zo dwingend bent..”

<“oh ik ben dwingend? “> Goh. dan heb je me nog niet dwingend meegemaakt. Ik was al zo ver om deze knul te lozen. Dit werkte niet. Hij kon best een mail sturen, maar hij wilde niet. Blijkbaar moest hij acquireren en werven aan de telefoon en niet anders.

“Ja, dan denk ik dat het maar het beste is om het maar te laten zitten, want zo kom ik niet verder.” Hij wil weg, dat is duidelijk. Hij herhaalt nog eens dat hij met mij niet opschiet.

Ik besluit hem te laten gaan. Hij ontsnapt nu zo snel dat ik amper de tijd heb om even te kunnen preken. Ja, dat wilde ik doen, preken. Alleen maar omdat hij mij in mijn werkzaamheden stoorde, vervolgens niet wilde meewerken aan wat ik van hem verlangde en dan er tussen uit knijpt omdat de klant, van wie hij toch afhankelijk is, te moeilijke vragen stelde.

Ik had toch al het besluit genomen om niet verder met hem te willen omdat hij niet aan mijn wensen en voorwaarden wilde voldoen. Zijn verlies. Zijn probleem. Ik ga door met mijn werk.


Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *