Netwerken is net werken!

Netwerken is net werken. Klik voor groot.

Ik netwerk graag.
Wie? Jij?
Ja, ik. Ik netwerk graag. Ik geef het gewoon toe. Ik vind netwerken leuk. Mensen die mij beter kennen, zijn daar misschien verbaasd over, want het ligt niet echt in mijn aard om zomaar op iemand af te stappen en een conversatie te starten. Maar ik leerde dat gewoon te doen en maar te zien wat er gebeurt. Blijkbaar kan je je aard op zekere hoogte veranderen.

Netwerken is ook echt een kunst. In 2012 zette ik mijn eerste stapjes in de netwerkwereld. Ik kwam terecht in een heel andere omgeving, met mensen die niet in loondienst iets voor elkaar wilden boksen. Mensen die blijkbaar kunstjes kenden om de gesprekspartner te kietelen. Ja joh… er wordt flink wat gekieteld op een netwerkbijeenkomst. En daar stond ik dan.. blanc et bleu met een gedachte van ‘wat nu. Hoe nu verder?’ Met aarzeling stapte ik dan op iemand af, omdat ik die persoon..  ja waarom eigenlijk? Geen idee. Misschien omdat die persoon met zoekende ogen óók blanc et bleu stond te wezen? Zou heel goed kunnen.

En dan?
“Hallo”
“Hallo”
“Wat doe je?” “Ik doe… ” en dan kwam er iets over werk, want het was dus een netwerkbijeenkomst, en dan werd er binnen 3 minuten verplicht een visitekaartje uitgewisseld en zocht je weer de volgende die blanc et bleu stond te zoeken. 

Dat werkte dus niet. Je gaf wel kaartjes weg aan iemand, die je vaak niet meer terug zag. En het ontvangen kaartje borg je dan vaak op schoenmaat op en dat verdween dan onder de radar. Ik leerde in al die jaren – en het is bevestigd in verscheidene cursussen – dat je selectief moet opereren op netwerken. Netwerken is niet het rücksichtlos bespringen van de gesprekspartner om meteen een pitch er in te duwen. Het is meer een sociaal gebeuren, met aftasten, met interesse, met koetjes en kalfjes, en doorvragen op eventuele verborgen hulpvragen waar je misschien van nut kan zijn. Je mag er zelfs lachen, ha ha!

De eenpitter die ik ben heeft doorgaans flink wat tijd nodig om tot zulk inzicht te komen. In de loop der jaren sinds 2012 wierp ik echter mijn blanc et bleu houding af. Hoe was mijn houding in het begin? Ehhhh… krampachtig? Ja, dat is wel een goeie omschrijving, denk ik. Ik wilde “goed” overkomen, maar wat dat precies betekende weet ik nog steeds niet. Ha! Maar ongemerkt leer je andere mensen kennen, je ziet ze overal terugkomen, je voelt kliks, je kent hun achtergronden en wat hun beslommert, je haakt daarop in als er aanleiding is en je schaatst zo beetje door de bijeenkomst heen. Doorgaans ken ik de helft van de deelnemers van eerdere bijeenkomsten, en de andere helft is nieuw. Nieuwe gezichten. Nieuwe mogelijke relaties. Je kan daaraan werken en eventueel nog een bekende relatie erbij betrekken als die in een hulpvraag kan voorzien. Omdat je die bekende relatie kent en weet wat die kan.

Kortom: ik gedraag mij nu net als in de kroeg, met dien verstande dat ik nooit in de kroeg kom. Maar vaak ben ik vrolijk en dat is dan te zien, en soms niet zo vrolijk en dat is dan ook te zien, en anderen vragen dan wat er is. Het is geen nep. Ik zit wat minder op mijn handen, en bijt wat minder op mijn tong. En mijn collectie bevriende relaties wordt steeds groter. En blijkbaar heb ik mij een flink deel van die eerder genoemde kunstjes dus eigen gemaakt.

Ik netwerk graag. Ik vind het leuk. Het is voor mij aftasten en connecten met mensen met wie je klikt. Het moet passen en aansluiten. Vanuit die gedachte maakte ik een werk dat dit verbeeldt. Dat staat hierboven en is te vinden op Werk aan de Muur. Zomaar, binnen een uur bedacht en gemaakt. Inspiratie ligt soms onder je neus.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *