Met vrienden moet je wandelen, niet handelen. Ik kwam dit gezegde al een paar keer tegen en in essentie kan ik de strekking wel onderschrijven: als je een opdracht krijgt van iemand in jouw vriendenkring, kan (hoeft dus niet, maar de kans is er) het gebeuren dat die persoon op basis van die vriendenstatus bepaalde privileges verwacht, zoals een lagere prijs of een ander extraatje. Ze voelen meer vrijheid en ze gaan sneller soebatten. En dat heb ik in de zomervakantie dus meegemaakt.

In juni krijg ik een opdracht binnen van iemand in mijn vriendenkring. Iemand van 30 die graag wat foto’s wil hebben voor wat castingbureaus. Zij kende mij al, vond mijn foto’s mooi en ondanks dat ze 80 kilometer ver weg woonde koos zij voor mij. Prima hoor. Al in april spreken wij  het gebruikelijke tarief ex BTW af (mondeling, en dat was in orde), en dat tarief is ook te vinden hier en hier, dus ze kon echt niet zeggen dat ze dat tarief niet wist. Akkoord. De shoot is gepland voor eind juni.

Ze wil ook de foto’s onbewerkt hebben, liefst nog de RAWs ook, maar dat weigerde ik, want RAWs zijn mijn negatieven en die geef ik nooit af. Ze ziet daarvan af na mijn pertinente weigering. Maar okee, wil je ze verder onbewerkt, krijg je ze onbewerkt. U vraagt en wij draaien. Ik ben het daar niet mee eens, maar als ze dat wilt, krijgt ze die foto’s onbewerkt.

Fotoshoot. Gaat lekker.

Toen bleek dat ze onbewerkt ook echt letterlijk als onbewerkt bedoelt. Omdat ik vanuit RAW werk, moet ik nabewerking doen, dat kan niet anders zoals ik al hier schreef, en dus werk ik wel wat aan de achtergrond, ik snijd wat bij en haal toch wat lichte vlekjes op de huid weg. Vlekjes die er nu zaten, maar waarschijnlijk volgende week niet meer. Maar nee, ook dat mag niet, want castingbureaus “moeten mij zien zoals ik werkelijk ben, en dus moet alles echt zijn.” Pfff…. echt waar? Ja. Ik was het er nog steeds niet mee eens.

Zij  gaat de deur uit. Later op de avond krijg ik een mekkermail binnen. Dit was niet goed en dat was niet goed, en “ja dat had ik moeten zeggen, maar dat durfde ik niet, je weet hoe ik ben..”, en de essentie is  “alsjeblieft onbewerkt houden”. Ik krijg er aardig de smoor in. Er ontstaat een mailwisseling, die ik vanwege privacyredenen laat voor wat die is. Ik werk wel de bestelling af zoals ze die wil hebben, dus onbewerkt. Dat is wennen ja, want de kwaliteit kwam niet boven het kiekjesniveau uit.

Ik stuur een factuur. Weer problemen. “Wacht, wacht, er is ook nog BTW?” Zij (30) is er niet van op de hoogte dat er ook nog eens 21% BTW geheven wordt. Dat is wettelijk geregeld, ik moet BTW berekenen en die vervolgens afdragen. Daar is ze het niet mee eens. “Als ik in de winkel ben zie ik allemaal prijzen inclusief BTW en dan verwacht ik dat alle prijzen inclusief BTW zijn.” Jaha, maar dat is detailhandel en daar zijn de prijzen inclusief vermeld, maar ik ben geen detailhandel en bij ons zijn de prijzen standaard exclusief vermeld. Ze wil er niet aan. Ze weigert de BTW te betalen. Ze betaalt alleen de exclusief prijs. Ik wacht de termijn af. Ze doet het echt niet. Ik heb er nu echt de smoor in.

Aan het eind van de betalingstermijn herinner ik haar eraan dat er nog iets openstaat. Geen reactie. Dikke smoor nu. Ze verwijdert mij wel van Facebook.

Nu had ik de keuze, incassobureau inschakelen voor een klein bedrag of een punt er aan zuigen. Ik kies voor het laatste. Ik nam dat verlies hoewel dat sterk tegen mijn natuur ingaat. Ik schrijf haar dat, en geef ook aan dat ik voortaan geen opdrachten van haar of iemand uit haar kenniskring meer aanneem. Als ze foto’s wilde laten maken dan ging ze maar naar een concurrent die a. veel duurder zou zijn en b. waarmee ze waarschijnlijk geen ruzie mee zou maken vanwege de wettelijk berekende BTW. Ook schrijf ik dat de kwaliteit van de foto’s op haar uitdrukkelijke wens ver onder de maat was. “Je kan natuurlijk willen dat castingbureaus jou naturel zien, en dat is natuurlijk prima, maar deze mensen worden bedolven onder extreem gepimpte castingfoto’s van andere mensen die er alles aan doen om op te vallen. Jouw foto’s zoals jij die wilt hebben, hoe naturel en goedbedoeld ook, kunnen daar op deze manier niet aan tippen en dan word je opzij gelegd.” Om deze reden geef ik ook aan dat ik nooit, echt nooit met deze foto’s geassocieerd wil worden, want ze zouden wel eens kunnen denken dat ik er niks van kan. Het dringende verzoek is dan ook om mijn naam nooit, maar dan ook nooit, never met die foto’s in verband te brengen. Als ik ooit gebeld zou worden vanwege die foto’s dan weet ik dat dat via haar kwam.

Geen reactie.

Ik kom dan definitief tot de conclusie dat je met vrienden moet wandelen, niet handelen. Een opdracht vanuit een vriendenkring is aardig bedoeld – en met vriendenkring bedoel ik mensen met wie je op regelmatige basis in privé contact hebt, in de kroeg zit, of in een restaurant zit. Mensen met wie je een meer dan zakelijke relatie onderhoudt dus. Een opdracht vanuit je vriendenkring is echter omgeven door een wolk van verwachting, een sterk matsgevoel dat neerkomt op privileges op basis van vriendschap. En in dat spel trekken ze snel de vriendschapskaart als je de zakelijke kaart opgooit.

Daarom heb ik besloten geen opdrachten meer aan te nemen vanuit mijn vriendenkring. Alleen maar om zulke ongemakkelijke situaties te voorkomen.

Ik heb nooit meer iets van haar gehoord. Ik wens haar wel alle sterkte, maar dit soort fratsen en teleurstellingen hoef ik niet meer.

Met vrienden moet je wandelen…
Getagd op:        

2 gedachten over “Met vrienden moet je wandelen…

  • 12 november 2015 om 12:52
    Permalink

    Lekker om zoiets van ja af te kunnen schrijven. Het is een gek verhaal. Ook een lastige afweging of je vrienden wel of geen korting geeft. In het ene geval doe ik het wel, in het andere niet. Hangt af van de opdracht. Mijn advies is wel om Nasr particulieren, wel of geen vriend, altijd ook de inclusief prijs te noemen. En mondelinge afspraken bevestigen in een email. Succes verder.

    Beantwoorden
  • 12 november 2015 om 16:42
    Permalink

    Ja, het is een lastige afweging en ik ben er eigenlijk nog niet over uit. Ik wil best iemand wat gunnen, maar als iemand gaat mutsen over een wettelijke verplichting (op de leeftijd van 30 jaar nota bene, dan hoor je toch wel beter te weten) is de lol om dan iets te gunnen wel snel weg,
    Ik heb nu wel de gewoonte echt aangenomen om vooraf geen onduidelijkheden meer te hebben. Per slot gaat het om een overeenkomst, en overeenkomsten moeten wel op duidelijke voorwaarden aangegaan worden opdat er geen misverstanden kunnen ontstaan. Verbintenissenrecht hé.

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Deze content is beveiligd tegen kopiëren!