2012: Die gezellige maand december

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar die gezellige maand december trekt wel een flinke wissel op mij.  Normaal hoort december een maand van afbouw te zijn, een tijd van afronden, wat meer privé-zaken, Sinterklaas, Kerstmis, kaarsjes en hier en daar een boom. Lopende zaken wegwerken zodat je met een gerust hart de laatste twee weken kan doorkomen. Maya’s of niet, volgend jaar is weer een jaar om met frisse zin te pieken.

Maar nu, december 2012 is tot vandaag, het is nu de 19e, een maand van jachten en jagen. Wegwerken en afsluiten lukt wel, maar wat ik aan de bovenkant afvink, komt er aan de onderkant weer bij. Is dat goed? Nee, dat lijkt me niet goed.

Zo zit ik met de afronding van een woekerpolisaffaire, ik ben nu penningmeester van de Partij voor de Dieren in Utrecht (maar dat vind ik errug fijn, als je daaraan zou twijfelen!), ik heb drie foto-opdrachten lopen die allemaal om voorrang strijden, ik heb natuurlijk mijn eigen website die ik moet onderhouden en in de gaten moet houden (er schijnt een grote crackeraanval op WordPress sites aan de gang te zijn!), dan heb je inderdaad Kerstmis, kaarten moeten verzonden worden maar dat lijstje moet ik nog maken, kerstdiners moeten geattendeerd worden, familiebezoek, je hebt natuurlijk je eigen huishouden want de was wast zich niet vanzelf, en dan moet je ook nog ontspannen en slapen. Ohhhh… ook dat nog! Maar vooral dat laatste, slapen,  is een probleem want slapen doe ik niet meer. Nou ja, weinig.

December is dus een voortzetting van wat 2012 was. Een druk jaar, met heel veel wendingen en veranderingen. In januari hielp ik M, mijn lieve partner, met de afronding van haar studie Kattengedragstherapie. Ja, dat diploma is in de zak. Dat heeft ze goed gedaan! In maart stierf onze kat Filarski van bijna 21 jaar, waar we erg veel van hielden, maar zijn tijd was op. In april begon de kermis toen ik besloot mijn eigen foto’s te gaan verkopen – dat is dus een estafette van zaken die geregeld moeten worden; inschrijven Kvk, en dan is de fiscus ook je vriend, je moet een administratie opzetten, je moet een urencriterium nastreven, je moet netwerken, je moet ineens een website bouwen, visitekaartjes maken, een zakelijke rekening openen, elk kwartaal aangifte doen. Je moet, je moet, je moet…

Dat gaat dus het hele jaar door. In juni had ik mijn eerste foto-expositietje over autisme, wat ook nogal spannend was vanwege een full frontal zelfportret. In december 2011 kreeg ik een diagnose Asperger, en vanaf dat moment kon het me eigenlijk ook niet meer boeien wat anderen over mij dachten en zeiden. Die expo was wel een hoogtepuntje, vandaar dat ik een paar foto’s daarvan hieronder plaats. Ik had daarvoor ook een boekje over autisme geschreven. Net als seks blijft de eerste keer je altijd bij. Mijn lieve M kon niet bij de opening van de expositie zijn, want zij verdween in juni, juli en september/oktober in het ziekenhuis met een enge kwaal, die alleen met een operatie kon worden opgelost. In september en oktober zat ik dus in haar huis in Purmerend, zat ik daar een tweede huishouden te bestieren en ging twee keer per dag naar het ziekenhuis om daar haar hand vast te houden en haar te entertainen. Mijn spullen, laptop en camera had ik wel meeverhuisd dus ik kon daar in de tussentijd wel wat werken. Maar toch.. ik wil M’s verblijf in het ziekenhuis zeker niet bagatelliseren, ze was nu eenmaal een wrak geworden die medische aandacht behoefde, het werd voor mij ook een belasting, zeker als je een paar keer naar Utrecht moet karren omdat je daar óók afspraken hebt lopen.

Vakantie? Nee, niet gedaan. We wilden wel even weg, maar met M in het ziekenhuis ging dat niet door. Tussendoor was M wel eens ontslagen en dan hadden we het Reuring festival, de Parade, de Uitmarkt, de Uitfeesten, theater De Verbeelding en nog allerhande andere culturele uitspattingen waar we per se heen wilden om niet helemaal dood te slaan. En daar waren natuurlijk ook de verkiezingen. Hoe kan ik die vergeten. Vanaf augustus was het flyeren, posters plakken, weer flyeren, nóg een keer een posterplakronde doen, heel veel achter Marianne Thieme en Esther Ouwehand aan. Mooie tijden waren dat. Oh ja. Maar wel vermoeiend.

Toen M eenmaal hersteld was en ik echt naar Utrecht terug kon, nam ik mijn hectiek gewoon mee. Welja, waarom niet? In oktober meldde iemand me dat ik een woekerpolis zou hebben (oh ja?) die echt opgelost moet worden… dat is bijna achter de rug. Denk ik. Hoop ik. Een tweede bank bekende ook mij een beetje geflest te hebben met veel te hoge kosten – ze kwamen dus allemaal uit hun holletje en betaalden mij een vergoeding voor de geleden schade. In november besloot ik mijn website he-le-maal om te gooien, want wat er stond was echt niet om aan te gluren. Ik was echt heel veel aan het herbouwen,  alles eigenlijk, was ik echt heel veel mee bezig, maar die website is dus deze website die u nu open hebt staan. En ineens was daar ook zoiets als Twitter, dat vergankelijke 140-tekens-per-bericht medium, waar je heel compact je boertjes en scheetjes kan laten zonder dat iemand daar echt hinder van heeft.

Ook in november werd ik gevraagd om penningmeester te worden van de Partij voor de Dieren in Utrecht. Dat vond en vind ik een teken van vertrouwen, waar ik heel veel inspiratie uit put. Dat aanbod heb ik aanvaard en sinds 9 november 2012 heb ik zitting in het PvdD-bestuur in Utrecht. Dat is geen slurpie in tegenstelling tot eerdere gebeurtenissen van 2012. Dit geeft dit mij energie en voldoening.  Ik ben daar heel blij mee.

En dan is het december en ben ik terug bij het begin van deze blog. Voor de rest is het jakkeren en jagen. Ik hoop dat 2013 een stuk rustiger wordt. Zo niet, laat dan de Mayakalender zich maar gelden.

 

 

Wees aardig voor jezelf en een ander en deel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *