Beperk jezelf! Schiet met mate!

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Schiet met mate! Zo, dat heb ik alvast maar gezegd. Dan bestaat daar in elk geen misverstand over.

Waarom roep ik dat zo? Afgelopen maandag was ik op een netwerkbijeenkomst in Utrecht. Een netwerkbijeenkomst is natuurlijk – de naam zegt het al – een bijeenkomst waar je anderen in een informele sfeer leert kennen. Je spreekt ze, je hoort wat ze doen, er is vaak een hapje en altijd een drankje, en er wordt doorgaans wel een kaartje gelegd uitgewisseld. Het gaat natuurlijk om leads,  potentiële klanten. Niemand zegt het, maar ja, daar gaat het wel om. Om die reden was ik ook aanwezig. Voor de verandering had ik mijn camera niet meegenomen. De zondag ervoor had ik al een foto-opdracht gedaan, en die maandagochtend had ik ook al drie foto-opdrachten en ik besloot mijn camera eens niet mee te nemen.

Gelukkig was er een andere fotograaf ingehuurd. Aardige jongen, een starter die nog slechts enkele maanden actief is. Hij had een mooie set bij zich. Een Canon 6D met een Canon 24-70 mm objectief en een Speedlight flitser. Helemaal niks mis mee. Goed spul! Dat objectief en die flitser staan ook op mijn verlanglijstje, om die te zetten op mijn Canon 5D Mark 2 en 6D, naast mijn 24-105 mm en 90 mm macro (ja mensen take note, ik heb ook goed spul! Maar dat glaswerk wil ik ook nog hebben.)

Toen zag ik iets gebeuren wat ik herkende uit mijn beginjaren. De fotograaf was zoals verwacht voortdurend bezig. Klik, klik, flits, flits, flits. Tijdens de openingsborrel flitste hij al alles en iedereen en dat is okee, maar toen was er een presentatie van een pitcholoog, over een goede presentatie van je bedrijf in een elevator pitch en ook daar flitste de fotograaf lustig door. Zes, zeven, acht foto’s per minuut denk ik. De presentatie duurde 90 minuten, dus reken maar uit.

Vinger omhoog. Klik. Vinger omlaag. Klik. Aanwijzen. Klik. Even aan de neus krabben. Klik klik klik. En dat ging maar door. Tussendoor loerde ik even op zijn schermpje als ik dat kon, en technisch zagen die foto’s er goed uit. Goed uitgelicht en ook wel scherp. Maar verder kreeg ik de indruk dat er vooral op kwantiteit werd gefotografeerd en dat er geen aandacht was op de inhoud van het beeld.

Vertel een verhaal in je foto

Ooit leerde ik dat een enkele foto een compleet verhaal kan vertellen als de foto de vereiste beeldelementen bevat. Die beeldelementen helpen de kijker de foto te interpreteren. Als voorbeeld neem ik mijn werk Herfst. Als je dat werk goed bekijkt zie je iets van water tegen glas. Dat blijkt dan regen tegen de ramen te zijn. Maar niet alleen dat. Door het raam heen valt het licht van de schemering  – blijkbaar is er een zonsopkomst of zonsondergang bezig. Het voelt al koud aan. Je ziet de brandende straatlantaarns op een rij. Je kijkt dus naar een straat in de vroege ochtend of avond, terwijl de regen valt. Er zijn rode achterlichten te zijn. Er rijden dus auto’s. Er zijn mensen op pad. Waaruit je afleidt dat je kijkt naar waarschijnlijk woon-werkverkeer tijdens een koude regendag in waarschijnlijk de vroege lente of late herfst, of zelfs de winter. In de zomer is het woon-werkverkeer namelijk in vol daglicht, dus dat seizoen valt af.
Die foto is inderdaad genomen op 15 december 2011, om 16.43 uur en de beeldelementen ondersteunen het beeld van dat tijdstip. Ik hoef ook niet na te zoeken waar en wanneer die foto genomen is. Dat alles lees ik uit dat ene beeld.  Gewoon kijken en het verhaal ontrolt zich voor je ogen.

Dat miste ik bij deze fotograaf. Hij klikte er lustig op los – uiteindelijk had hij wel 400 foto’s genomen. Maar het merendeel van zijn foto’s bevatte enkel een presentator tegen een donkere achtergrond zonder verdere aanwijzingen over het hoe en wat, en wat het evenement was. Oh, soms zag ik hem kadreren en posities nemen die iets konden vertellen over de situatie, maar dat zag ik te weinig. Het waren vooral foto’s van een man die iets deed en iets vertelde, en daarom wat bewoog… en verder was er niets die de kijker zou kunnen helpen in het interpreteren. Als ik later de foto’s zou zien, zou ik moeten vragen waar en wat dit was. En daarvan waren dus ongeveer 400 foto’s. Vierhonderd.

Nu ben ik benieuwd wat daarvan uiteindelijk overblijft. Het neemt veel ruimte op de harde schijf in beslag, die 400 foto’s. En als je later niet kan afleiden waar die foto’s over gingen, wil je ze dan nog wel bewaren?

Juist om die reden – klakkeloos als een  blinde vink schieten – was ik in mijn begin genoodzaakt veel foto’s gewoon weg te gooien. Op basis van sec het beeld had ik vaak geen idee waar het over ging, wie ik in beeld had, en wat de situatie was. Die foto’s gooide ik achteraf weg, want ik kon er niks mee. Uit de metadata kon ik wel bijvoorbeeld de opnamedatum aflezen, en dan via mijn agenda misschien uitvissen waar ik op dat moment was. Maar het beeld moet die informatie bevatten, zonder dat je de details moet gaan nazoeken. Dat heb ik het liefst.

En daarom kijk ik tijdens het fotograferen ook, en vooral naar de omgeving van het onderwerp dat ik wil fotograferen en probeer ik die in het beeld mee te vangen. Ja, dat betekent meer werk. Meer kijken en ook anticiperen op wat er kan gebeuren. Meer posities innemen. Meer nadenken. Meer tijd besteden aan het schieten van een foto. En dan maak je uiteraard minder foto’s.

Waarop ik weer uitkom bij de eerste zin van deze blog. Schiet met mate! Dan heb je later geen berg foto’s om in te laden en te beoordelen… en vervolgens weg te mieteren omdat de opgestoken vinger in de ene foto niks toevoegt aan de neergelaten vinger in de volgende foto. Als je bewust kijkt en fotografeert bespaart je dat heel veel tijd achteraf.

 


Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *