De niche: vissen in je eigen vijver

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Als je met zijn allen vist in dezelfde vijver, is de vijver altijd leeg. Ik spreek nogal eens mensen, en een vaak voorkomende vraag is “doe je ook bruidsfotografie?” En dan zeg ik nee. Niet alleen omdat het bruidsfotografie is – waar is dan de bruidegom? – maar zo’n flauw antwoord wil ik niet eens geven. Ik begrijp natuurlijk dat huwelijksfotografie wordt bedoeld. Maar dan nog is het antwoord nee.

Soms denk ik dat ongeveer elke fotograaf zich bezighoudt met huwelijksfotografie. Loop het internet maar langs en het overgrote deel van de fotografen vist in diezelfde vijver. Elke ochtend slaan zij met hun  allen hun hengels uit, en jagen zij op die ene vis die toevallig opduikt, snel snel snel proberen in te vangen voordat die wordt opgehaald door degene die naast je zit, of die fotograaf een stukje verderop, of misschien zelfs die hobbyfotograaf aan de andere kant achter de struik verborgen, want ja, die hobbyfotograaf is in het dagelijkse leven misschien wel een oom of neefje die voor de gelegenheid is gevraagd om even die vis binnen te halen maar die je verder niet ziet.
En verder zit iedereen naar een lege vijver te kijken, zit die dobber in de gaten te houden en te hopen op een catch. En er zijn nogal wat vijvers. Ik beschreef zonet huwelijksfotografie, wat overigens een prima specialisme is, maar ik had net zo goed een ander specialisme kunnen noemen.  Alle vissers kijken naar elkaar en waar ze zitten, en waar veel vissers zitten is blijkbaar veel te halen, maar in werkelijkheid wordt elke vijver leeg getrokken als je die met zijn allen massaal gaat overbevissen.

Daar begon ik dus niet aan. Als je met zijn allen met overbevissing elke vijver leegtrekt, is elke vijver leeg en hebben er maar een paar wat inkomsten en de rest heeft honger. Natuurlijk wil je dat niet. Je moet dus een andere vijver vinden waar wel vissen in zitten, waar wel wat te vangen is en waar anderen geen interesse in hebben. Je moet dus een niche vinden, een stekkie waar je interesse in hebt, dat plezier geeft en dat hopelijk ook voordelig is.

Ja dat is moeilijk! Ik ben de eerste om dat toe te geven. Het is zoeken en dat kan soms wel lang duren. Je kan natuurlijk iets met baby’s doen, of kinderen, of schoolfotografie, of onderwaterfotografie, of sterrenkunde en de maan, of naaktfotografie, noem maar op…. maar je bent niet alleen. De meeste niches zijn al lang ingevuld, tenzij je op zo’n obscure niche stuit waar vrijwel niemand van heeft gehoord en iets mee doet.

Maar wat is mijn niche dan? Nu wordt de soep natuurlijk niet zo heet gegeten als die wordt opgediend. Ik ben ook bezig in dieren- en portretfotografie, en geef ik workshops fotografie en ja, daar zijn ook anderen in actief, maar ik beweeg mij ook in de richting van de kunstfotografie met betrekking tot autisme. Ik ben namelijk in het gelukkige bezit van een diagnose asperger. een eigenschap waar ik mij beslist niet voor schaam, en ik ontwikkel ook kunst die dat verbeeldt. Zo heb inmiddels Anders dan Anderen, of Living Apart Together, of Verdwaald, om er maar een paar te noemen (want ik heb meer, en het aantal groeit) en daar loop ik dan de beurzen en relevante exposities mee af.

En dat is dan mijn niche. Mijn toko. Want ik heb gezien dat er weinig vissers om die vijver zitten, en dat daar wel wat te halen valt. En daar doe je het toch voor?

Zorg dus dat je een eigen vijver hebt!


Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *