Grenzen stellen

Ik moet even van mij afschrijven.

Ik heb per 1 september 2022 letterlijk in mijn voorwaarden opgenomen dat ik door de klant aangeleverde foto’s, volgend op een succesvolle fotoshoot, voortaan uitsluit van bewerking. Ga ik niet doen.

Ja maar, dat is toch logisch, zou je zeggen? Jij bent toch de fotograaf? Ja klopt, maar zoals met zoveel dingen, moet er eerst iets gebeuren om het probleem te onderkennen en aan te pakken.
En er is iets gebeurd.

Komt ie.

Fotoshoot

Recentelijk deed ik een fotoshoot die in de bewerkingsfase voor mijn gevoel volkomen uit de hand liep, en die mij totaal vloerde. En dan meen ik dat ook echt. Ik werd er doodmoe van. Niet een beetje moe, maar echt comateus moe. ‘s Middags lag ik maar op de bank te slapen. ‘s Avonds vroeg naar bed. Ik ontwikkelde een aversie tegen de klus en als er weer een mail in de inbox viel… ja dan had ik gewoon schrik van wat er nu weer over de schutting werd gegooid. Dit was niet de bedoeling. Daar had ik niet voor getekend. Daarvoor was ik geen zelfstandige.

Ik was zelfstandige, zodat ik mijn eigen voorwaarden kon stellen, en zodat ik mijn leven kon inrichten zoals ik dat wilde hebben. Dat is ook heel belangrijk. Dat ik niet overmatig gestuurd werd door anderen.

En nee, ik ga geen namen noemen en ik ga niet vingerwapperen. Niemand is daarbij gebaat. De fotoshoot liep wel goed en de klant was wel aardig. Daar lag het niet aan. Ik deed die fotoshoot ook met plezier. Hij duurde drie uur en ik ging voldaan naar huis om aan de klus te werken. Ik was ook welwillend naar de klant onder het adagium “U vraagt, wij draaien”. Ik ben altijd welwillend zelfs, maar door die welwillendheid ging ik dit keer toch wel ver over mijn grenzen heen en daar moest ik voor boeten.

Eigen productie

Waarom?
De klant ontwikkelde na de fotoshoot ook de gewoonte om andere foto’s op te sturen, met de bedoeling en verwachting dat ik die dan meenam in het bewerkingsproces. Vaak zelf gemaakt. Op dat moment had ik daar niet echt een gedachte over. Voor een keer (misschien twee keer) kon dat nog wel, en ik wist dat de klant de foto’s zelf had gemaakt voor de eigen website. Ik had al wel aangegeven dat dat niet echt de bedoeling was. Maar ja, welwillendheid hé?

Maar er kwam zo’n enorme stroom emails mijn kant op, waarvan een deel dus zelf gemaakte foto’s. Die stroom emails werd totaal onoverzichtelijk. Dan was er weer dit, en dan was er weer dat, en kan je ook deze doen, en misschien ook deze… en misschien zou je deze dan kunnen wijzigen? Ik wist al snel niet meer waar ik wat kon terugvinden en ik was steeds een tijd bezig om alle puzzelstukjes terug te vinden en op zijn plaats te leggen, en dan maar hopen dat dat puzzelstukje op de juiste plek lag.

Dat was ook een issue, want de klant was ook niet superduper in eenduidigheid. Vaak was er geen touw aan vast te knopen wat de bedoeling was. Vragen waren op meerdere manieren uit te leggen en eigenlijk moest ik steeds maar gokken wat de meest waarschijnlijke bedoeling was.

Intussen lag het materiaal dat ik zelf gemaakt had stil. Ik was alleen maar bezig met de wens van de klant, vaak met foto’s die niet door mij waren gemaakt, maar die wel in het proces waren ingeslopen. Ik werd daar eerst ongemakkelijk van, daarna naar, toen boos, en uiteindelijk uitgeput. Nee, ik zat echt niet goed in mijn vel.

Conclusie

Conclusie: ik moest daar een stop op zetten.

Ik ging nadenken over wat er gebeurde, wat misschien de implicaties konden zijn en kwam al snel op een aantal redenen om aangeleverde foto’s uit te sluiten.

  1. Auteursrecht
    Een aangeleverde foto is niet jouw foto. Je hebt die niet gemaakt. Het auteursrecht ligt bij de maker en dus niet bij jou.
  2. Herkomst
    Je weet daardoor niet zeker waar de foto vandaan komt. De klant kan wel zeggen dat hij die zelf gemaakt heeft, maar is dat echt zo? Voor hetzelfde geld heeft hij de foto van het internet geplukt. En dan is dat potentieel een auteursrechtelijke nachtmerrie waar je mee te maken krijgt.
  3. Kwaliteit
    De foto is doorgaans in JPG. Dat is een lossy formaat, waarin essentiële beelddata ontbreekt. Dat beperkt je in je mogelijkheden. Bewerken in JPG is een beetje schalen, wat lichter of donkerder zetten, kleur wat aanpassen en dan heb je het wel gehad. Erger nog, regelmatig is zo’n foto van inferieure kwaliteit. Lage resolutie, bewogen, onscherp. Alle imperfecties komen voorbij. Daar kan je niks mee.
  4. Waardering
    De klant lijkt de eigen foto beter te waarderen dan de foto’s uit de fotoshoot.
  5. Open einde
    Het geeft de klant de mogelijkheid om steeds weer en meer foto’s aan te leveren. Daarmee krijgt de opdracht een open einde, en kan veel langer duren dan gepland. De gemaakte foto’s blijven immers langer liggen. Je besteedt veel meer tijd aan zo’n opdracht dan nodig. De opdracht wordt stuurloos.
  6. Tijdsdruk
    Andere vastgelegde opdrachten komen daardoor in de knel.
  7. Common sense
    Je gaat geen fotoshoot doen om daarna te gaan pielen met andere foto’s.

Voorwaarden

Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Alles bij elkaar genomen heb ik nu de beslissing genomen dat eigen foto’s die door de klant worden aangeleverd en in het kader van een recent verrichte fotoshoot voortaan niet voor bewerking in aanmerking komen. De voorwaarden kan je hier vinden, maar voor het gemak plaats ik de bewuste regel ook even hier:

Artikel 3b, lid 1:
Alleen foto’s die voortvloeien uit een door Gebruiker verrichte fotoshoot zijn vatbaar voor bewerking en levering. Foto’s aangeleverd door Opdrachtgever of namens Opdrachtgever, volgend op een fotoshoot en in het kader van deze fotoshoot worden uitgesloten van bewerking.

Had ik dat al niet veel eerder moeten doen? Natuurlijk. Zeker weten. Maar zoals met zoveel dingen, moet er eerst iets gebeuren om het probleem te onderkennen en aan te pakken. Dat is bij deze gebeurd.

Heb ik hier wat van geleerd? Zeker. Ik heb geleerd dat er vooraf duidelijke afspraken moeten worden gemaakt over de fotoshoot, wat er geschoten moet worden en wat er precies gevraagd wordt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.