Voortschrijdend inzicht in fotografie

In de fotografie ben ik heel klein begonnen. Ooit, jaren 70, pielde ik met een Kodak ritsrats geval. Ja, met zo’n 110 filmcassette. Negatieven op postzegelformaat en als je geen eisen stelde leek dat wel ergens op. Pas veel later had ik een compactcamera, en weer veel later ging ik over op spiegelreflex, analoog en sinds een paar jaar digitaal. En, je denkt steeds dat je er bent, maar voortschrijdend inzicht zet je steeds weer terug op je plaats. Meer lezen… “Voortschrijdend inzicht in fotografie”

2012: Die gezellige maand december

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar die gezellige maand december trekt wel een flinke wissel op mij.  Normaal hoort december een maand van afbouw te zijn, een tijd van afronden, wat meer privé-zaken, Sinterklaas, Kerstmis, kaarsjes en hier en daar een boom. Lopende zaken wegwerken zodat je met een gerust hart de laatste twee weken kan doorkomen. Maya’s of niet, volgend jaar is weer een jaar om met frisse zin te pieken.

Maar nu, december 2012 is tot vandaag, het is nu de 19e, een maand van jachten en jagen. Wegwerken en afsluiten lukt wel, maar wat ik aan de bovenkant afvink, komt er aan de onderkant weer bij. Is dat goed? Nee, dat lijkt me niet goed.

Zo zit ik met de afronding van een woekerpolisaffaire, ik ben nu penningmeester van de Partij voor de Dieren in Utrecht (maar dat vind ik errug fijn, als je daaraan zou twijfelen!), ik heb drie foto-opdrachten lopen die allemaal om voorrang strijden, ik heb natuurlijk mijn eigen website die ik moet onderhouden en in de gaten moet houden (er schijnt een grote crackeraanval op WordPress sites aan de gang te zijn!), dan heb je inderdaad Kerstmis, kaarten moeten verzonden worden maar dat lijstje moet ik nog maken, kerstdiners moeten geattendeerd worden, familiebezoek, je hebt natuurlijk je eigen huishouden want de was wast zich niet vanzelf, en dan moet je ook nog ontspannen en slapen. Ohhhh… ook dat nog! Maar vooral dat laatste, slapen,  is een probleem want slapen doe ik niet meer. Nou ja, weinig.

December is dus een voortzetting van wat 2012 was. Een druk jaar, met heel veel wendingen en veranderingen. In januari hielp ik M, mijn lieve partner, met de afronding van haar studie Kattengedragstherapie. Ja, dat diploma is in de zak. Dat heeft ze goed gedaan! In maart stierf onze kat Filarski van bijna 21 jaar, waar we erg veel van hielden, maar zijn tijd was op. In april begon de kermis toen ik besloot mijn eigen foto’s te gaan verkopen – dat is dus een estafette van zaken die geregeld moeten worden; inschrijven Kvk, en dan is de fiscus ook je vriend, je moet een administratie opzetten, je moet een urencriterium nastreven, je moet netwerken, je moet ineens een website bouwen, visitekaartjes maken, een zakelijke rekening openen, elk kwartaal aangifte doen. Je moet, je moet, je moet…

Dat gaat dus het hele jaar door. In juni had ik mijn eerste foto-expositietje over autisme, wat ook nogal spannend was vanwege een full frontal zelfportret. In december 2011 kreeg ik een diagnose Asperger, en vanaf dat moment kon het me eigenlijk ook niet meer boeien wat anderen over mij dachten en zeiden. Die expo was wel een hoogtepuntje, vandaar dat ik een paar foto’s daarvan hieronder plaats. Ik had daarvoor ook een boekje over autisme geschreven. Net als seks blijft de eerste keer je altijd bij. Mijn lieve M kon niet bij de opening van de expositie zijn, want zij verdween in juni, juli en september/oktober in het ziekenhuis met een enge kwaal, die alleen met een operatie kon worden opgelost. In september en oktober zat ik dus in haar huis in Purmerend, zat ik daar een tweede huishouden te bestieren en ging twee keer per dag naar het ziekenhuis om daar haar hand vast te houden en haar te entertainen. Mijn spullen, laptop en camera had ik wel meeverhuisd dus ik kon daar in de tussentijd wel wat werken. Maar toch.. ik wil M’s verblijf in het ziekenhuis zeker niet bagatelliseren, ze was nu eenmaal een wrak geworden die medische aandacht behoefde, het werd voor mij ook een belasting, zeker als je een paar keer naar Utrecht moet karren omdat je daar óók afspraken hebt lopen.

Vakantie? Nee, niet gedaan. We wilden wel even weg, maar met M in het ziekenhuis ging dat niet door. Tussendoor was M wel eens ontslagen en dan hadden we het Reuring festival, de Parade, de Uitmarkt, de Uitfeesten, theater De Verbeelding en nog allerhande andere culturele uitspattingen waar we per se heen wilden om niet helemaal dood te slaan. En daar waren natuurlijk ook de verkiezingen. Hoe kan ik die vergeten. Vanaf augustus was het flyeren, posters plakken, weer flyeren, nóg een keer een posterplakronde doen, heel veel achter Marianne Thieme en Esther Ouwehand aan. Mooie tijden waren dat. Oh ja. Maar wel vermoeiend.

Toen M eenmaal hersteld was en ik echt naar Utrecht terug kon, nam ik mijn hectiek gewoon mee. Welja, waarom niet? In oktober meldde iemand me dat ik een woekerpolis zou hebben (oh ja?) die echt opgelost moet worden… dat is bijna achter de rug. Denk ik. Hoop ik. Een tweede bank bekende ook mij een beetje geflest te hebben met veel te hoge kosten – ze kwamen dus allemaal uit hun holletje en betaalden mij een vergoeding voor de geleden schade. In november besloot ik mijn website he-le-maal om te gooien, want wat er stond was echt niet om aan te gluren. Ik was echt heel veel aan het herbouwen,  alles eigenlijk, was ik echt heel veel mee bezig, maar die website is dus deze website die u nu open hebt staan. En ineens was daar ook zoiets als Twitter, dat vergankelijke 140-tekens-per-bericht medium, waar je heel compact je boertjes en scheetjes kan laten zonder dat iemand daar echt hinder van heeft.

Ook in november werd ik gevraagd om penningmeester te worden van de Partij voor de Dieren in Utrecht. Dat vond en vind ik een teken van vertrouwen, waar ik heel veel inspiratie uit put. Dat aanbod heb ik aanvaard en sinds 9 november 2012 heb ik zitting in het PvdD-bestuur in Utrecht. Dat is geen slurpie in tegenstelling tot eerdere gebeurtenissen van 2012. Dit geeft dit mij energie en voldoening.  Ik ben daar heel blij mee.

En dan is het december en ben ik terug bij het begin van deze blog. Voor de rest is het jakkeren en jagen. Ik hoop dat 2013 een stuk rustiger wordt. Zo niet, laat dan de Mayakalender zich maar gelden.

 

 

Telemarke-tering

Telemarke-tering, ja. Een voorbeeld uit de categorie van ‘telemarketing, hoe het niet moet’ kreeg ik vanmiddag aan de telefoon. Om de zoveel dagen krijg ik wel eens telefoon van een organisatie die mij iets wil aanbieden. Doorgaans ga ik daar niet op in aan de telefoon, omdat ik daar op mijn gemak over wil denken, wil kunnen nalezen en nazoeken. Dat is het stramien.

Ik kreeg een zo te horen jonge jongen te spreken met een aanbieding voor advertentieruimte in een tijdschrift. Welk tijdschrift is niet zo van belang. De organisatie die het tijdschrift uitgeeft is wél groot en betrouwbaar en de aanbieding was echt niet zo duur, dus mijn interesse was gewekt en aanwezig.

Nu is het zo dat ik nooit, en ook echt nooit toezeggingen doe aan de telefoon. Voordat je het weet zit je ergens aan vast zonder goede research. Ik wil dus altijd de aanbieding op de mail hebben. Ik weet dan waar het vandaag komt, ik heb dan ook een terugkoppeladres en het geheel is dan wat transparanter. Dan doen ze maar moeite, zodat ik alles kan nalezen, en nakijken, en overdenken, zonder dat ik omvergeluld word met veel te veel informatie ineens. Dus ik stel de vraag “Kunt u dat even op de mail zetten?”.

Deadline

“Oh ja, dat is een probleem. Want weet je ” (de jongen ging me ineens tutoyeren alsof ik zijn vriend was, dat deed hij eerst niet) “we zitten namelijk tegen het einde van het jaar en we hebben deadlines en dan kunnen we geen mails gaan schrijven met deze aanbieding.”

“Oh, dat kan toch wel?” Ondertussen is mijn interesse omgeslagen in argwaan. Dat gaat snel. Onder druk zetten met deadlines is niet best. Het is jullie probleem, niet het mijne.

“Nee, want we hebben een heleboel klanten, wel tienduizend, en als we die allemaal nog eens een mail moeten gaan sturen dan redden we het niet meer. We zitten namelijk tegen een deadline  … ”

Ik onderbreek hem, ik ging ook maar tutoyeren: “Okee,  weet je, jullie hebben dus een deadline en het is dus druk, maar als je nou vorige week had gebeld, of zelfs gisteren, dan had ik er nog wel even naar kunnen kijken. Maar ik ga niet zomaar aan de telefoon een toezegging doen omdat jullie een deadline hebben te halen. Zo werkt dat niet. Dan ben je gewoon te laat en had je beter moeten plannen.”

<…> Stilte. Dan besluit de jongen opnieuw zijn verhaal van voorheen af te steken, hoe goed de aanbieding wel niet is. Blijkbaar heeft hij wel tijd.

Dwingend

Ik onderbreek hem weer. “Kijk, in de tijd die jij nu besteedt om het verhaal opnieuw te doen had je ook even een mail kunnen schrijven zodat ik er op mijn gemak naar kan kijken.” “Ja, maar daar hebben we geen tijd voor want we hebben een deadline, maar aangezien u zo dwingend bent..”

<“oh ik ben dwingend? “> Goh. dan heb je me nog niet dwingend meegemaakt. Ik was al zo ver om deze knul te lozen. Dit werkte niet. Hij kon best een mail sturen, maar hij wilde niet. Blijkbaar moest hij acquireren en werven aan de telefoon en niet anders.

“Ja, dan denk ik dat het maar het beste is om het maar te laten zitten, want zo kom ik niet verder.” Hij wil weg, dat is duidelijk. Hij herhaalt nog eens dat hij met mij niet opschiet.

Ik besluit hem te laten gaan. Hij ontsnapt nu zo snel dat ik amper de tijd heb om even te kunnen preken. Ja, dat wilde ik doen, preken. Alleen maar omdat hij mij in mijn werkzaamheden stoorde, vervolgens niet wilde meewerken aan wat ik van hem verlangde en dan er tussen uit knijpt omdat de klant, van wie hij toch afhankelijk is, te moeilijke vragen stelde.

Ik had toch al het besluit genomen om niet verder met hem te willen omdat hij niet aan mijn wensen en voorwaarden wilde voldoen. Zijn verlies. Zijn probleem. Ik ga door met mijn werk.

Wat gedachten over HDR

Laat ik het eens even kort hebben over HDR in de fotografie. HDR (High Dynamic Range) is een bewerkingmethode om het hoog dynamisch bereik van foto’s zodanig te vergroten dat zowel de donkere als de lichte delen van een foto evenwichtig worden weergegeven.  Zie voor een voorbeeld http://nl.wikipedia.org/wiki/High_dynamic_range waar een uitleg staat over het principe. Meer lezen… “Wat gedachten over HDR”

Mathew B. Brady

 

Van deze fotograaf heb ik zoveel materiaal gezien. Mathew B. Brady was een gerenommeerd fotograaf uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Die oorlog duurde van 12 april 1861 tot 9 april 1865. Brady en zijn medewerkers deden actief verslag van de oorlog en brachten de ellende van de strijd rechtstreeks onder de ogen van de burger.

Net als de Vietnamoorlog een eeuw later moet die verslaggeving een enorme impact hebben gehad. De fotografie was net uit de kinderschoenen; de allereerste foto was gemaakt in 1816 door Niépce. Door snelle onwikkelingen was de fotografie rond het midden van de 19e eeuw al in staat om goede en scherpe afbeeldingen te maken. Daar hield Brady zich mee bezig. En toen kwam de Amerikaanse Burgeroorlog. Dat was de eerste moderne oorlog, waarbij techniek een prominente plaats innam. Het was een oorlog met massatransporten per trein, telegrafie werd gebruikt, en fotografie werd ingezet om meedogenloos verslag te doen vanaf het slagveld.

Er zijn werkelijk duizenden foto’s van die oorlog beschikbaar. Ik herinner me dat ik ongeveer tien jaar geleden nacht achter nacht urenlang Brady’s foto’s of die van zijn medewerkers zat te bekijken. Ik verwonderde me over de helderheid en scherpte van zijn foto’s. Ik zag mensen die er niet meer zijn, ik zag de gevallenen aan het front, Lincoln op bezoek na de slag bij Antietam, Maryland op 8 oktober 1862. Dat is dus 150 jaar geleden. Er zijn fotoverslagen van de verwoesting van Richmond, Virginia, steden in puin door bombardementen alsof het Rotterdam, London of Dresden in de tweede wereldoorlog betrof. Maar ook staatsieportretten, soldaten, generaals, burgers en slaven in de zuidelijke staten. Alles meestal kraakhelder geschoten, soms in stereobeelden.  Het is er allemaal, van begin tot eind gedocumenteerd. Eigenlijk heel bizar om dit alles nog te kunnen zien.

Een flink aantal foto’s is te zien op de site van de Library of Congress. Verbaas je eens over het materiaal dat er beschikbaar is. En meer materiaal dat geatribbueerd is aan Brady is hier te vinden.

Francesca Woodman (2)

In mijn vorige post vertelde ik over mijn bewondering voor Francesca Woodman. Zij ging gewoon haar eigen weg en deed haar dingen,  voornamelijk in haar eentje. Ze was nogal gesloten en legde moeilijk contact met anderen, dus wat is er makkelijker dan zelf maar voor de camera te staan. “Ik ben altijd beschikbaar”, zei ze. Nu lees ik op internet dat er om haar een cult-following is ontstaan, met fotografen die de dezelfde intensiteit in haar werk willen benaderen. Dat leek me wel wat. Deze foto’s zijn  er gisteren uit voortgekomen.

Francesca Woodman

Ze was niet gek. Wel excentriek met een stel bijzondere trekjes. Ik ontdekte Francesca Woodman toen Avro’s Close-up op 10 april 2012 een documentaire over deze fotografe en haar korte carrière uitzond. Ik was meteen geïntrigeerd door deze …. verschijning, ja dat zeg ik wel goed. Ik zeg bewust verschijning, want haar fotowerk omvat vooral zichzelf in alle standen, maar soms ook weer niet, of deels, of vaag door bewegingsonscherpte.Er zit vaak een twist in haar werken. Meer lezen… “Francesca Woodman”